αυτά που κανείς δεν ξέρει*

κι ο Έρωτας μου λες είναι Επανάσταση

κι εγώ τρέχω γελώντας

ξυπόλητη στα καλντερίμια του Παρισιού

ψάχνουμε το χαμένο βασιλιά μου 'παν τα παιδιά χτες το απόγευμα

και ποτέ άλλοτε δεν ένιωσα πιο έντονα ότι βρίσκομαι σε λάθος εποχή

κατεβαίνουμε στις κατακόμβες

γύρω μας χιλιάδες νεκροί μας τραγουδούν

..λένε πως άμα πλησιάσεις πολύ κοντά στον κόσμο τους

σου μιλάνε κιόλας

δεν ξέρω εγώ από αυτά

εγώ μονάχα ακολουθώ εσένα που τρέχεις μπροστά

όλο κάτι τέτοια περίεργα παιχνίδια παίζουμε

και γύρω μας τόσο πυκνό και φθονερό τ' ολόμαυρο σκοτάδι

κι εσύ μου΄πες έκλεψες τον ήλιο για να στολίσεις τα μαλλιά σου

κι επιμένεις ο Έρωτας είναι Επάνασταση

κι εμείς τι κάνουμε εδώ κάτω; σου λέω

κι εσύ γελάς

δυνατά, μ' ένα απαίσιο γέλιο, βροντερό

γκρεμίζονται οι τοίχοι, πέφτουν πέτρες

ακούω τη φωνή σου που απομακρύνεται γελώντας

και λέγοντας: καημένη, τι ξέρεις εσύ απο Επαναστάσεις;

..ξέρω από έρωτα, ψιθυρίζω

μα δε μ' ακούς πια

δε μ' ακούει κανείς,

μονάχα οι νεκροί