Συνήθεια όπως λέμε συνήθεια

γέμισες το σπίτι χρώματα

κι εγώ επιμένω να τα βλέπω όλα γκρίζα

Κακές συνήθειες

 

κακές κι όχι κακιές

γιατί το γιώτα περισσέυει

αφού ηχεί έτσι κι αλλιώς χωρίς να χρειαστεί να το γράψεις

κακές συνήθειες κι όχι κακιές

γιατί οι κακές συνήθειες δεν είναι πλεονασμός

είναι οι μόνες επιτρεπτές μικρές αμαρτίες

που μας απέμειναν

ένα τσιγάρο, ένα ποτήρι κρασί

κακές συνήθειες όπως λέμε

να χαίρεσαι με το γκρίζο κι όχι με τον ήλιο

να σε θλίβει η αχτίδα

και να σε συγκινεί το σύννεφο

κακή συνήθεια κι η δική μου

να σκέφτομαι πολύ

να καταλαβαίνω παραπάνω από όσα πρέπει

να κοιτάω και να βλέπω

τελευταία δε βγάζω τα γυαλιά ηλίου

μήπως και μπορέσω να κρύψω κάτι

τι να κάνω όμως που κι εσυ ξέρεις

χωρις να δεις

σε δίδαξα καλά 

πως να αφουγκράζεσαι

I can't control myself*

Παντού σκισμένα χαρτάκια
post-it, αποδείξεις
χαρτάκια από τσιγάρα

σταμάτησα να γράφω
ή τα γράφω και τα σκίζω
ψάχνω να βρω τον εαυτό μου
πάλι

που τον αφήνω κάθε φορά
πώς τον χάνω
που τον παρατάω
τον ξεχνάω

κάποτε είχα μια φωνή μες στο κεφάλι μου
τώρα έχω τρεις
μία που λέει ότι είμαι συνέχεια λάθος
μία που λέει ότι έχω δίκιο
και μια που κάνει το διαιτητή 
και προσπαθεί να βγάλει άκρη
να δώσει κίτρινες και κόκκινες κάρτες

φοβάμαι πως αν αφεθώ 
κάτι θα με καταπιεί
κι έτσι είμαι συνέχεια σε εγρήγορση
οι αισθήσεις τεταμένες

κάτι πάει λάθος στον τρόπο που σκέφτομαι
ή ίσως κάτι πάει υπερβολικά σωστά
δεν πρέπει να σκέφτομαι τόσο

να το πάλι
τρεις φωνές
και δεν υπάρχει άκρη σ' αυτό το κουβάρι

κι αυτός ο λύκος που είχα μέσα μου;
θυμάσαι;
γέννησε
και ψάχνει να ταίσει τα μικρά του
του δίνω σάρκα και αίμα απο μένα

ως πότε;

ερωτήσεις δίχως τέλος*

Μέσα σε δυο μήνες μεγαλώσαμε κατά δέκα χρόνια
Γίναμε ρολόγια καλοκουρδισμένα
οι λεπτοδείκτες τρέχουν και μονάχα η λογική προλαβαίνει να τους ακολουθήσει
Το συναίσθημα έμεινε πίσω στη στροφή

Πώς περνάει έτσι ανελέητα ο χρόνος
πώς δε ντρέπεται να μας προσπερνάει έτσι

Πότε είναι η κατάλληλη στιγμή να κάνεις αυτό που θέλεις πραγματικά;
Και πότε γίνεσαι εγωιστής;
Πότε θύτης και πότε θύμα;

Πότε έγινα εγώ και τα δύο;
Πώς άφησα τον εαυτό μου να καταλήξει εκεί;
Πότε επιτέλους θα βρω λίγη γαλήνη και θα μπορέσω να μείνω εκεί ευτυχισμένη
χωρίς να ψάχνομαι για δυσκολίες και δάκρυα;

Ποιος με καταδίκασε σε αυτό το ατέλειωτο θέατρο..
ποιος εαυτός με τιμωρεί
και γιατί παλεύουν όλοι μεταξύ τους..

Γιατί κανείς δε μ' αφήνει να ησυχάσω;

Κάνω σα μικρό παιδί με τα τόσα μου γιατί και πως
σα μικρό παιδί εγκλωβισμένο σε ένα ενήλικο σώμα
χωρίς την πολυτέλεια να τρέχει, να παίζει, να πέφτει
κι αντί να κλαίει, να γελάει

Μακάρι να σκούριαζε η αλυσίδα του ποδηλάτου μου
μα τώρα πια σκουριάζει η αλυσίδα του μυαλού μου
και σκοντάφτω συνέχεια στις λασπωμένες σκέψεις μου

Τώρα πια η κάθε πτώση μου στοιχίζει δυο μελανιές στα γόνατα και μία στην καρδιά..

*nothing wrong_all fine

Μου λείπει ο μελαγχολικός εαυτός μου
Και φοβάμαι να το πω

Μου λείπει λίγο κι ο πόνος, τα δάκρυα
Η κάθαρση

Δεν είμαι ακέραια
Άλλωστε δεν είμαστε αριθμοί για να είμαστε ακέραιοι

Μάλλον είμαι το πηλίκο μιας ατελούς διαίρεσης
Τα δεκαδικά μου ψηφία χάνονται στο άπειρο

Ποιος είναι όμως ο διαιρέτης; Και ποιος ο διαιρετέος;
Και το υπόλοιπο; Αυτό που μένει, τι είναι;

you 've set me free*

Άλλη μια Κυριακή ξημέρωσε

Ανοίγω τα μάτια κι είσαι ακόμα δίπλα μου

Ακόμα να σβήσει αυτό το όνειρο

Αλλη μια Κυριακή περνάει και χάνεται στο χρόνο

Πες μου, πως εκανες τις Κυριακές να πονανε λιγοτερο;

Πες μου, πού το βρήκες αυτό το μυστικό που το ψάχνω χρόνια;

Αλλη μια Κυριακη τελειώνει

Ξαπλώνω κι είσαι δίπλα μου

Κλείνω τα μάτια, τα ανοίγω άξαφνα κι εσύ ακόμα εκεί

Κοίτα να δεις που ήρθε η στιγμή, που ευχήθηκα να μην ξημερώσει η Δευτέρα..