επιρροές*

Θαρρώ ήταν ένα από κείνα τα βράδια που αναρωτιόμουν

γιατί όλες μου οι σκέψεις με βρίσκουν πάντα μες στο νερό ή μες στα λεωφορεία

Πάντα τους ρωτάω " ποιος είμαι; " μα απάντηση δεν παίρνω

ο καθένας έχει τις δικές του ερωτήσεις να απαντήσει

Και γύρω ένα σωρό εαυτοί ψάχνουν το Σώμα

Κι ο δικός μου άραγε ποιος να 'ναι;

Θυμάμαι πως μου 'παν ότι είναι λαμπερός μα γύρω βλέπω μόνο θαμπωμένους

Να θυμηθώ να αναρωτηθώ μήπως κάνω λάθος

..τόσο καιρό.

Με πείσανε πως είμαι σώμα

μα μήπως είμ' ο εαυτός μου;

and so it is, just like you said it would be

γεια σου, εγώ είμαι

ξέρεις, εγώ που δεν ήξερα παλιά

αλλά τώρα ξέρω

μίλησέ μου

μ' αρέσει όταν μου μιλάς

μ' αρέσει να βλέπω τον κόσμο μέσα από τα μάτια σου

μ' αρέσει να ακουμπάω το κεφάλι μου στον ώμο σου

και ν' ακούω μέσα από σένα

εκκωφαντικός κι ο ήχος της καρδιάς σου

ρυθμικός όμως

βάζει και τη δική μου σε μια τάξη

μ' αρέσει όταν μιλάς για τα αστέρια

και για ταξίδια μακρινά που θέλεις να κάνουμε μαζί

ξέρεις, κανείς ποτέ δεν ήθελε να πάει πουθενά μαζί μου

πουθενά πιο πέρα από κει που έφτανε να τεντώσει το σκοινί

- αυτό που σε κρατάει δέσμιο στην πραγματικότητα -

ξέρω γιατί όλα μου φαίνονται τόσο ζεστά τώρα

είναι γιατί πριν δεν είχα γνωρίσει τη φωτιά

- την αληθινή, αυτή που σε καίει από μέσα -

( το πιο μακρύ ταξίδι μου: ανταρκτική - τροπικός του καρκίνου )

να, όταν μου κρατάς το χέρι όλα αλλάζουν

τα σκηνικά, η μουσική, οι λέξεις, ο κόσμος ολόκληρος

όχι πως γίνονται καλύτερα απλά αξίζουν τη θυσία

μη φύγεις

μείνε

απλά να γυρίσεις

θα περιμένω

θα σε περιμένω..

..καθισμένη στο κρεβάτι, κοιτώντας τρομοκρατημένη την παλιά μου ντουλάπα

ελπίζοντας πως τα τέρατα δε θα εμφανιστούν πριν προλάβεις να επιστρέψεις

- Soundtrack: Tindersticks - Cherry Blossoms -

*κι όλο φεύγεις

"Θα ήθελα να είμαι ένα απ'τα τρία μικρά σου ηφαίστεια"
ψιθύρισε το τριαντάφυλλο με ένα λυπημένο τόνο

καθώς άλλο ένα κόκκινο πέταλο έπεφτε στο χώμα

"Θα ήθελα να χαίρονται οι άνθρωποι που σβήνω.."
ο μικρός πρίγκιπας σάστισε για μια στιγμή και σκούπισε τα μάτια του

"Ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο; Να βλέπεις να πονάνε αυτοί που αγαπάς.
Κι όσο εγώ μαραίνομαι να κλαις.."
είπε το τριαντάφυλλο κι άλλο ένα πέταλο ακούμπησε απαλά στο χώμα

"Άλλαξες.." μουρμούρισε ο μικρός πρίγκιπας ανάμεσα σε δυο λυγμούς
"..γιατί έπρεπε να αλλάξεις τώρα; Τώρα που είν' αργά.."
"Ποτέ δεν είν' αργά, μ' ακούς; Ποτέ. Να θυμάσαι αυτό, αν είναι να θυμάσαι κάτι από εμένα."

Ο μικρός πρίγκιπας κοίταξε πέρα, μακριά.. Ένα αστέρι έπεσε.
"Μακάρι να μην έπρεπε να φύγεις.." 

Soundtrack: One Last Goodbye - Anathema

don't go and leave me*

συγγνώμη που σπάω σε κομμάτια

μα νόμιζα πως μου 'χες πει 

οτι έχεις εκείνο το υλικό 

που φτιάχνει τις χαλασμένες καρδιές

μέρες τώρα, ίσως και βδομάδες

κάνει έναν γελοίο ήχο

"τικ - τικ - τικ - τικ .."
κι ενδιάμεσες παύσεις μερικών λεπτών

μέρες τώρα ψάχνω απεγνωσμένα που χάθηκε το "τακ"
έκανα άνω - κάτω συρτάρια και ντουλάπες

μα έχει(ς) κρυφτεί καλά

κι όταν θα φύγω αν νοιαστείς, δε θα 'μαι εδώ για να το δω.

υποσχέσεις*

Καλύτερα να μην ερχόσουνα

να μην άνοιγες την παλιά ξύλινη πόρτα

Καλύτερα να έμενες μακριά

πίσω από το μεγάλο φράχτη

Καλύτερα να μην ερχόσουνα

ποτέ ξανά

υπάρχει λόγος για την ταμπέλα στην εξώπορτα

με τα μεγάλα κόκκινα γράμματα 

"ΑΚΑΤΟΙΚΗΤΟ"

Καλύτερα να μην πλησίαζες

τα πατώματά μου τρίζουν

οι πόρτες μου δεν κλείνουν καλά

και τα παραθυρόφυλλα 

χτυπάνε το βράδυ απ'τον αέρα

Καλύτερα να μην έμπαινες στο σαλόνι

γέμισε αράχνες

Και οι τοίχοι έχουν γκριζάρει

η παλιά ταπετσαρία ξέφτυσε

Μην ανέβεις στο πάνω πάτωμα

μην μπεις στα υπνοδωμάτια

αυτά δεν ξέρω καν πως δείχνουν

δεν τολμώ πια 

να στρέφω το βλέμμα μου σ' αυτά

μα κάτι μου λέει 

πως είναι χειρότερα απ'το σαλόνι

Μακάρι να έφευγες

τις πρώτες μέρες που τριγύριζες στον κήπο

ανησυχούσα - μα δε φοβόμουν

έλεγα θα τρομάξει και θα φύγει

Εκείνα τα κόκκινα τριαντάφυλλα φταίνε

τι θρασύτατα λουλούδια

τι εγωιστικά

τραβούν το βλέμμα

έκαναν όμορφο τον κήπο

κι έμεινες να τα κοιτάς με θαυμασμό

Κι έπειτα εκείνη η βροχή

και το κακό έγινε

Μακάρι να είχες φύγει

Εκείνο το πρώτο βράδυ

τρομοκρατήθηκα

είχε καιρό κάποιος 

να κάτσει στον παλιό καναπέ

ή να ανάψει το ξεχασμένο τζάκι

- είχα ξεχάσει την όψη της φωτιάς

τη μυρωδιά του ξύλου που καίγεται

τη ζεστασιά -

Μακάρι να φύγεις το πρωί

δε θα αντέξω άλλη νύχτα 

να φυσάω μανιασμένα

για να σε τρομάξω

- ούτε ένα φάντασμα 

δε μου έκανε ποτέ τη χάρη -

Δε θέλω να συνηθίσω 

τα βήματα σου στις σκάλες

αν σε συνηθίσω

οι αράχνες θα πεθάνουν

οι τοίχοι θα γίνουν πολύχρωμοι

ο κήπος θα βλαστήσει

- ακόμα πιο πολύ -

κι εσύ τότε θα μείνεις

θα ανοίξεις τα παράθυρα

θα μπει το φως 

κι εγώ έχω συνηθίσει το σκοτάδι