αρισμαρί και μέλι*

Κάτι παθαίνω τις μέρες με βροχή..

λες κι όταν βρέχει ξεπλένεται η ψυχή μου και καθαρίζει

το νερό παρασύρει όλα τα περιττά που την βαραίνουν

κι έτσι εξαγνισμένη κι έτοιμη

ανοίγει τα παραθυρόφυλλά της στο θεό Ουρανό

κι εκείνος διαβάζει τις χιλιάδες αράδες που έχει σκαλισμένες πάνω της

Τις μέρες με βροχή φεύγουν οι σκέψεις μου και πετούν

σαν αλλόκοτα ταξιδιάρικα πουλιά

που αναζητούν το κρύο του χειμώνα για να ξαποστάσουν

Όχι δεν περιμένω κανένα ουράνιο τόξο για να πάρω δύναμη και να ελπίζω,

κανέναν ήλιο να με ζεστάνει

Αυτή τη βροχή περιμένω εγώ, εγώ η παράξενη, η καταθλιπτική

Αυτή τη βροχή περιμένω μια ζωή κι αυτό το υπέροχο γκρίζο

να με καθησυχάσει πως τίποτα δεν είναι ή μαύρο ή άσπρο

και πως το νερό μπορεί να ξεπλύνει τα πάντα

ακόμα και τις ψυχές των ανθρώπων,

να γεμίσει τα κλειστά ρουθούνια τους με την ευωδιά της βρεγμένης γης,

να τους κάνει να βγάλουν τα σκούρα γυαλιά ηλίου τους

και να δουν επιτέλους τον κόσμο..

Ποτέ

Και δε χαθεί ποτέ

- στ' ορκίζομαι -

εκείνο το πουπουλένιο σύννεφο που,

σαν μεθυσμένοι από έρωτα,

ταξιδέψαμε απάνω του μια νύχτα

δίχως φεγγάρι, δίχως αστέρια

με μόνη μας συντροφιά τα ουρλιαχτά των λύκων

σ' ένα ταξίδι γεμάτο αγωνία για το επόμενο τοπίο

 η κοφτή σου ανάσα 

πάντα θα μου θυμίζει εκείνες τις παύσεις

ανάμεσα στις νότες της πιο γλυκιάς μελωδίας

και τα μάτια σου - δικό μου άστρο του βορρά -

θα μ' οδηγούνε στ' όνειρο

μπερδεμέν(ος,η,ο)

Ο καιρός περνάει

κι εγώ κλείνομαι όλο και περισσότερο

στο σπίτι

στον εαυτό μου

κι εσύ μονάχα κατέχεις το κλειδί

αυτής της άγριας φυλακής

Τα χρόνια περνάνε κι οι λέξεις λιγοστεύουν

και το χειρότερο δεν είναι να μην έχεις τίποτα να πεις

αλλά να έχεις να πεις πολλά και να μη θέλεις πια

σα να' χεις ένα αόρατο φίμωτρο στο στόμα

που σε πιέζει και σε πνίγει

Να θες να μιλήσεις για έρωτα, αγάπη, ελπίδα

για φως

και να ξέρεις πως είναι σχεδόν βλάσφημο να λερώσεις με χρώματα

το απέραντο μαύρο και την καταχνιά που έχει σκεπάσει πια τα πάντα

Που πήγαν οι ποιητές; αναρωτιέσαι

Να τους κατάπιε άραγε κι αυτούς το ρεύμα της εποχής;

Κι εσύ; Εσύ τι θα απογίνεις που ακόμα και τώρα 

θέλεις να μιλάς και να φωνάζεις;

Θα αφεθείς να παρασυρθείς από κρίσεις, υφέσεις και καταστροφές;

Μα ο κόσμος προχωράει και μαζί του αναγκάζεσαι να συμβαδίσεις κι εσύ

Πότε άραγε καταλαβαίνει κανείς πως είναι εντελώς μόνος;

Και πότε θα είναι εντελώς μόνος για πάντα;

Μάλλον όταν κοιτάει γύρω του

κι ενώ βλέπει πληθώρα ανθρώπων, δεν αναγνωρίζει κανέναν

Κι η μοναξιά θα είναι πια γι αυτόν το μόνο αναγνωρίσιμο πρόσωπο..

*συνέχεια στα όρια

Απόψε δεν έχω άλλα λόγια να σου πω
δεν έχω άλλα αστέρια να σου δείξω
- όχι πως στα 'χω δείξει όλα
μα αφήνω μερικά και για άλλες μέρες, πιο σκοτεινές -


αλλάζει ο καιρός
μαζί του αλλάζεις κι εσύ
κι εγώ


σου φαίνονται μπερδεμένα όσα λέω
και θυμώνεις
δεν καταλαβαίνεις, φωνάζεις σαν παιδί
κάποιος πρέπει να σου εξηγήσει, λες
και κλαις


ουρλιάζεις
τα ουρλιαχτά σου μου σκίζουν το δέρμα
φτάνουν βαθιά 


και σε προκαλώ συνεχώς, να φωνάζεις πιο δυνατά
να γίνει ο πόνος σου δικός μου


δεν το αντέχω όταν σκοτεινιάζει το βλέμμα σου
λες και μαζεύεται εκεί μέσα όλος ο πόνος της γης



μην πονάς αγάπη μου, θα πονάω εγώ για σένα
εγώ..μόνο εγώ..εγώ..

*εσύ εκεί κι εγώ εδώ

Όταν είσαι μακριά αστράφτουν οι ουρανοί

και πιάνει ένα αναθεματισμένο κρύο

που όμοιό του δεν έχεις νιώσει ποτέ

με κυνηγάει ένα σύννεφο σε κάθε βήμα και με μουσκεύει

Όταν είσαι μακριά θολώνει ο κόσμος

σα να'χεις πιει μπουκάλια αλκόολ

κι η ατμόσφαιρα βαριά, φουρτουνιασμένη

κραδαίνει γελώντας πάνω απ' το κεφάλι μου την απουσία σου

Όταν είσαι μακριά χάνονται τα χρώματα κι οι μελωδίες σβήνουν

σα να μην υπήρξαν ποτέ νότες και συγχορδίες

τίποτα δε μπορεί να γεμίσει το κενό που βλέπουν τα μάτια

ούτε τη σιωπή που ακούν τ' αυτιά

Όταν είσαι μακριά

οι δρόμοι αδειάζουν σα να μην υπάρχει πουθενά ζωή σ' αυτόν τον κόσμο

παρά μόνο στο πλάι σου..

* * * * 

Όταν είσαι μακριά 

χάνονται τα χρώματα 

κι οι μελωδίες σβήνουν

σα να μην υπήρξαν ποτέ 

νότες και συγχορδίες

η ατμόσφαιρα βαριά, 

φουρτουνιασμένη

κραδαίνει γελώντας 

πάνω απ' το κεφάλι μου 

την απουσία σου

Όταν είσαι μακριά 

αστράφτουν οι ουρανοί 

και βρέχει αδιάκοπα

σαν να μην υπήρξαν ποτέ 

ο ήλιος κι οι εποχές

οι δρόμοι αδειανοί 

και παγωμένοι

σα να μην υπάρχει  πουθενά 

ζωή σ' αυτόν τον κόσμο

παρά μόνο στο πλάι σου..