..lost in the crowd: σχεδόν τίποτα, ποτέ, τα πάντα*

Τετάρτη 13 Απριλίου 2011

σχεδόν τίποτα, ποτέ, τα πάντα*

Βγήκε στο μπαλκόνι και ούρλιαξε, τόσο δυνατά που έπειτα κανείς δεν άκουσε το υπόκωφο "γκντουπ" που έκανε καθώς έσκαγε στο έδαφος.

Σηκώθηκε με πολλή προσπάθεια, σχεδόν παραπατώντας κι η απουσία της ήταν τόσο έντονη που κανείς δεν την πρόσεξε.

Απομακρύνθηκε, τόσο διακριτικά που ένα μικρό παιδί την πήρε είδηση και την ακόλουθησε ώσπου βρέθηκαν στο λιβάδι με τα κόκκινα μπαλόνια κι εκεί ΤΕΛΟΣ

how's the food they feed you, do you miss me?

1 σχόλιο:

Τουρουρουμ14 Μαΐου 2017 στις 3:37 μ.μ.
Πολύ καλό
ΑπάντησηΔιαγραφή
Απαντήσεις

Προσθήκη σχολίου

"We accept the love we think we deserve"

"Things change. And friends leave. And life doesn't stop for anybody"

"If somebody likes me, I want them to like the real me, not what they think I am. And I don't want them to carry it around inside. I want them to show me, so I can feel it too. I want them to be able to do whatever they want around me."

"So, I guess we are who we are for a lot of reasons. And maybe we'll never know most of them. But even if we don't have the power to choose where we come from, we can still choose where we go from there. We can still do things. And we can try to feel okay about them."

" Sometimes, I look outside, and I think that a lot of other people have seen this snow before. Just like I think that a lot of other people have read those books before. And listened to those songs. I wonder how they feel tonight."

The Perks of being a Wallflower