Ποτέ

Και δε χαθεί ποτέ

- στ' ορκίζομαι -

εκείνο το πουπουλένιο σύννεφο που,

σαν μεθυσμένοι από έρωτα,

ταξιδέψαμε απάνω του μια νύχτα

δίχως φεγγάρι, δίχως αστέρια

με μόνη μας συντροφιά τα ουρλιαχτά των λύκων

σ' ένα ταξίδι γεμάτο αγωνία για το επόμενο τοπίο

 η κοφτή σου ανάσα 

πάντα θα μου θυμίζει εκείνες τις παύσεις

ανάμεσα στις νότες της πιο γλυκιάς μελωδίας

και τα μάτια σου - δικό μου άστρο του βορρά -

θα μ' οδηγούνε στ' όνειρο