*nothing wrong_all fine

Μου λείπει ο μελαγχολικός εαυτός μου
Και φοβάμαι να το πω

Μου λείπει λίγο κι ο πόνος, τα δάκρυα
Η κάθαρση

Δεν είμαι ακέραια
Άλλωστε δεν είμαστε αριθμοί για να είμαστε ακέραιοι

Μάλλον είμαι το πηλίκο μιας ατελούς διαίρεσης
Τα δεκαδικά μου ψηφία χάνονται στο άπειρο

Ποιος είναι όμως ο διαιρέτης; Και ποιος ο διαιρετέος;
Και το υπόλοιπο; Αυτό που μένει, τι είναι;

you 've set me free*

Άλλη μια Κυριακή ξημέρωσε

Ανοίγω τα μάτια κι είσαι ακόμα δίπλα μου

Ακόμα να σβήσει αυτό το όνειρο

Αλλη μια Κυριακή περνάει και χάνεται στο χρόνο

Πες μου, πως εκανες τις Κυριακές να πονανε λιγοτερο;

Πες μου, πού το βρήκες αυτό το μυστικό που το ψάχνω χρόνια;

Αλλη μια Κυριακη τελειώνει

Ξαπλώνω κι είσαι δίπλα μου

Κλείνω τα μάτια, τα ανοίγω άξαφνα κι εσύ ακόμα εκεί

Κοίτα να δεις που ήρθε η στιγμή, που ευχήθηκα να μην ξημερώσει η Δευτέρα..

you make me feel*

Μ' αρέσει όπως με κοιτάς
αυτές τις νύχτες που ουρλιάζουν οι λύκοι
και παλέυουν πάνω στα ξέστρωτα κρεβάτια

Παλεύει το χθες με το αύριο
βλέπω τους δαίμονες 
που μάχονται στα μάτια σου

Σε κερδίζω στο τώρα
κι ύστερα σε χάνω στο μετά

Μ' αρέσει όπως ψιθυρίζεις τ' όνομά μου
αυτήν την ώρα του λυκόφωτος
έκανες τους λύκους να σωπάσουν

Όχι για πάντα
μα για τώρα

Για τώρα μόνη μουσική οι ανάσες
κοφτές και γρήγορες

Κάθε φορά είν' η πρώτη φορά
Και κάθε φορά είν' η τελευταία φορά

Είδες;
έγραψα κι εγώ για σένα
Πολυδούρη και Καρυωτάκης ενός σύγχρονου κόσμου..

Do not read it.

Φτάνει πια.
Οι φωνές μες στο κεφάλι μου σώπασαν

Οι φωτιές που μου καίγανε τα σωθικά έσβησαν
και φρόντισα να ξεφορτωθώ κάρβουνα και στάχτες.

Φτάνει πια.

Δε θα πω άλλα παραμύθια
Θα ανοίξω διάπλατα τις ντουλάπες να βγουν τα τέρατα
Ας με φάνε να ησυχάσω.

Φτάνει πια.

Τις πιο όμορφες ιστορίες δε θα τις ζήσουμε ποτέ.

Ποτέ.

χωρίς συνοχή - με ενοχή. *

Κάποτε αναζητούσες την ευτυχία..και τη βρήκες.
Κι έτσι - κάποτε - ήσουν πραγματικά ευτυχισμένος

Κι ύστερα συνήθισες να είσαι ευτυχισμένος
Και δεν ένιωθες πια ευτυχισμένος
η ευτυχία έγινε συνήθεια και δεν την αναγνώριζες πια
Την αναζητούσες μα δεν την έβλεπες
γιατί η ευτυχία είχε γίνει ένα με το δέρμα σου
κι εσύ δεν κοιταζόσουν πια στον καθρέφτη.
"Αυτό ήθελα εγώ απ' τη ζωή μου;"
μια ερώτηση για το κενό που ένιωθες
κι ύστερα την τσαλάκωσες, σα να 'ταν απόκομμα εισιτήριου
και την πέταξες στον κάδο
Θα πάρω άλλο εισητήριο, είπες
θ' ανέβω σ' άλλο τρένο, σκέφτηκες
και κατέβηκες στον έρημο σταθμό.

Και περίμενες, περίμενες, περίμενες..
..και νύχτωσε για μέρες
Κι εσύ αγαπάς το φως, φοβάσαι το σκοτάδι
κι αυτή η ρημάδα η μέρα δε λέει να ξημερώσει..

Κι ύστερα, να!
Κοίτα να δεις που ξημέρωσε
κι ήρθε άλλο τρένο
κι ανέβηκες
και φτου κι απ' την αρχή..

Ύστερα, να σε ρωτήσω..γιατί φοβάσαι το σκοτάδι;
Στο σκοτάδι δεν έχει σκιές
όλα γίνονται ένα στο σκοτάδι, όλο το σύμπαν ενοποιείται
Γιατί νομίζεις ότι οι εραστές προτιμούν το σκοτάδι;
για να μη μπορεί να μπει τίποτα αναμεσά τους
ούτε μια τόση δα σκιά..

Στο φως αρχίζουν τα προβλήματα
οι σκιές, τα μυστικά, οι κρυψώνες
γιατί μονάχα βλέπεις και ξεχνάς ν' ακούσεις
κι η νύχτα έχει τους πιο όμορφους ήχους
με μειωμένη ορατότητα όλες οι άλλες αισθήσεις οξύνονται

Κι η μέρα πάλι θα 'ρθει
το φως που τόσο αγαπάς, θα ανατείλλει ξανά
κι ύστερα θα δεις που μια μέρα θα μάθεις ν' αγαπάς τις νύχτες

Εγώ τις νύχτες ξαγρυπνάω
είναι που πρέπει να βγάζω το λύκο βόλτα
- ξέρεις, αυτόν που έχω μέσα μου -
χωρίς λουρί
τον αφήνω να αλυχτά στους λόφους

Μ' ακούς που ουρλιάζω μες στη νύχτα;
έφυγες και δε με συγκινούν πια ούτε τα φεγγάρια
κι εκείνη η πανσέληνος, που κοιτούσαμε κάποτε αγκαλιά
έσβησε
της κατέβασα το διακόπτη

Αλλά είπαμε, εγώ αγαπάω τα σκοτάδια
κι εσύ ήσουν λουσμένος στο φως
τυφλώθηκα
Θα με κατηγορήσεις;

Γυρίζω στα σκοτάδια μου λοιπόν
εκεί τουλάχιστον ξέρω πως να επιβιώνω

Και το λύκο τον άφησα ελέυθερο
τέρμα πια τα κλουβιά κι οι αλυσίδες
ας αλυχτάει κάθε βράδυ που του έσβησα το φεγγάρι
θα συνηθίσει κι αυτός.

Όλα είναι θέμα συνήθειας σωστά;
Συνηθίζεις στον πόνο, στη χαρά, στη λύπη, στην ανέχεια, στη ζάλη..στο τίποτα.

Θα συνηθίσω κι εγώ να μη σ' έχω..