μπλε*

Όλα γύρω είναι υγρά
Ίσως φταίει που έκλαψες
- πολύ -
μα δεν πειράζει
τα δάκρυα γίνονται λαμπερά αστέρια
- όπως ήταν κάποτε -
Κι εγώ αγαπώ τ' αστέρια
ίσως όχι τόσο όσο αγαπώ εσένα
αλλά και πάλι

Δεν ξέρω
σκόρπιες σκέψεις
- στάζουν -
από δω κι από κει
δεν ξέρω
Τι να σου πω απόψε
τίποτα δεν είναι αρκετό

Κάτι με πονάει
μα τι;
Ίσως να 'ναι που μισώ
να σε βλέπω έτσι
Να πονάς



Δε θα φύγω
κι ας πλημμυρίσει ο κόσμος

Μη φοβάσαι
είμαι εγώ εδώ τώρα
μπορεί να μην είμαι δυνατή
μπορεί να σπάω συχνά
μα για σένα μπορώ να γίνω
όσα δεν κατάφερα να είμαι για μένα
ποτέ

Πιάσε το χέρι μου
- ξέρω κολύμπι -
θα μας βγάλω στη στεριά

silence*

Και έτσι απλά.. με μια ριπή του ανέμου..
..γκρεμίστηκε ο πύργος με τα τραπουλόχαρτα.

Και ζήσαν αυτοί καλά - κι εμείς.. ;

ένα παιδί γελάει*

Και σε χτυπάνε..
σε τρυπάνε!
Σε κουρδίζουν..
σε κεντρίζουν!
Σου θυμώνουν..
σε μαλώνουν!
Σου τη σπάνε..
όλο μιλάνε!
Όλα τα ξέρουν..
δε συμφέρουν!
Σου τη δίνουν..
σε αφήνουν!
Μα γυρνάνε..
δεν ξεχνάνε..


Γι'αυτό κι εσύ εκεί..


Τους συγχωρείς..
αδιαφορείς..
Τους φροντίζεις
και τους πρήζεις..
Τους μιλάς κι όλο γελάς
χαμογελάς..
Χωρίς αυτούς
πια δεν ακούς..
Δε νιώθεις, δεν υπάρχεις ούτε ζεις
τα μάτια δεν ανοίγεις για να δεις..
Μια ματιά και δυο λέξεις φτάνουν..
τους αγαπάς ό,τι κι αν κάνουν!

κύμινο, μοσχοκάρυδο και κόκκινο πιπέρι*

Τα 'χα όλα ταξινομημένα.
Σε αρμονική σειρά.
Βάση χρώματος, γεύσης, μυρωδιάς.
Στην κορυφή πρώτο το καρότο
από κάτω η κίτρινη πιπεριά
κι έπειτα η πορτοκαλί
λίγο παραπέρα
- αλλά σε πλήρη στοίχιση -
τρία μικρά κολοκυθάκια
κι ένα κλαράκι μπρόκολο.

Τα 'χα φτιάξει σου λέω.
Όμορφα κι ωραία.

Με ποιο δικαίωμα σήκωσες εσύ
πιρούνι και μαχαίρι
και χάλασες την εικόνα μου;
Εκείνη που
- με τόση μαεστρία -
πάλευα τόση ώρα να πετύχω;

Είχα βάλει, νόμιζα, τη ζωή μου σε μια τάξη.
Εσένα ποιος σε κάλεσε στο δείπνο;

gap*

Ξύπνησα τρομαγμένη.
Πεταγμένη βίαια έξω από ένα κενό όνειρο.
Άρχισα να ψηλαφώ στο σκοτάδι.
Γρήγορα, επιτακτικά.
Σα να εξαρτιόταν η ζωή μου απ' αυτό.
Δυο μάτια, μια μύτη, ένα στόμα,
δυο χέρια, δυο πόδια.
Άρτια.
Μα κι όμως..κάτι λείπει.

* εκατό μικρές ανάσες

Και κάπως έτσι αποφάσισα να φτιάξω έναν μεγάααλο κύκλο και να βάλω μέσα όλα όσα αγαπάω. Όλα τα σημαντικά, τα ξεχωριστά, τα ουσιώδη. Και σιγά σιγά άρχισα να βάζω μέσα κάθε λογής αντικείμενα..
Έβαλα την αγαπημένη μου κούπα, εκείνη που μου είχε κάνει δώρο η μαμά όταν ήμουν μικρή, για να μάθω να πίνω μόνη το γάλα μου. Την επέλεξα γιατί κάθε γουλιά που πίνω απ' αυτήν, μου θυμίζει πως δεν υπάρχει τίποτα που να μη μπορώ να καταφέρω αν το θέλω πολύ.
Έβαλα επίσης το αγαπημένο μου μολύβι, το καλύτερο μου πινέλο και τα πιο όμορφα χρώματα της παλέτας μου, για να μπορώ πάντα να γράφω τη δική μου ιστορία και να ζωγραφίζω τη ζωή μου όπως θέλω εγώ.
Μετά φύτεψα λίγη μουσική σε μιαν άκρη, να ανθίσει την άνοιξη και να μοσχοβολήσει ο τόπος.
Έβαλα σε μιαν άκρη το μαξιλάρι μου, που έχει πάνω του κεντημένα όλα μου τα όνειρα κι είναι ποτισμένο με όλα μου τα δάκρυα. Ναι, το ήθελα κι αυτό μαζί μου.
Έπειτα, έκλεισα μέσα στον όμορφο κύκλο μου, όλους τους ανθρώπους της ζωής μου. Εκείνους που με πλήγωσαν, εκείνους που μ' αγάπησαν. Όλους. Πόσο τους αγαπώ όλους. Πόσο αγαπώ κάθε πληγή που μου άνοιξαν και κάθε σταγόνα αγάπης που μου χάρισαν. Με έκαναν αυτό που είμαι σήμερα.
Και τελευταία έβαλα εσένα. Εσένα που μου έδειξες τον εαυτό μου, εσένα που με έμαθες να αγαπώ τη ζωή, τα λάθη μου, τα πάντα.
Κάπως αργά θυμήθηκα ότι έπρεπε να βάλω κι εμένα μέσα. Και τότε συνειδητοποίησα, πως ήμουν ήδη στον κύκλο. Σε κάθε γουλιά, σε κάθε γράμμα, σε κάθε χρώμα, σε κάθε νότα, σε κάθε όνειρο, σε κάθε δάκρυ, σε κάθε άνθρωπο που έκλεισα εκεί μέσα, υπήρχε κι ένα μικρό κομμάτι του εαυτού μου. Κι αλίμονο! Δεν το θέλω πίσω! Να το κάνω τι;

..Κι ύστερα, έκανα κάμποσα προστατευτικά ξόρκια γύρω απ' τον κύκλο. Κανένας να μη μπορεί να πειράξει τον κόσμο μου, να τον σπάσει, να τον πληγώσει, να τον χαλάσει.
Κι είδα πως είχα φτιάξει ένα θαύμα. Ένα θαύμα μοναχά δικό μου. Παντοτινά δικό μου. Κανείς δε μπορεί να μου το πάρει. Κι είναι τόσο αληθινό.. Απο κάθε μόριό του ξεχειλίζει κάθε αλήθεια της ζωής μου και δίνει μορφή σε κάθε αναπνοή, σε κάθε όνειρο που τολμάω να κάνω για το μέλλον.




Σας ευχαριστώ..Όλους.

Καθένας. Κάθε στιγμή. Ένα Πολυτεχνείο.

Φοβάμαι.
Τις αλυσίδες εκείνες
που τυλίγονται γύρω μου.
Δεν είναι ο πόνος.
Το αίμα.
Η ελευθερία.
Δεν είναι τα χέρια.
Τα δεμένα.
Τα μάτια.
Τα κλειστά.
Τ' αυτιά.
Η δυνατή σιωπή.
Η ανήκουστη φωνή.
Η λευκή ησυχία.
Η μέρα.
Η νύχτα.
Ο χρόνος.
Είναι που φοβάμαι..
..φοβάμαι μην τις συνηθίσω.

*all I think about is you

Πήρε να νυχτώνει πάλι.
Ποιος νοιάζεται;
Χιλιάδες μικρά λαμπιόνια
φωτίζουν το δρόμο μας.
Περιμένουν τόσα χρόνια.
Κρέμονται απο μια κλωστή
θαρρείς, πάνω απ' τα κεφάλια μας
και περιμένουν πως θα τα φτάσουμε μαζί.

Παντού ψίθυροι τριγύρω.
Μα ποιος φοβάται;
Ποιος να φοβηθεί;
Εκατοντάδες μελωδίες
χορεύουν στη σιωπή.
Της είπαν θα τη μάθουνε να ζει.

Κι η μοναξιά σε μια γωνιά
κλαίει απο μαράζι
γιατί έμεινε μονάχη πίσω.
Ποιος την ακούει;
Την ακούς;
Περιμένει πως μια μέρα,
μια μέρα θα γυρίσω.

Κι ο έρωτας γιορτάζει.
Γέμισε την πλάση
όμορφα λουλούδια.
Και τραγουδάει στη μοναξιά
τραγούδια λησμονιάς
να μη φοβάται.

Κι αν φύγουν όλοι
και μείνουμε εσύ κι εγώ,
αν σβήσουνε τα αστέρια
και οι μελωδίες πάψουν
έχω τα μάτια σου οδηγό.
Και την ανάσα σου,
την πιο μελωδική,
να αντηχεί, να κρέμεται
από δυο χείλη κόκκινα
και να γεμίζει τη σιωπή.

*όμορφος κόσμος

Ήθελα να τρέξω μακριά
μα εσύ με κράτησες και μου 'πες
"Περίμενε λίγο ακόμα.
Μερικές φορές να ξέρεις
αληθινά τα όνειρα μας βγαίνουν."

Κι όρμησαν χιλιάδες κύματα
και ξέπλυναν το φόβο.
Κι ήρθαν χιλιάδες χρώματα
κι έντυσαν μια όμορφη αλήθεια.

Μια ριπή του ανέμου
πήρε τα λόγια μακριά
και γέμισε τον τόπο όμορφη σιωπή.

Δε μιλάνε, μου είπες, τα όνειρα.
"Μονάχα ψιθυρίζουν.
Να, έτσι.."

The moment is passing you by

Φεύγεις. Έτσι ξαφνικά. Φεύγεις κι εγώ στέκομαι. Δεν κάνω τίποτα.
Θέλω να σου φωνάξω " όχι! μέινε! σε χρειάζομαι.."
Μα μου έχουν πει να σκέφτομαι λογικά και πως αν σου πω λόγια τέτοια θα γελάσεις.

Μα φέυγεις! Τι να κάνω; Θεε μου! Τι να κάνω;
Θεε μου.. Δε θέλω να φύγεις. Δεν αντέχω να φύγεις. Πρέπει να στο πω.
Θα στο πω. Θα στο φωνάξω. Θα στο ψιθυρίζω κάθε βράδυ στα όνειρά σου.
Μέχρι να το καταλάβεις.

Όχι..όχι! Δεν πρέπει. Θα καταστρέψω τον εαυτό μου έτσι. Έτσι λένε.
Ωραία και; Δικός μου δεν είναι; Βαρέθηκα μια ζωή να ακολούθω τα πρέπει.
Αν θέλω τον ρίχνω στη φωτιά και τον καίω!

"Αξιοπρέπεια δεν έχεις;" μου λένε. Αξιοπρέπεια; Ναι έχω.
Σέβομαι τα αισθήματα μου. Δεν είναι αξιοπρέπεια αυτό;
Τι να την κάνω την αξιοπρέπεια που μεταφράζεται σε εγωισμό;
"Πρώτα να βάζεις τον εαυτό σου. Κράτα κάτι και για σένα."
Γιατί μήπως θα τα πάρω μάζι μου όταν φύγω από δω;
Να τα κρατήσω να τα κάνω τι; Αισθήματα είναι, δεν είναι λεφτά
να τα βάζουμε στην άκρη για ώρα ανάγκης.

Τη βάζουμε στην άκρη τη ζωή μας; Γι' αυτό την έχουμε;
Για να την αποθηκέυουμε; Κι αν θα τη βγάλεις αύριο απ' το κελάρι
κι έχει πιάσει μούχλα; Τότε τι; Τι θα την κάνεις τότε;
Πες μου!

Κοίτα, για να μη λέμε πολλά. Εγώ θέλω να ζήσω, εντάξει;
Θέλω να ζήσω και τη ζωή μου δεν τη βάζω σε καλούπια.
Θα τη ζήσω όπως θέλω εγώ. Κι αν αυτό σημαίνει ότι θα κάνω λάθη,
ότι θα γεμίσω πληγές και οι αναμνήσεις θα με κυνηγάνε, ωραία το δέχομαι!
Θα έχω ζήσει τουλάχιστον! Θα έχω νιώσει, θα έχω πιστέψει, θα έχω γευτεί τη ζωή.
Τη δική μου ζωή! Αν θέλεις εσύ, κάνε το μυρμυγκάκι. Μάζευε, μάζευε.
Μάζευε κι απόθηκευε. Αισθήματα, λόγια που θα ήθελες να πεις και δεν τα είπες.
Μάζευε τη ζωή σου στο κελάρι. Κλείδωνε την κιόλας μη σου φύγει.
Εγώ θα την τραγούδησω. Θα κάθομαι όλο το καλοκαίρι της ζωής μου
και θα της γράφω τραγούδια. Κι ας πεινάσω το χειμώνα.
Εσύ φιλόφησε την. Εγώ θα την ζήσω.


[ ώρες-ώρες πνίγομαι..]

Κι η αυλαία πέφτει..

Η παράσταση είχε μόλις τελειώσει.
Είχα μείνει πάνω στη σκηνή. Ακίνητη.
Παντού γύρω μου σκόρπια χειροκροτήματα.
Απομεινάρια μιας δόξας που είχε μόλις σβήσει.

Στεκόσουν δυο βήματα μακριά από την έξοδο.
Είχαν όλοι φύγει. Μα εσύ σαν κάτι να περίμενες.
Μια λέξη. Ένα χαμόγελο. Ένα φιλί. Ένα δάκρυ.
Κάτι.

Κατέβηκα απ'τη σκηνή.
Περπάτησα προς το μέρος σου,
σε προσπέρασα αργά
και βγήκα απ' τη ζωή σου.


[έμεινε μόνο ένα παραπονεμένο χαμόγελο..
χάθηκε κι έσβησε πίσω από μια μάσκα..
κι ένα φιλί μετέωρο, ένα φιλί μισό..
και μια ανάσα κομμένη στα δυο..]

Fragile dreams

Και στάθηκα μονάχα στιγμή λίγο πιο πέρα.
Ήθελα να θαυμάσω εκείνα τα μικρά όνειρα που χόρευαν μες στο δωμάτιο..
Δεν ήθελα μόνο να τ' αγγίξω. Ήθελα να τα κοιτάξω στα μάτια.
Να τα αποτυπώσω στο μυαλό μου.
Να μην τα ξεχάσω ποτέ.
Στεκόσουν κι εσύ εκεί και με κοιτούσες.
Δεν τολμούσα να σε κοιτάξω παράπανω απο μια στιγμή.
Ήσουν το πιο θαμπό όνειρο.
Και φοβόμουν μη σε τυφλώσω με το φως που παίρνουν τα μάτια μου,
κάθε φορά που στρέφονται σε εσένα, και χαθείς.
Στεκόσουν εκεί και μου έλεγες να κλείσω το μάτι στη ζωή.
Να την αγαπήσω, να την ερωτευτώ.
Κι εγώ πού να βρω το θάρρος να σου πω πως τα μάτια μου δεν κλείνουν πια.
Φοβούνται μην χαθούν όλα αυτά τα μικρά όνειρα σε ένα μικρό τρεμόπαιγμα τους.
Κι η καρδιά μου έχει σωπάσει. Προσπαθεί να είναι ήσυχη για να μην τα τρομάξει.
Μη φύγουν. Μη χαθούν.

Και πέρασε η ώρα. Κι εγώ ξεχάστηκα. Κι έμεινα εκεί.
Μερικά από εκείνα τα όνειρα με έβλεπαν εκεί στην άκρη,
να μην παίρνω μέρος στο χορό και τα τραγούδια τους
κι έχαναν λίγη από τη λάμψη τους.
Μα με είχε παραλήσει η ομορφιά τους ξέρεις.
Κι εσύ ακόμα στεκόσουν εκεί. Κι ήσουν το πιο θαμπό όνειρο.
Εκείνο που έτρεμε περισσότερο απο τα άλλα.
Ήθελα να σ' αγγίξω. Πόσο το ήθελα.
Μα είχα μείνει εκεί στην άκρη και μοναχά κοιτούσα.

Εαυτέ μου, θα αργήσεις κι άλλο να γυρίσεις απ' το ταξίδι σου;
Φοβάμαι μην κουραστεί εκείνο το όμορφο, θαμπό όνειρο και φύγει..

46ο χιλιόμετρο

Ένα απαλό αεράκι πέρασε χτες βράδυ έξω απ' το παράθυρο σου.
Σου έκλεψε μια βιαστική ανάσα που ξεστράτησε
και την ακούμπησε στο μαγουλό μου.
Κάτι μου ψιθύρησε λίγο πριν μπερδευτεί στα μαλλιά μου
και τρυπώσει από μια χαραμάδα στο κεφάλι μου.
Κι έμεινε εκεί.
Δέθηκε σε ένα κατάρτι στο ναυάγιο του μυαλού μου.
Και αγνοεί κάθε σειρήνα. Νοσοκομειακή ή όχι.
Τραγουδάει δυνατά και δε μ' αφήνει να σκεφτώ.
Αρνείται να φύγει.

Σε περίμενα και χτες.
Εκεί στο 46ο χιλιόμετρο ονείρου κι ουτοπίας.
Περίμενα στιγμές ολόκληρες.
Πέρασαν αμέτρητα όνειρα μπροστά απ'τα μάτια μου.
Άλλα φορτωμένα σε καρότσες, στιβαγμένα το ένα πάνω στ' άλλο,
άλλα καβάλα σε κάποιο στεναγμό
κι άλλα ιππέυοντας κάποια ανάμνηση που ξέφυγε από το κλουβί της.
Κι όλα ήταν όμορφα.
Ήθελα να απλώσω το χέρι μου και να τ' αγγίξω.
Κι ήξερα πως μπορούσα.
Μα με είχε παγώσει η απουσία σου.

Δεν τόλμησες να έρθεις.
Φοβήθηκες μήν έρθεις κι εγώ λείπω;

Κι όμως ούτε για μια στιγμή δεν τόλμησα να φύγω.

It's been a long cold winter

Φοβάμαι.
Τρέμω τη μέρα που θα με ξεχάσεις.
Φοβάμαι σου λέω..
Φοβάμαι.

Τίποτα δε χάθηκε

Μη μιλάς
και δε θα μιλώ ούτε εγώ.
Δεν το βλέπεις πως τα λόγια μας πληγώνουν τη σιωπή;

Σκοτάδι.

Φεύγει ο εαυτός μου σήμερα.
Ταξίδι αναψυχής.
Δεν ξέρω αν θα γυρίσει.

Μη λες αντίο
και δε θα πω ούτ' εγώ.
Δεν το βλέπεις πως ο αέρας δε φτάνει για τους δυο;

Σιωπή.

Δε μ'αρέσουν οι λέξεις απόψε.
Είναι ανακατεμένες.
Σαν χαμένες ελπίδες.
Σαν πέταλα που πήρε ο άνεμος.
Να 'ναι κόκκινα; Μπορεί.
Μα ίσως και να 'ναι διάφανα.
Σαν δάκρυα που πέσανε νωρίς.
Σαν όνειρα που δεν τα ονειρεύτηκε κανείς.

Μην κλείνεις τα μάτια
και δεν τα κλείνω ούτ' εγώ.
Δεν το βλέπεις πως οι ανάσες ολοένα λιγοστεύουν;

Πετάνε άραγε οι ψυχές;
Ή μήπως φέυγουν περπατώντας;

Μη φεύγεις
και δε θα φύγω ουτ' εγώ.
Δεν το βλέπεις πως ο κόσμος σβήνει μια στιγμή πιο πέρα;

Δως μου για λίγο τα φτερά σου.
Ή μάλλον όχι.
Δως μου το ένα.
Να μην πετώ χωρίς εσένα.

Μη λες τίποτα
και δε θα πω κι εγώ.
Δεν το βλέπεις πως δεν έμεινε κανείς;

maybe I always knew..

Δεν έχω υποσχέσεις
όχι για σένα
φοβάμαι να μιλήσω
μη χαθείς στο θόρυβο
και να σε κοιτάξω.. φοβάμαι.
μη σβήσεις και φύγεις.

δεν ξέρω για το μέτα
μα ούτε για το τώρα.

θα το τολμήσω μια μέρα
θα το ονειρευτώ
και θα στο ψιθυρήσω.
κάποια μέρα..




[ ..το μικρό μου τριαντάφυλλο, το έχεις δει? είναι ομορφο! μα έχει αγκάθια.
πρόσεχε! ..όχι έτσι, πιο απαλά.. χάιδεψε το.
παραπονιέται συχνά ξέρεις.
μα να σου πω ένα μυστικό; ..είναι το πιο όμορφο τριαντάφυλλο του κόσμου!
αλλά σσσσς.. δεν το ξέρει. Κι αυτό το κάνει ξεχωριστό.
Κι ας με τσιμπάει με τα αγκάθια του. Εγώ το αγαπώ.]

Μερικές φορές

Μερικές φορές περπατάμε σε έναν δρόμο δίχως τέλος. Χωρίς φώτα ή φωτεινά σήματα. Χωρίς φωνές να ακούγονται τριγύρω. Δεν υπάρχουν απλωμένα χέρια πουθενά στη διαδρομή. Και νιώθουμε φόβο για το επόμενο βήμα, αγωνία για τη μοναξιά που θα συναντήσουμε στην επόμενη στροφή.

Μερικές φορές βαδίζουμε στο χείλος του γκρεμού. Χαμογελάμε καθώς κοιτάζουμε με δέος το χάος που δεσπόζει κάτω απ'τα πόδια μας. Και νιώθουμε ελεύθεροι. Ελέυθεροι να πέσουμε ή να μην πέσουμε. Να σωθούμε ή να χαθούμε.

Μερικές φορές θέλουμε να μείνουμε μόνοι. Μα είναι εκείνες φορές που θέλουμε όσο ποτέ άλλοτε ένα χέρι να πιάσει το δικό μας και να σηκώσει τον εαυτό μας από εκείνη τη γωνιά που τον αποθέσαμε.

Μερικές φορές πληγώνουμε αυτούς που αγάπαμε. Τους πληγώνουμε χωρίς να το θέλουμε. Είναι που τους αγαπάμε πολύ και τόση πολλή αγάπη κανείς δε μπορεί να τη χειριστεί σωστά.

Μερικές φορές δεν είμαστε ο εαυτός μας. Τον ντύνουμε με όμορφα ρούχα, τον στολίζουμε και τον περιφέρουμε. Τον κουράζουμε. Τον εξαντλούμε.

Μερικές φορές μιλάμε πολύ. Όταν τα λόγια περιττέυουν. Όταν μονάχα η σιωπή ξέρει να μιλήσει σωστά.

Μερικές φορές μετανιώνουμε.

Μερικές όχι.

Άνθρωποι

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν τα πάντα και δεν είναι ευχαριστημένοι. Θέλουν κι άλλα κι άλλα κι άλλα. Κι αυτό το κάτι ανώτερο που τους τα προσέφερε θυμώνει με την αχαριστία τους και σε μια μικρή στιγμή τους τα παίρνει όλα πίσω. Ή τα κάνει να χάνουν την αξία τους, στέλνοντας τον πόνο να τα σκεπάσει.

Υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα. Κι είναι συμβιβασμένοι μ’ αυτό. Δεν προσπαθούν να αποκτήσουν τίποτα, δε μάχονται να γίνουν «πλουσιότεροι». Μα ίσως και να πλουτίζουν μέσα σ’ αυτό το υπαρκτό τίποτα που έχουν περιορίσει τη ζωή τους. Ίσως να βλέπουν την ουσία μα κι ίσως να βλέπουν απλά το τίποτα.

Είναι κι εκείνοι που έχουν μαζέψει σα σπουργιτάκια τη ζωή μες στις καρδιές τους και της έχουν φτιάξει μια φωλιά εκεί να ζεσταίνεται και να μη φοβάται. Την προσέχουν σαν τα μάτια τους. Περπατούν προσεχτικά για να μην τους πέσει και χτυπήσει. Την τυλίγουν με πέπλα για να μην την πληγώνει το φως. Και μια μέρα που πάνε να την ξεσκεπάσουν, δε βρίσκουν τίποτα. Όλα όσα αγωνίστηκαν να συγκεντρώσουν, έχουν χαθεί σαν καπνός.

Υπάρχουν κι άλλοι, που έμαθαν να δίνουν μόνο. Να μην κρατάνε τίποτα για τον εαυτό τους. Να μαζεύουν αγάπη και ζωή μονάχα για να έχουν τη χαρίσουν σε κάποιον άλλο. Για να κάνουν ένα χαμόγελο να ανθίσει. Κι ας μη μένει τίποτα γι’ αυτούς. Κι ας μένουν γεμάτοι πληγές και σημάδια που άφησαν στο διάβα τους όλα εκείνα τα περαστικά ανοιξιάτικα χαμόγελα. Τις αγαπούν αυτές τις πληγές. Τα φροντίζουν αυτά τα σημάδια, να μην τα εξαλείψει ο χρόνος. Δε θέλουν να ξεχνούν.

Κι είναι κι εκείνοι που έμαθαν να αγαπούν τον εαυτό τους. Να μάχονται να τον κάνουν καλύτερο, να μην τον προσφέρουν αλόγιστα ούτε να τον πουλάνε, μα να χαρίζουν ένα κομμάτι σε εκείνες τις μοναδικές ψυχές που το αξίζουν. Είναι αυτοί που έμαθαν να μη ζητούν τίποτα και να προσμένουν τα πάντα. Αυτοί που αγάπησαν τα λάθη τους γιατί ήτανε δικά τους.

Moments

That’s what we remember, what we keep in mind. Not days, not places, but moments. Some are bad and some are good. Unfortunately, bad moments are much more and they come to you more often than the good ones. And when you’re having a bad moment, you think that nothing’s worth to give it a try and get over it. It is only when you experience an unexpected pleasant moment that you realize that all the sorrow and the sadness you’ve been through really had a reason. A bad situation is actually there to give you the ability to appreciate these very few but beautiful moments.
These moments don’t come when you become rich, or when you buy a new car. They come when you realize that you’re surrounded by some people who truly love you, truly care for you. The smile in their faces is just enough to make your day a little brighter and a hug makes you feel less lonely than ever before. And that’s when your heart doesn’t have enough space for all this happiness and your eyes get full of tears. And suddenly, you cry because you’re feeling full of emotions for these people, who make who you are, remind you who you used to be and love whatever you become. Emotions which you may never be able to express in their whole meaning.. You cry as if you’ve never felt alone in this life, as if you’ve never been hurt by anyone.. As if the world is perfect.
Well, I can tell that moments like these make me stronger and give me the belief that I can make it through any difficulty, I can stand any pain just to be there when they’re gonna happen again. They may be few, but only these make life worth living.

Ιστορία =)

«..Εκείνος της προσέφερε το χέρι του και την κοίταξε στα μάτια. Εκείνη δίστασε.. Μπορούσε να τον εμπιστευτεί? Τα φτερωτά «πρέπει» γύρω της φώναζαν σα δαιμονισμένα να κάνει πίσω, μα οι φωνές τους ελάχιστα έφταναν στα αυτιά της. Εκείνος της υποσχέθηκε να είναι πάντα δίπλα της. Το χέρι του να μην αφήσει ποτέ το δικό της. Της ορκίστηκε πως μέχρι να χαθούν όλα για πάν τα, αυτός θα την κρατούσε σφιχτά κάθε φορά που θα φοβόταν μήπως πέσει. Κι αν έπεφτε, της είπε, ότι εκείνος θα ήταν εκεί για να την σηκώσει από το έδαφος. «Στηρίξου πάνω μου. Θα είμαι εδώ όποτε με χρειάζεσαι. Στα όμορφα και στα άσχημα. Στα δύσκολα και στα εύκολα. Σε όλα. Πάντα..» της είπε. Κι εκείνη..τον πίστεψε. ‘Έπιασε το χέρι του και αφέθηκε. Και έτσι ξεκίνησαν να περπατούν. Μαζί. Περνούσαν μέσα από χαράδρες πόνου και κοιλάδες δυσκολίας, μα τα κατάφερναν. Όποτε κουραζόταν ο ένας, ήταν εκεί ο άλλος για να τον ενθαρρύνει. Κάθε φορά που εκείνη κουραζόταν, αυτός τη βοηθούσε να συνεχίσει. Καμιά φορά τα βράδια, που αυτή φοβόταν το πυκνό σκοτάδι και την φριχτή σιωπή, εκείνος την έπαιρνε αγκαλιά και της διηγούνταν ιστορίες παλιές, ξεχασμένες κι όμορφες.. Κι έτσι συνέχιζαν. Μαζί σε όλα. Ώσπου ήρθε μια μέρα που εκείνη ξυπνώντας δεν τον βρήκε δίπλα της. Τον περίμενε μέρες ολόκληρες και νύχτες ατέλειωτες.. Φώναζε τ’ όνομά του δυνατά, τόσο που αντηχούσαν οι λόφοι της μοναξιάς και σείονταν οι κοιλάδες της προσμονής. Τον έψαξε σε κάθε γωνιά του δάσους των ονείρων κι όμως τίποτα. Καμιά φορά νόμιζε πως τον έβλεπε μπροστά της και έτρεχε χαμογελώντας να τον αγκαλιάσει, μα η σκιά του χάνονταν τόσο ξαφνικά όσο είχε εμφανιστεί. Ώσπου χάθηκε στην προσπάθεια της να τον βρει. Και κατάλαβε πως πλέον ήταν ώρα να συνεχίσει μόνη της. Περπατούσε, περπατούσε, περπατούσε. Στην αρχή κουραζόταν πολύ εύκολα και έπεφτε πολύ συχνά, τόσο που είχαν γεμίσει πληγές τα χέρια και τα γόνατα της, αλλά όσο περνούσε ο καιρός έμαθε να επιβιώνει μόνη της. Μόνο το φόβο της για το σκοτάδι δεν κατάφερε ποτέ να υπερνικήσει.. Εκεί η απουσία του ήταν πάντα πιο αισθητή από ποτέ άλλοτε. Έτρεμε από φόβο και η μοναξιά την τύλιγε σαν πέπλο και την έπνιγε. Συχνά έσπαγε τη σιωπή με λυγμούς που στη συνέχεια όμως ελαττώθηκαν, γιατί τα δάκρυα στα μάτια της στερέψανε..
Μέχρι που μια μέρα, εκεί που περιπλανιόταν στο ξέφωτο της έκπληξης, τον είδε πάλι μπροστά της. Ήταν σίγουρη πως εκείνη τη φορά δεν ήταν η σκιά του..δεν ήταν όνειρο..ήταν εκεί, ολοζώντανος και την κοιτούσε..»

..δικό σας το τέλος, περιμένω γνώμες..

Can the saviour be for real?

Καθισμένη σε ένα ίντερνετ-καφέ κάπου στην Αλεξανδρούπολη, σκέφτομαι όλα αυτά που έχουν γίνει τις τελευταίες μέρες. Μερικά πράγματα που φέρανε τα πάνω κάτω.. Με ταρακούνησαν και με έκαναν να καταλάβω πως δυστυχώς η καταστάση είναι χειρότερη απ' ό,τι φανταζόμουν. Και δεν αναφέρομαι στην φριχτή ζέστη που επικρατεί σχεδόν σε όλη την Ελλάδα και μας έχει κάψει, αλλά στην φριχτή κοινωνία που μας έχει βάλει στο καζάνι της και μας ψήνει, μας κατακαίει και μας λιώνει με σκοπό να μας βάλει στα καλούπια, που έχει απο καιρό κατασκευάσει και να μας σερβίρει κάποια στιγμή, άβουλα και καρβουνιασμένα όντα, σε μια πραγματικότητα επίπεδη σαν πιατέλα και με τόσο βάθος νοήματος όσο ένα βαθύ πιάτο σούπας. Στη συνέχεια θα κάτσει στο τραπέζι σαν κυρία και θα αρχίσει να μας τσιμπάει με το πιρούνι της διαφθοράς και να μας κόβει με το μαχαίρι της αδιαφορίας. Ναι, ετοιμάζεται να μας φάει κι όσους δε μπορέσει να τους καταπιεί, θα τους φάει ο σκουπιδοφάγος.
Η κατάσταση νομίζω είναι τραγική. Με όλη την έννοια της λέξης. Ξέρεις, προσπαθούσα μέχρι χτες να είμαι αισιόδοξη. Πίστευα, πραγματικά πίστευα, πως η καλή μας η Ελλάδα κάνει γενναίες προσπάθειες να ανακάμψει και να γίνει καλύτερη, όμως κι αυτή, σαν άλλη αγελάδα, βόσκει κάτω στη λιακάδα. Και τρώει και μασάει και καταπίνει, μικρά χόρτα και μεγάλα, περιμένωντας έτσι απλά να κατεβάσει γάλα. Αλλά αποτέλεσμα μηδέν. Και δεν είναι μόνο η χώρα μας, δεν είναι μόνο η κοινωνία του Ελλαδιστάν, γιατί αυτό είναι η Ελλαδίτσα μας πλέον, που πάσχει. Η κοινωνία των ανθρώπων σε διεθνές επιπέδο χάνει μέρα τη μέρα το νόημα της.
Κι ακούω δεξία κι αριστερά συνέχεια "Ποιος φταίει αγαπητοί πολίτες?".. Μα απάντηση καμία. Μα είναι δυνατόν ποτέ κανείς να βγει και να πει "εγώ φταίω!"..? Υπάρχει τέτοια περίπτωση αποδοχής του λάθους? Δε νομίζω. Κι έτσι απλά συνεχίζουμε να αναρωτιόμαστε. Κι όσο εμείς προσπαθούμε να βρούμε κάποιον να του ρίξουμε το φταίξιμο, τόσο η κοινωνία βάζει ξύλα στη φωτιά.. Ρίχνει κι άλλους στο καζάνι. Κατακρεουργεί και τις πιο αθώες ψυχές. Κι όλο και λιγότεροι μένουν να αγωνίζονται σ'αυτήν την χαμένη από χέρι μάχη..
Κι εγώ είμαι απλά ένα πετραδάκι στο σωρό, αλλά ίσως να καταφέρω κυλώντας να παρασύρω μερικά πετραδάκια ακόμα κι όλοι μαζί να κάνουμε μια μικρή πέτρα. Κι αν συνεχίσουμε σιγά σιγά να κυλάμε μπορεί να γίνουμε μια μέρα μια μεγάλη πέτρα και κάποια στιγμή βράχος. Τότε, με λίγη τύχη, πολλή θέληση και δυνατή φωνή ίσως καταφέρουμε να γκρεμίσουμε το καζάνι και να φωνάξουμε:
"Μαμα πατριδα! Τα χάνεις τα παιδιά σου!"

There is a light that never goes out

- Λοιπόν, πώς ξεχωρίζει κανείς τους καλούς απ’ τους κακούς? ‘Η αν θέλεις τους
καλύτερους απ’ τους χειρότερους?
- Δεν ξέρω..δυστυχώς δεν έχουν φωτεινή επιγραφή « προσοχή: κίνδυνος!».
- Εσύ σε ποιους θεωρείς ότι ανήκεις?
- Μπορώ να κρίνω?
- Μπορείς να πεις τη γνώμη σου.
- Ανήκω σ’ αυτούς που ερωτεύονται, που αγαπούν, που θυσιάζονται, που νοιάζονται, που
πονάνε. Σ’ αυτούς που πληγώνονται μα έχουν τη δύναμη να συνεχίζουν.
- Κι εσύ δεν έχεις πληγώσει ποτέ κανέναν?
- Μακάρι να το είχα καταφέρει..
- Το ήθελες?
- Όχι..
- Τότε γιατί το έκανες?
- Έτσι είναι η ζωή.
- Μήπως έτσι είναι ο άνθρωπος?
- Τι εννοείς?
- Πάντα να πληγώνει και να πληγώνεται.
- Σα να πέφτει σε ατέρμονα βρόγχο?
- Σα να κάνει συνεχώς κύκλους προσπαθώντας να πιάσει την ευτυχία. Τρέχει συνεχώς από
πίσω της, ενώ στην ουσία αυτή τον κυνηγάει κι αυτός την αποφεύγει τρέχοντας μακριά
της.
- Αυτοκαταστρέφεται δηλαδή?
- Ίσως απλά πρέπει να σταματήσει να τρέχει για να τον προφτάσει.
- Ακίνητη στέκομαι.
- Και?
- Τίποτα..
- Κλείσε τα μάτια..
- Γιατί?
- Γιατί «την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια. Μόνο με την καρδιά βλέπεις σωστά.»
- Όχι ευχαριστώ. Δε θα πάρω.
- Γιατί?
- Σε αρκετές δοκιμασίες την έχω βάλει την καρδιά μου. Για ό, τι έχω περάσει κι έχω
κάνει αυτή φταίει.
- Και τι θα κάνεις τώρα δηλαδή?
- Θα σταματήσω να αισθάνομαι και θα αρχίσω να σκέφτομαι.
- Μα ξέρεις, γι’ αυτό έφτασε εδώ ο κόσμος μας.
- Κουράστηκα.
- Να ζεις?
- Να πληγώνω και να πληγώνομαι. Να πονάω.
- Σου είχε υποσχεθεί κανείς πως δε θα πονέσεις?
- Όχι..
- Το ήξερες, δεν το ήξερες?
- Ναι μα..
- Μα τι? Ήταν περισσότερο από όσο μπορούσες να αντέξεις?
- Ίσως και να ήταν..
- Κάνεις λάθος. Διότι άντεξες. Κι είσαι εδώ. Στέκεσαι ακόμα.
- Μα δεν είμαι όπως ήμουν..
- Άλλαξες. Όλοι αλλάζουν.
- Εγώ ήμουν καλύτερη.
- Δεν ήσουν καλύτερη. Απλά διαφορετική.
- Έχω κάνει πολλά λάθη.
- Και έχεις ακόμα να κάνεις πολλά.
- Μα δε θέλω να κάνω άλλα.
- Και πως θα μάθεις?
- Ήδη έχω μάθει αρκετά.
- Πάντα υπάρχει κάτι παραπάνω που μπορείς να μάθεις.
Κάτι παραπάνω που μπορείς να νιώσεις, να ζήσεις και να κάνεις.
- Ίσως αλλά..
- ..δεν έχει αλλά. Κλείσε τα μάτια.. Ζήσε. Στο έπακρο. Είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις σ’ αυτή τη ζωή. Και καν’ το τώρα. Ο χρόνος όσο πάει και λιγοστεύει. Οι μέρες μετρούν αντίστροφα. Ζήσε τη ζωή που σου δόθηκε. Δεύτερη δεν έχει.

Ακούει κανείς?

Γυρνούσα με το λεωφορείο απόψε και παρατήρησα κάτι που σίγουρα συμβαίνει συνέχεια απλά μέχρι τώρα δεν του είχα δώσει σημασία..Όλοι κάθονταν στην απ' έξω θέση στο διπλό κάθισμα, προσπαθώντας να εξασφάλισουν το γεγονός πως δε θα χρειαστεί να κάτσει κάποιος άλλος δίπλα τους..Ήμουν η μόνη που καθόμουν στο παράθυρο και μου φάνηκε λες κι έκανα κάτι που δεν έπρεπε..Σε κάθε στάση που ανέβαιναν μερικά άτομα, έψαχναν άδεια διπλή θέση κι όσα δεν έβρισκαν επέλεγαν να σταθούν όρθια παρά να καθήσουν με κάποιον άλλο μαζί..Σε κάποια στάση λοιπόν, ανέβηκε κι ένα παλικάρι που φαινόταν πως είχε κάποιο διανοητικό πρόβλημα, καθώς περπατούσε ασυνήθιστα..Αμέσως όλοι άπλωσαν τις τσάντες τους στη διπλανή τους άδεια θέση τη στιγμή που εγώ και μια κυρία, που καθόταν από μπροστά μου, μαζευτήκαμε προς τα μέσα..

Με προβλημάτισε, οφείλω να ομολογήσω, πολύ όλο αυτό που συνέβη..Δεν καταλαβαίνω ώρες ώρες γιατί οι άνθρωποι συμπεριφέρονται έτσι..Γιατί έχουμε καταντήσει έτσι..Γιατί έχουμε γίνει εγωιστές, ιδιοτελείς, άκαρδοι κι αχάριστοι. Λέμε ψέματα ακόμα και στον ίδιο μας τον εαυτό προσπαθώντας να νιώσουμε λιγότερο ένοχοι και υπεύθυνοι. Αυτοί οι άνθρωποι στο λεωφορείο δεν ξέρω γιατί συμπεριφέρθηκαν έτσι, αλλά δε μ' άρεσε η συμπεριφορά τους έτσι κι αλλιώς. Από φόβο ίσως, καθώς συνδιάζουν το διαφορετικό με το επικίνδυνο. 'Η από φόβο να βρεθούν τόσο κοντά σε κάτι άγνωστο.. Ποιος ξέρει. Ο άνθρωπος άλλωστε δε διστάζει να κολλήσει ταμπέλες στους άλλους. Το παιδί με τα μακριά μαλλιά, τα ακουστικά στ' αυτιά και το skateboard είναι το αλητάκι, το κορίτσι με το άσπρο φόρεμα και το ψιλό παπούτσι, που περπατάει μόνο στην πόλη, πάει γυρεύοντας και τόσα άλλα. Μα δεν ξέρεις όμως ούτε εσύ ουτέ εγώ, πως αυτό το αγόρι νιώθει μοναξιά μες στον κόσμο που κάποιοι άλλοι φτιάξανε γι' αυτόν και μόνο καταφύγιο βρίσκει στη μουσική και στις βόλτες με το skateboard ούτε φυσικά γνωρίζεις πως το κορίτσι με το άσπρο φόρεμα ψάχνει τρόπο να ξεφύγει από μια ζωή που δεν της ταιριάζει και προσπαθεί να τρέξει μακριά της περπατώντας άσκοπα στην πόλη. Κι αν σου πως πίσω από τον καλοσυνάτο κύριο που χαιδεύει το κεφάλι του χαριτωμένου κοριτσιού, ενώ ρωτάει τη μητέρα του πως το λένε, κρύβεται ένας παιδεραστής και πως πίσω απο την ηλικιωμένη κυρία, που σε κάλει ως μέσα στο σπίτι για να σου δώσει ένα μπισκότο, κρύβεται ολόκληρη σπείρα παράνομου εμπορίου οργάνων, θα με πιστέψεις? Αμφιβάλλω.. Κι όμως πάλι εμείς φταίμε που νιώθουμε έτσι. Που αφήνουμε να μας επηρεάζουν αυτά που ακούμε. Που τους αφήνουμε να κλέβουν τον άνθρωπο που κρύβουμε μέσα μας. Να μας παίρνουν ό, τι πολυτιμότερο έχουμε και να μας κάνουν πιόνια στο παιχνίδι τους.

Κι όλα αυτά τα γράφω έτσι, γιατί σήμερα ένιωσα λίγο παραπάνω άνθρωπος απο κάποιους άλλους που φαίνονται περισσότερο από μένα. Γιατί άκουσα το παλικάρι στο λεωφορείο να μου λέει για την αγάπη του για τη ζωγραφική. Γιατί είδα το παιδί με το skateboard να περνάει από μπροστά μου και πρόσεξα στα μάτια του τη μοναξιά μα κι άλλα πολλά, πράγμα ασυνήθιστο μιας που το βλέμμα των περισσότερων ανθρώπων σήμερα είναι κενό. Γιατί ξέρω πως νιώθει το κορίτσι με το άσπρο φόρεμα. Γιατί είμαι κι εγώ απ' τους λίγους που παλεύουν ακόμα να σώσουν τον εαυτό τους από τα αρπακτικά αυτού του άδικου κόσμου.
Γιατί ελπίζω πως κι εσύ είσαι ακόμα άνθωπος.

Σ' εσένα που με κάνεις και υπάρχω..

Έχω μείνει ξύπνια και σκέφτομαι.. Σκέφτομαι.. Σκέφτομαι.. Μια φράση κυρίως που μου είπε ένας πολύ καλός φίλος: «..ουδείς αναντικατάστατος». Ναι δε λέω, την έχω ξανακούσει και ξαναδιαβάσει.. Απλά με έβαλε σε περισσότερες σκέψεις σήμερα.. Καθώς συνοδευόταν από επιπλέον συμβουλές του τύπου: «Μην εξιδανικεύεις τους ανθρώπους», «προφύλαξε τον εαυτό σου», «κράτα κάτι για σένα».. Και πως αυτό πρέπει να το τηρώ σε κάθε ανθρώπινη σχέση.. Και σκέφτηκα εσένα αμέσως.. Πως μπορώ να μη σε εξιδανικεύσω? ..πώς μπορώ να μη σου δώσω και το παραμικρό κομμάτι του εαυτού μου? Πώς είναι δυνατόν να καταφέρω κάτι τέτοιο? Να με προστατέψω από σένα? ..μα δε γίνεται..εσύ είσαι ο εαυτός μου, η καρδιά μου, η ψυχή μου, η ζωή μου ολόκληρη.. Από τι να με προστατέψω? Από την ίδια μου την ύπαρξη? Αδύνατο..

Ναι πιστεύω στις αδελφές ψυχές.. Σ’ αυτούς τους ανθρώπους που συμπληρώνουν απόλυτα ο ένας τον άλλο, τόσο που είναι τρομακτικό.. Πιστεύω σε αυτές τις ανθρώπινες σχέσεις, τις ελάχιστες εκείνες σχέσεις που έχουν απομείνει, που δε χωράνε εγωισμούς.. Πιστεύω στη μοναδικότητα της δικής μας σχέσης.. Είναι ξεχωριστή τουλάχιστον για μας..
Είχα ξεκινήσει μια φορά να γράφω ένα γράμμα.. Δε θυμάμαι για ποιο λόγο.. Αλλά θυμάμαι που είχα γεμίσει σελίδες ολόκληρες προσπαθώντας να σου πω τι σημαίνεις για μένα, λες και δεν το ξέρεις ήδη.. Μα είχα ανάγκη να τα πω ξέρεις.. Κι έγραφα.. κι έγραφα..κι έγραφα..σελίδες ολόκληρες.. Και ένιωθα λες και έπρεπε να τα πω όλα, γιατί από στιγμή σε στιγμή θα σε έχανα.. Κι έγραφα..ώρες ασταμάτητες..
Ώσπου κάποια στιγμή σταμάτησα να γράφω..Κοίταξα όλες εκείνες τις γεμάτες σελίδες..εκείνες τις σελίδες που ξεχείλιζαν από λέξεις και ξαφνικά κατάλαβα πως απλά αυτό που μας δένει, αυτό που αισθάνομαι, αυτό που έχουμε εμείς οι δυο δεν περιγράφεται με λέξεις..
Έτσι έσκισα όλες τις σελίδες και πήρα μια καινούρια κι έγραψα:
« ..σ’ εσένα που με κάνεις να υπάρχω»

Γιατί με κάνεις να υπάρχω.. Είσαι εγώ.. Ένα άλλο εγώ, μα τόσο ίδιο μ’ εμένα!
Είμαστε δυο κομμάτια παζλ.. Μοιάζουμε πολύ, αλλά έχουμε βασικές διαφορές.. Μα εγώ χωρίς εσένα είμαι ένα κομμάτι μόνο του.. Κάτι ημιτελές. Αλλά μαζί με εσένα συμπληρώνονται όλα. Αποκτούν τα πάντα νόημα.

«Χωρίς εσένα η ζωή θα είναι ένα βαρετό σερφάρισμα στο ίντερνετ..
Χωρίς εσένα η ζωή θα είναι αποχαύνωση στον καναπέ..
Χωρίς εσένα η ζωή θα είναι ζαμπόν δίχως λιπαρά..περιοδικά..και λόγια ντε-καφεϊνέ..
Γι’ αυτό δεν έχω τίποτα άλλο να πω..
Ένα μεγάλο κενό, ένα μηδενικό χωρίς εσένα..»

Αυτό ακριβώς. Ένα μεγάλο κενό. Ένα μηδενικό χωρίς εσένα.
Μακάρι να είναι στο χέρι μας και ποτέ να μη χρειαστεί να ζήσουμε χώρια..
Μα κι αν κάποια στιγμή χαθούμε, υπόσχομαι να ψάξω κάθε γωνιά του πλανήτη για να σε βρω..

« Ναι αγαπημένη μου, πολύ πριν σε συναντήσω εγώ σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα.
Όταν ακούμπαγα στο τζάμι της βροχής ήταν που αργούσες ακόμα. Όταν τη νύχτα κοίταζα τ’ αστέρια ήταν γιατί μου λείπανε τα μάτια σου κι όταν χτύπαγε η πόρτα μου κι άνοιγα δεν ήτανε κανείς. Κάπου όμως μες στον κόσμο ήταν η καρδιά σου που χτυπούσε. Έτσι έζησα. Πάντοτε. Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά – θυμάσαι; - μου άπλωσες τα χέρια σου τόσο τρυφερά σα να με γνώριζες από χρόνια. Μα και βέβαια με γνώριζες. Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου, είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρα μου, αγαπημένη μου.
…
Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου έζησα όλη τη ζωή.»

Να ξέρεις πως εγώ θα είμαι πάντα εκεί να σε πιάσω πριν καν παραπατήσεις.. Να σε παρηγορήσω πριν να τρέξουν τα δάκρυα απ' τα μάτια σου.. Να σε φροντίσω χωρίς να μου το ζητήσεις και να σε αγκαλιάσω πριν καν ακόμα καταλάβεις ότι το έχεις ανάγκη. Θα είμαι πάντα εκεί για ό,τι χρειαστείς. Ανα πάσα ώρα και στιγμή.

Γιατί κανείς δεν αγαπάει κανέναν όσο αγαπώ εγώ εσένα..

Όμορφες στιγμές..

Τελικά τι έχει πιο πολύ αξία?
Αν κάτι τέλειωσε όμορφα ή άσχημα?
Ή αν οι στιγμές που έζησες σε κάνουν να χαμογελάς?
Αν αυτές οι στιγμές σε συντροφεύουν γλυκά εκείνα τα μοναχικά βράδια?
Άλλωστε έχτισες ένα κομμάτι από το παρελθόν μου..
Άφησες μια μικρή ιστορία που πάντα θα θυμάμαι..
Ξαφνικά σκέφτομαι πως μόνο όμορφες στιγμές έχω να θυμάμαι μαζί σου..
Μονάχα χαρά..αγάπη..
Ξεχνάω το τέλος. Το διαγράφω. Τι σημασία έχει?
Όποτε σε σκέφτομαι, πάντα χαμογελάω..
Έτσι και αλλιώς στο παραμύθι που λέγεται ζωή, happy end έχει εκείνη η ιστορία που θα αφήσει τις πιο γλυκές πληγές.


Γι' αυτό..σ' ευχαριστώ..

Lost...

Πόσες φορές δεν έχω ευχηθεί να ήμουν αόρατη?
Κανείς να μη με έβλεπε..κανείς να μη μου μιλούσε..
Να μ’ αφήνανε όλοι για λίγο μόνη μου..

Πόσες φορές δεν έχω ευχηθεί να ήμουν ελαφριά σαν πούπουλο?
Και να πετούσα ανάμεσα στα σύννεφα..να χάιδευα τ’ αστέρια..
Να μη με έφτανε κανείς..

Κι ακόμα, πόσες φορές δεν έχω ευχηθεί να ήμουν άλλη κι όχι εγώ?
Καλύτερη.. Εξυπνότερη.. Ή και ομορφότερη..
Να μ’ αγαπούσα λίγο παραπάνω..


*Εαυτέ μου, νομίζω πως η σχέση μας χρειάζεται ανανέωση..

Αναμνήσεις

Μερικές φορές..
..απλά δε μπορώ να μη σε σκέφτομαι..

Κάθε μέρος..
..κάθε γωνιά της πόλης
και ένα σημείο συνάντησης..

Κάθε σημείο συνάντησης
και μια ανάμνηση..

Κάθε ανάμνηση
και ένα φιλί, ένα χαμόγελο, ένα βλέμμα, ένα χάδι..

Κάθε τραγούδι
και ένα χτες απο πίσω..


Εκείνο το χαμένο χτες που δεν πρόλαβε να ζήσει το σήμερα..

..να γεννηθεί στο αύριο..

Το χτες μας..


"Μας"..?

..Μα δεν υπάρχει "μας" πια..
Ένα σβησμένο, ένα μισό εμείς..
Ένα εγώ χωρίς εσύ..

Μονάχα αναμνήσεις..
..Σκιές του παρελθόντος.



Πρέπει να σταματήσω να δένομαι..

Τρέχει η ζωή..

Τρέχει η ζωή..κυλά..και εμείς σαν μικρά παιδιά τρέχουμε από πίσω της. Σαν παιδιά που κυνηγάνε το άτακτο παιχνίδι που πείσμωσε να τους ξεφύγει. Κατρακυλώντας τη μεγάλη κατηφόρα..

Σ’ αυτήν την διαδρομή που τραβάει η ζωή, στο ακούραστο ταξίδι της, γεννά ανθρώπους, πράξεις και ερωτήματα. Ανθρώπους που έρχονται και φεύγουν.. Που περνούν χωρίς να σ’ αγγίζουν και άλλους των οποίων το άγγιγμα μένει ανεξίτηλα χαραγμένο στη μνήμη σου. Κάποιοι ίσως μείνουν για πάντα, όλοι όμως μένουν για όσο τους χρειάζεσαι. Θα σ’ αγαπήσουν, θα σε μισήσουν, θα σε ζηλοφθονήσουν, μα όλοι θα έχουν κάτι να προσφέρουν. Όλοι έρχονται για κάποιο λόγο. Όλοι θα σε επηρεάσουν. Απλά εσύ πρέπει να προσπαθήσεις να κρατήσεις τα καλά στοιχεία από τον καθένα. Έπειτα έρχονται οι πράξεις να συμπληρώσουν το φάσμα το ζωής σου..Άλλοτε όμορφες, ευχάριστες.. Και άλλοτε κρυφές, δειλές και σκονισμένες. Πράξεις και αποφάσεις που μπορεί να αλλάξουν όλη τη δική σου ζωή και πολλών άλλων γύρω σου.. Γιατί οι ζωές όλων μας είναι τόσο πολύπλοκα μα και περίτεχνα συνυφασμένες και τόσο επικίνδυνα κοντά η μία στην άλλη, που αρκεί μια να αρπάξει φωτιά για να γίνει το κακό. Τέλος τα ερωτήματα είναι αυτά που κάνουν τη ζωή πιο ενδιαφέρουσα μα και πιο μπερδεμένη. Αυτά τα ερωτήματα που θα μείνουν για πάντα αναπάντητα ή και ερωτήματα που ακόμα και αν λάβεις χιλιάδες απαντήσεις γι’ αυτά καμιά δεν είναι αρκετή για να ικανοποιήσει την απορία σου..

Σε ένα τέτοιο ταξίδι της ζωής συνάντησα, και συνεχίζω να συναντώ, κι εγώ άτομα που μου προσέφεραν πολλά. Μερικά μου έδωσαν περισσότερα από όσα άξιζα κι άλλα με αδίκησαν. Σε μερικούς από αυτούς τους ανθρώπους κατάφερα να ανταποδώσω όσα απλόχερα, καλά ή κακά, μου χάρισαν και για κάποιους άλλους απλά δεν είχα αποθέματα. Σ' αυτούς θα ήθελα να ζητήσω ένα μεγάλο συγγνώμη, διότι ίσως αυτοί άξιζαν περίσσοτερο από κάποιους άλλους στους οποίους ξόδεψα παράπανω χρόνο και συναισθήματα από όσο έπρεπε. Και στους τελευταίους όμως θα ήθελα να ζητήσω ένα συγγνώμη, γιατί τους έδωσα περισσότερα από όσα μπορούσαν να αντέξουν.
Πολλά από αυτά που πήρα κι εγώ ήταν γεμάτα πόνο και δάκρυα. Και ήταν δύσκολο να ξεκινήσώ πάλι από την αρχή. Να σηκώθω και να ξανασταθώ στα πόδια μου. Να δώσω σημασία σε αυτά που πραγματικά αξίζουν.. Αλλά πιστεύω πως με αρκετή προσπάθεια τα κατάφερα. Κι ας ήταν λίγες οι καλές και ήρεμες μέρες. Μια ευτυχισμένη στιγμή αρκεί για να περάσεις μια ζωή ικανοποιημένος. Και ας γνώρισες μονάχα μια φορά τον έρωτα. Και ας κοίταξες μονάχα μια φορά στα μάτια την αγάπη.

Και ξεκινά το ταξίδι. Απλά και απρόσμενα. Γιατί η ζωή δεν προειδοποιεί. Δε σου στέλνει μήνυμα στο κινητό «αύριο θα κοιτάξεις γύρω σου και κάτι θα έχει αλλάξει». Μοναχά σου χτυπάει την πόρτα μια μέρα και σου λέει «Ορίστε. Αυτό είναι. Και δε μπορείς να κάνεις τίποτα. Κάρτα αλλαγής δεν έχει». Ανοίγεις λοιπόν την πόρτα και υποδέχεσαι το νέο που θα φέρει τόσες αλλαγές. Προσεύχεσαι να μην είναι επικίνδυνο και σου κάψει το σπίτι, ενώ ταυτόχρονα αναρωτιέσαι πού έχεις φυλάξει τον πυροσβεστήρα. Γιατί με τη ζωή δε μπορείς να είσαι ποτέ σίγουρος.

Και άραγε πώς μπορείς να ξέρεις αν αυτό που θα βάλεις στο σπίτι σου αξίζει το ρίσκο ή όχι; Λοιπόν θα σου πω εγώ..δεν μπορείς να ξέρεις! Και κανείς δεν μπορεί να σου πει. Δυστυχώς ή ευτυχώς η ζωή δεν έχει βιβλιαράκι με οδηγίες χρήσης. Άρα ο καθένας τη ζει με τον δικό του τρόπο. Είτε παίρνει το ρίσκο. Είτε όχι. Μήπως δεν είναι διαφορετικά τα σημαντικά πράγματα για τον καθένα μας;

" Οι νέες αρχές είναι πάντα δύσκολες..αλλά τα πράγματα έχουν τη σημασία που τους δίνουμε εμείς..Και ο μόνος τρόπος να ξαναρχίσεις, είναι να αφήσεις πίσω σου ό,τι σου κάνει κακό και να αρχίσεις να δίνεις σημασία σε εκείνα που μπορούν να σε πάνε μπροστά.."
Εξάλλου, όπως είχε πει και ο αγαπήμενος Πάνος Μουζουράκης στη σειρά S1ngles, αν δε δώσεις σημασία δεν πρόκειται να ζήσεις τίποτα σημαντικό..

* εμμανουέλλα σε ευχαριστώ που μου έδωσες τρόπο να κλείσω το άρθρο =)