don't go and leave me*

συγγνώμη που σπάω σε κομμάτια

μα νόμιζα πως μου 'χες πει 

οτι έχεις εκείνο το υλικό 

που φτιάχνει τις χαλασμένες καρδιές

μέρες τώρα, ίσως και βδομάδες

κάνει έναν γελοίο ήχο

"τικ - τικ - τικ - τικ .."
κι ενδιάμεσες παύσεις μερικών λεπτών

μέρες τώρα ψάχνω απεγνωσμένα που χάθηκε το "τακ"
έκανα άνω - κάτω συρτάρια και ντουλάπες

μα έχει(ς) κρυφτεί καλά

κι όταν θα φύγω αν νοιαστείς, δε θα 'μαι εδώ για να το δω.

υποσχέσεις*

Καλύτερα να μην ερχόσουνα

να μην άνοιγες την παλιά ξύλινη πόρτα

Καλύτερα να έμενες μακριά

πίσω από το μεγάλο φράχτη

Καλύτερα να μην ερχόσουνα

ποτέ ξανά

υπάρχει λόγος για την ταμπέλα στην εξώπορτα

με τα μεγάλα κόκκινα γράμματα 

"ΑΚΑΤΟΙΚΗΤΟ"

Καλύτερα να μην πλησίαζες

τα πατώματά μου τρίζουν

οι πόρτες μου δεν κλείνουν καλά

και τα παραθυρόφυλλα 

χτυπάνε το βράδυ απ'τον αέρα

Καλύτερα να μην έμπαινες στο σαλόνι

γέμισε αράχνες

Και οι τοίχοι έχουν γκριζάρει

η παλιά ταπετσαρία ξέφτυσε

Μην ανέβεις στο πάνω πάτωμα

μην μπεις στα υπνοδωμάτια

αυτά δεν ξέρω καν πως δείχνουν

δεν τολμώ πια 

να στρέφω το βλέμμα μου σ' αυτά

μα κάτι μου λέει 

πως είναι χειρότερα απ'το σαλόνι

Μακάρι να έφευγες

τις πρώτες μέρες που τριγύριζες στον κήπο

ανησυχούσα - μα δε φοβόμουν

έλεγα θα τρομάξει και θα φύγει

Εκείνα τα κόκκινα τριαντάφυλλα φταίνε

τι θρασύτατα λουλούδια

τι εγωιστικά

τραβούν το βλέμμα

έκαναν όμορφο τον κήπο

κι έμεινες να τα κοιτάς με θαυμασμό

Κι έπειτα εκείνη η βροχή

και το κακό έγινε

Μακάρι να είχες φύγει

Εκείνο το πρώτο βράδυ

τρομοκρατήθηκα

είχε καιρό κάποιος 

να κάτσει στον παλιό καναπέ

ή να ανάψει το ξεχασμένο τζάκι

- είχα ξεχάσει την όψη της φωτιάς

τη μυρωδιά του ξύλου που καίγεται

τη ζεστασιά -

Μακάρι να φύγεις το πρωί

δε θα αντέξω άλλη νύχτα 

να φυσάω μανιασμένα

για να σε τρομάξω

- ούτε ένα φάντασμα 

δε μου έκανε ποτέ τη χάρη -

Δε θέλω να συνηθίσω 

τα βήματα σου στις σκάλες

αν σε συνηθίσω

οι αράχνες θα πεθάνουν

οι τοίχοι θα γίνουν πολύχρωμοι

ο κήπος θα βλαστήσει

- ακόμα πιο πολύ -

κι εσύ τότε θα μείνεις

θα ανοίξεις τα παράθυρα

θα μπει το φως 

κι εγώ έχω συνηθίσει το σκοτάδι

*without you I'm nothing at all.

κάθε βράδυ περπατάω αργά στα άδεια σοκάκια

υγρά και σκοτεινά

σαν τα όνειρα που βλέπω μερικές φορές

πες μου, όταν σε ψάχνω, δεν το νιώθεις;

ξέρω πως δεν ακούς πια τη φωνή μου όταν ψιθυρίζει το όνομά σου

- αυτο το συνήθισα -

μα πες μου, δε το νιώθεις;

γιατί κάθε που σε ζητάω, ο ουρανός γίνεται μωβ

η θάλασσα αγριέυει, το θρόισμα των φύλλων είναι διαφορετικό

το ξέρω γιατί .. γιατί το είχα ακούσει κάποτε

τότε που έμενες απλά δυο βήματα μακριά

τότε που ξεχνιόσουν  καμιά φορά και με κοιτούσες στα μάτια

και μετά τρομαγμένος απέστρεφες το βλέμα

μην τάχα είδα κάτι που δεν έπρεπε

κάποτε φοβόμουν το θάνατο

τον έρωτα, τον πόνο

- κάθετι έντονο -

τώρα το μόνο που φοβάμαι είν' ο εαυτός μου

όχι, μην ακούς τι λέω

πάλι ψέμματα

- φοβάμαι πως αν αντιμετωπίσω την αλήθεια θα δω πίσω από εμένα παντού εσένα -

αλλά ναι, 

αυτό που φοβάμαι πιο πολύ είναι μη σε χάσω

. . .

και καμιά μέρα που αρχίζει και τελειώνει δίπλα σου

δεν το κάνει πιο εύκολο

ή έστω λιγότερο δύσκολο

περιμένω ακόμα εκείνη τη νύχτα που θα κοιμηθώ ήρεμα και 

δίχως όνειρα, ξεκούραστη θα ανοίξω τα μάτια σε μια νέα μέρα, 

σε έναν κόσμο που δε θα υπάρχουν πια εγώ ή εσύ παρά μονάχα ένα απλό "εμείς"

*καμιά φορά ο τίτλος περισσεύει

ονειρεύτηκα κι απόψε εκείνο το σκοτεινό δάσος

με τα ψηλά δέντρα, που μύριζε τόσο έντονα

απώλεια

έτρεχα πάλι να ξεφύγω από κάτι

τον εαυτό μου ίσως

σε άκουγα

πάντα σε ακούω

νομίζω ποτέ δεν έπαψα

απλά κάποτε με υποχρέωσα να μάθω να ακούω κι άλλους

εκτός από εσένα

ναι, τα όνειρα πια με τρομάζουν

γιατί τα όνειρα έχουν γίνει η πραγματικότητά μου

και η αλήθεια φαντάζει πια ψέμα

μια κόκκινη κορδέλα γλιστράει από τα χέρια μου

τυλίγεται στα δάχτυλα των ποδιών μου

ανεβαίνει στους αστραγάλους

και πέφτω

πρόσεχα τόσο πολύ να μην πέσω στην παγίδα

που τελικά δεν την είδα

και να 'μαι τώρα εδώ, στον πάτο

για άλλη μια φορά παρέα με τα χαμόκλαδα

*it's all about dreaming

μπορει οι φωτιες να μη σε συγκινούν

μα η ληθη δε θα 'ναι ευκολο πραγμα

και οι αναμνησεις θα καινε οτι απομενει απ΄τη σαρκα

τα βράδια, πες μου, 

τα βράδια όταν κοιτάς τα καράβια που περνάν από μπροστά σου

σκέφτεσαι ποτέ τα ταξίδια που λέγαμε πως θα κάναμε μαζί;

μέχρι την άκρη της ξύλινης βεράντας πηγαίναμε πάντα

το πιο μακρύ μας ταξίδι

και λέγαμε πως είχαμε γυρίσει τον κόσμο

εκεί στην άκρη της βεράντας, στην άκρη του κόσμου

όλος ο κόσμος

πάλι δε βρίσκω τα σωστά λόγια

πάλι μπερδεύομαι

πάλι ήρθες