- Λοιπόν, πώς ξεχωρίζει κανείς τους καλούς απ’ τους κακούς? ‘Η αν θέλεις τους
καλύτερους απ’ τους χειρότερους?
- Δεν ξέρω..δυστυχώς δεν έχουν φωτεινή επιγραφή « προσοχή: κίνδυνος!».
- Εσύ σε ποιους θεωρείς ότι ανήκεις?
- Μπορώ να κρίνω?
- Μπορείς να πεις τη γνώμη σου.
- Ανήκω σ’ αυτούς που ερωτεύονται, που αγαπούν, που θυσιάζονται, που νοιάζονται, που
πονάνε. Σ’ αυτούς που πληγώνονται μα έχουν τη δύναμη να συνεχίζουν.
- Κι εσύ δεν έχεις πληγώσει ποτέ κανέναν?
- Μακάρι να το είχα καταφέρει..
- Το ήθελες?
- Όχι..
- Τότε γιατί το έκανες?
- Έτσι είναι η ζωή.
- Μήπως έτσι είναι ο άνθρωπος?
- Τι εννοείς?
- Πάντα να πληγώνει και να πληγώνεται.
- Σα να πέφτει σε ατέρμονα βρόγχο?
- Σα να κάνει συνεχώς κύκλους προσπαθώντας να πιάσει την ευτυχία. Τρέχει συνεχώς από
πίσω της, ενώ στην ουσία αυτή τον κυνηγάει κι αυτός την αποφεύγει τρέχοντας μακριά
της.
- Αυτοκαταστρέφεται δηλαδή?
- Ίσως απλά πρέπει να σταματήσει να τρέχει για να τον προφτάσει.
- Ακίνητη στέκομαι.
- Και?
- Τίποτα..
- Κλείσε τα μάτια..
- Γιατί?
- Γιατί «την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια. Μόνο με την καρδιά βλέπεις σωστά.»
- Όχι ευχαριστώ. Δε θα πάρω.
- Γιατί?
- Σε αρκετές δοκιμασίες την έχω βάλει την καρδιά μου. Για ό, τι έχω περάσει κι έχω
κάνει αυτή φταίει.
- Και τι θα κάνεις τώρα δηλαδή?
- Θα σταματήσω να αισθάνομαι και θα αρχίσω να σκέφτομαι.
- Μα ξέρεις, γι’ αυτό έφτασε εδώ ο κόσμος μας.
- Κουράστηκα.
- Να ζεις?
- Να πληγώνω και να πληγώνομαι. Να πονάω.
- Σου είχε υποσχεθεί κανείς πως δε θα πονέσεις?
- Όχι..
- Το ήξερες, δεν το ήξερες?
- Ναι μα..
- Μα τι? Ήταν περισσότερο από όσο μπορούσες να αντέξεις?
- Ίσως και να ήταν..
- Κάνεις λάθος. Διότι άντεξες. Κι είσαι εδώ. Στέκεσαι ακόμα.
- Μα δεν είμαι όπως ήμουν..
- Άλλαξες. Όλοι αλλάζουν.
- Εγώ ήμουν καλύτερη.
- Δεν ήσουν καλύτερη. Απλά διαφορετική.
- Έχω κάνει πολλά λάθη.
- Και έχεις ακόμα να κάνεις πολλά.
- Μα δε θέλω να κάνω άλλα.
- Και πως θα μάθεις?
- Ήδη έχω μάθει αρκετά.
- Πάντα υπάρχει κάτι παραπάνω που μπορείς να μάθεις.
Κάτι παραπάνω που μπορείς να νιώσεις, να ζήσεις και να κάνεις.
- Ίσως αλλά..
- ..δεν έχει αλλά. Κλείσε τα μάτια.. Ζήσε. Στο έπακρο. Είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις σ’ αυτή τη ζωή. Και καν’ το τώρα. Ο χρόνος όσο πάει και λιγοστεύει. Οι μέρες μετρούν αντίστροφα. Ζήσε τη ζωή που σου δόθηκε. Δεύτερη δεν έχει.
καλύτερους απ’ τους χειρότερους?
- Δεν ξέρω..δυστυχώς δεν έχουν φωτεινή επιγραφή « προσοχή: κίνδυνος!».
- Εσύ σε ποιους θεωρείς ότι ανήκεις?
- Μπορώ να κρίνω?
- Μπορείς να πεις τη γνώμη σου.
- Ανήκω σ’ αυτούς που ερωτεύονται, που αγαπούν, που θυσιάζονται, που νοιάζονται, που
πονάνε. Σ’ αυτούς που πληγώνονται μα έχουν τη δύναμη να συνεχίζουν.
- Κι εσύ δεν έχεις πληγώσει ποτέ κανέναν?
- Μακάρι να το είχα καταφέρει..
- Το ήθελες?
- Όχι..
- Τότε γιατί το έκανες?
- Έτσι είναι η ζωή.
- Μήπως έτσι είναι ο άνθρωπος?
- Τι εννοείς?
- Πάντα να πληγώνει και να πληγώνεται.
- Σα να πέφτει σε ατέρμονα βρόγχο?
- Σα να κάνει συνεχώς κύκλους προσπαθώντας να πιάσει την ευτυχία. Τρέχει συνεχώς από
πίσω της, ενώ στην ουσία αυτή τον κυνηγάει κι αυτός την αποφεύγει τρέχοντας μακριά
της.
- Αυτοκαταστρέφεται δηλαδή?
- Ίσως απλά πρέπει να σταματήσει να τρέχει για να τον προφτάσει.
- Ακίνητη στέκομαι.
- Και?
- Τίποτα..
- Κλείσε τα μάτια..
- Γιατί?
- Γιατί «την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια. Μόνο με την καρδιά βλέπεις σωστά.»
- Όχι ευχαριστώ. Δε θα πάρω.
- Γιατί?
- Σε αρκετές δοκιμασίες την έχω βάλει την καρδιά μου. Για ό, τι έχω περάσει κι έχω
κάνει αυτή φταίει.
- Και τι θα κάνεις τώρα δηλαδή?
- Θα σταματήσω να αισθάνομαι και θα αρχίσω να σκέφτομαι.
- Μα ξέρεις, γι’ αυτό έφτασε εδώ ο κόσμος μας.
- Κουράστηκα.
- Να ζεις?
- Να πληγώνω και να πληγώνομαι. Να πονάω.
- Σου είχε υποσχεθεί κανείς πως δε θα πονέσεις?
- Όχι..
- Το ήξερες, δεν το ήξερες?
- Ναι μα..
- Μα τι? Ήταν περισσότερο από όσο μπορούσες να αντέξεις?
- Ίσως και να ήταν..
- Κάνεις λάθος. Διότι άντεξες. Κι είσαι εδώ. Στέκεσαι ακόμα.
- Μα δεν είμαι όπως ήμουν..
- Άλλαξες. Όλοι αλλάζουν.
- Εγώ ήμουν καλύτερη.
- Δεν ήσουν καλύτερη. Απλά διαφορετική.
- Έχω κάνει πολλά λάθη.
- Και έχεις ακόμα να κάνεις πολλά.
- Μα δε θέλω να κάνω άλλα.
- Και πως θα μάθεις?
- Ήδη έχω μάθει αρκετά.
- Πάντα υπάρχει κάτι παραπάνω που μπορείς να μάθεις.
Κάτι παραπάνω που μπορείς να νιώσεις, να ζήσεις και να κάνεις.
- Ίσως αλλά..
- ..δεν έχει αλλά. Κλείσε τα μάτια.. Ζήσε. Στο έπακρο. Είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις σ’ αυτή τη ζωή. Και καν’ το τώρα. Ο χρόνος όσο πάει και λιγοστεύει. Οι μέρες μετρούν αντίστροφα. Ζήσε τη ζωή που σου δόθηκε. Δεύτερη δεν έχει.
