Μου λείπει ο μελαγχολικός εαυτός μου
Και φοβάμαι να το πω
Μου λείπει λίγο κι ο πόνος, τα δάκρυα
Η κάθαρση
Δεν είμαι ακέραια
Άλλωστε δεν είμαστε αριθμοί για να είμαστε ακέραιοι
Μάλλον είμαι το πηλίκο μιας ατελούς διαίρεσης
Τα δεκαδικά μου ψηφία χάνονται στο άπειρο
Ποιος είναι όμως ο διαιρέτης; Και ποιος ο διαιρετέος;
Και το υπόλοιπο; Αυτό που μένει, τι είναι;
Και φοβάμαι να το πω
Μου λείπει λίγο κι ο πόνος, τα δάκρυα
Η κάθαρση
Δεν είμαι ακέραια
Άλλωστε δεν είμαστε αριθμοί για να είμαστε ακέραιοι
Μάλλον είμαι το πηλίκο μιας ατελούς διαίρεσης
Τα δεκαδικά μου ψηφία χάνονται στο άπειρο
Ποιος είναι όμως ο διαιρέτης; Και ποιος ο διαιρετέος;
Και το υπόλοιπο; Αυτό που μένει, τι είναι;
Φοβαμαι την αδρανεια, συνηθως αυτη η ησυχια ειναι μια προετοιμασια για μπορα.
ΑπάντησηΔιαγραφήπόσο δίκιο έχεις..η νηνεμία πριν την καταιγίδα
ΑπάντησηΔιαγραφήΚοιμαμαι και με ποναει που το ξερω,κοιμαμαι και δεν ονειρευομαι πλεον,κοιμαμαι και η ζωη με ξεπερνα,γιατι ποτε δεν ηταν δικια μου,γιατι ποτε δεν ημουν εκει.Καποτε ομως τελειωνει το σκοταδι και ειναι η ωρα να με ψαξω στο φως,ως ποτε θα με βασανιζει αυτη η αιωνια μαχη,ως ποτε για να αρχισω να ζω θα πρεπει πρωτα να πεφτω νεκρος....?
ΑπάντησηΔιαγραφή