
Μια μέρα σαν κι αυτή θα σε πάω εκεί
κι αφού περπατήσουμε στην αμμουδιά
και το θαλασσινό αεράκι μας χαιδέψει τα μαλλιά
και τα κύματα σκάσουν στα πόδια μας
θα βρω ένα κοχύλι
ένα μεγάλο και όμορφο
- σαν κι αυτά που σ' αρέσουν -
και θα στο χαρίσω.
Αν το κοιτάξεις αγνοώντας γιατί,
θα χαθώ μπροστά απ' τα μάτια σου, ξαφνικά.
Αν όμως ψιθυρίσεις τις σωστές λέξεις
θα ξέρω πως ήρθε η ώρα να πετάξουμε μαζί.
Θα ήθελα να ξέρω τις λέξεις αυτές
για να στις ψιθυρίσω στον ύπνο σου
να ξέρεις να τις πεις, να μη χαθώ ποτέ.
Περιμένω τη μέρα που θα έχω τη δύναμη
να σε κερδίσω ή να σε χάσω.
Τότε θα περπατήσουμε ως εκεί μαζί
κι είτε θα φύγουμε πετώντας
είτε..
[τα φτερά μας περιμένουν]
όλοι έχουμε ανάγκη αυτό το ταξίδι..
ΑπάντησηΔιαγραφή..έχει σημασία και ποιος θα ταξιδέψει μαζί σου όμως..
ΑπάντησηΔιαγραφήτον ψάχνουμε γύρω μας, κάθε στιγμή..
ΑπάντησηΔιαγραφή..πότε θα τον βρούμε βέβαια κανείς δεν ξέρει..αλλά ίσως να είναι αυτό το ωραίο τελικά..ίσως αυτός που βρίσκεις στο τέλος να είναι απλά ο εαυτός σου κι όχι κάποια άλλη ύπαρξη (:
ΑπάντησηΔιαγραφήτελικά καταλήγεις στο να γνωρίσεις τον εαυτό σου, ναι(:
ΑπάντησηΔιαγραφήόμως όπως και να' χει, εμεις θα συνεχίζουμε να ψαχνουμε στο πληθος..
..είναι κι αυτό ένα είδος ατέρμονα βρόγχου..
ΑπάντησηΔιαγραφή