Do not read it.

Φτάνει πια.
Οι φωνές μες στο κεφάλι μου σώπασαν

Οι φωτιές που μου καίγανε τα σωθικά έσβησαν
και φρόντισα να ξεφορτωθώ κάρβουνα και στάχτες.

Φτάνει πια.

Δε θα πω άλλα παραμύθια
Θα ανοίξω διάπλατα τις ντουλάπες να βγουν τα τέρατα
Ας με φάνε να ησυχάσω.

Φτάνει πια.

Τις πιο όμορφες ιστορίες δε θα τις ζήσουμε ποτέ.

Ποτέ.

χωρίς συνοχή - με ενοχή. *

Κάποτε αναζητούσες την ευτυχία..και τη βρήκες.
Κι έτσι - κάποτε - ήσουν πραγματικά ευτυχισμένος

Κι ύστερα συνήθισες να είσαι ευτυχισμένος
Και δεν ένιωθες πια ευτυχισμένος
η ευτυχία έγινε συνήθεια και δεν την αναγνώριζες πια
Την αναζητούσες μα δεν την έβλεπες
γιατί η ευτυχία είχε γίνει ένα με το δέρμα σου
κι εσύ δεν κοιταζόσουν πια στον καθρέφτη.
"Αυτό ήθελα εγώ απ' τη ζωή μου;"
μια ερώτηση για το κενό που ένιωθες
κι ύστερα την τσαλάκωσες, σα να 'ταν απόκομμα εισιτήριου
και την πέταξες στον κάδο
Θα πάρω άλλο εισητήριο, είπες
θ' ανέβω σ' άλλο τρένο, σκέφτηκες
και κατέβηκες στον έρημο σταθμό.

Και περίμενες, περίμενες, περίμενες..
..και νύχτωσε για μέρες
Κι εσύ αγαπάς το φως, φοβάσαι το σκοτάδι
κι αυτή η ρημάδα η μέρα δε λέει να ξημερώσει..

Κι ύστερα, να!
Κοίτα να δεις που ξημέρωσε
κι ήρθε άλλο τρένο
κι ανέβηκες
και φτου κι απ' την αρχή..

Ύστερα, να σε ρωτήσω..γιατί φοβάσαι το σκοτάδι;
Στο σκοτάδι δεν έχει σκιές
όλα γίνονται ένα στο σκοτάδι, όλο το σύμπαν ενοποιείται
Γιατί νομίζεις ότι οι εραστές προτιμούν το σκοτάδι;
για να μη μπορεί να μπει τίποτα αναμεσά τους
ούτε μια τόση δα σκιά..

Στο φως αρχίζουν τα προβλήματα
οι σκιές, τα μυστικά, οι κρυψώνες
γιατί μονάχα βλέπεις και ξεχνάς ν' ακούσεις
κι η νύχτα έχει τους πιο όμορφους ήχους
με μειωμένη ορατότητα όλες οι άλλες αισθήσεις οξύνονται

Κι η μέρα πάλι θα 'ρθει
το φως που τόσο αγαπάς, θα ανατείλλει ξανά
κι ύστερα θα δεις που μια μέρα θα μάθεις ν' αγαπάς τις νύχτες

Εγώ τις νύχτες ξαγρυπνάω
είναι που πρέπει να βγάζω το λύκο βόλτα
- ξέρεις, αυτόν που έχω μέσα μου -
χωρίς λουρί
τον αφήνω να αλυχτά στους λόφους

Μ' ακούς που ουρλιάζω μες στη νύχτα;
έφυγες και δε με συγκινούν πια ούτε τα φεγγάρια
κι εκείνη η πανσέληνος, που κοιτούσαμε κάποτε αγκαλιά
έσβησε
της κατέβασα το διακόπτη

Αλλά είπαμε, εγώ αγαπάω τα σκοτάδια
κι εσύ ήσουν λουσμένος στο φως
τυφλώθηκα
Θα με κατηγορήσεις;

Γυρίζω στα σκοτάδια μου λοιπόν
εκεί τουλάχιστον ξέρω πως να επιβιώνω

Και το λύκο τον άφησα ελέυθερο
τέρμα πια τα κλουβιά κι οι αλυσίδες
ας αλυχτάει κάθε βράδυ που του έσβησα το φεγγάρι
θα συνηθίσει κι αυτός.

Όλα είναι θέμα συνήθειας σωστά;
Συνηθίζεις στον πόνο, στη χαρά, στη λύπη, στην ανέχεια, στη ζάλη..στο τίποτα.

Θα συνηθίσω κι εγώ να μη σ' έχω..

Α - στερητικό *

Είμαι έξω
και σε ψάχνω
σε ό,τι βλέμμα κοιτώ
αναζητώ τα μάτια σου

Είμαι έξω
και εσύ λείπεις
και τίποτα ποτέ δεν ήταν
- κι ούτε θα είναι -
όπως όταν είσαι εσύ εδώ

Είμαι έξω
και νιώθω αμήχανα
νιώθω ότι δεν ανήκω πουθενά
κι ότι κανείς δεν ξέρει
αφού δεν είσαι εσύ εδώ

Είμαι έξω
για ποτό, για καφέ, για βόλτα
και δε μιλάω
τι να πω αν δεν το ακούς εσύ;

Ίσως πρέπει να γυρίσω σπίτι

Αλλά είμαι έξω
κι όλο στρίβω τσιγάρα
για ν' απασχολώ τα χέρια μου που ψάχνουν τα δικά σου..

ε ..όπως εσύ, όπως εγώ, όπως εμείς*

Αν ήμουν σίγουρη για τα βήματά μου
θα περπατούσα ανάποδα

Θα γυρνούσα πίσω στους καλούς καιρούς
και θα σου κατέβαζα όλα τ' αστέρια απ'τον ουρανό
Θ' άλλαζα όνομα στα χρώματα
θα έβαζα λίγο μαύρο στο κόκκινο, το "σκοτεινό πάθος"
και λίγο μπλέ στο άσπρο, "η αγκαλιά σου"
κι έτσι θα'χες τα δικά σου χρώματα

Θα έφτιαχνα φτερά, αληθινά
ένα για σένα
ένα για μένα
και χέρι-χέρι θα πετούσαμε μαζί στους ουρανούς

Αν ήμουν σίγουρη για τα βήματά μου
ίσως να περπατούσα και μπροστά

Θα σε έβρισκα ξανά σε λίγο
και θα σου συστηνόμουν από την αρχή
Θα σου έδειχνα από την αρχή όλα τα μονοπάτια
και - αφού θα είχα την καρδιά μου στα στήθη-
θα την έβγαζα πάλι για να στη δώσω

Με πονάει ξέρεις που δεν την έχεις
νιώθω ένα βάρος στο στήθος, δεν ανήκει εκεί, παρ'την πίσω..

αποχαιρετισμός*

"Στους σταθμούς των τραίνων να μην κοιτάς ποτέ πίσω, εκτός κι αν θέλεις να δώσεις την υπόσχεση πως θα ξαναγυρίσεις.."

Κι αν κοιτάξεις στην αποβάθρα θα με δεις. Θα δεις αυτό που νόμιζες πως είμαι κι αυτό που είμαι τελικά, να κρατιούνται χέρι-χέρι και να σε χαιρετάνε.

Θα είμαι εκείνη η μόνη, η χαμένη στις σκέψεις της, μ'ένα μισοτελειωμένο τσιγάρο ανάμεσα στα δάχτυλα (γιατί μ' αρέσει άραγε τόσο να γράφω για τα τσιγάρα μου; όχι για όλα όμως..κυρίως για εκείνα τα μοναχικά τσιγάρα, που σιγοκαίγονται και σβήνουν μες στα χέρια μου και τ΄αποτελειώνω πάντα με τη μύτη του παπουτσιού). Θα είμαι εκείνη που θα ρουφάει τον καπνό σα να είναι η τελευταία της ανάσα. Εκείνη που κανείς ποτέ δεν κατάλαβε, γιατί κανείς ποτέ δεν είδε. Θα κάθομαι σκυφτή και σκεφτική, σαν κάτι να με σπρώχνει να γίνω ένα με το έδαφος, έτσι θα με δεις και θα με αναγνωρίσεις.

Θα με καταλάβεις από τα μάτια μου, δεν είναι όμορφα, είναι περίεργα, κουρασμένα. Πολυ κουρασμένα, ειδικά τελευταία και συχνά δακρυσμένα λόγω των φακών επαφής που σχεδόν έχουν λιώσει πάνω τους καθώς ξέχασα να τους αλλάξω, ή γιατί δε βλέπουν τα δικά σου μάτια πια. 

Τα μάτια σου. Περίεργο που ενώ σε όλους τους ανθρώπους το πρώτο πράγμα που παρατηρώ είναι τα χέρια, σ' εσένα με τράβηξε το βλέμμα σου. Πόσο σκοτεινό βλέμμα αλήθεια. Τρομαχτικό και γοητευτικό ταυτόχρονα. Πόσες φορές έχω γράψει για το βλέμμα σου, πόσες φορές σου έχω πει γι' αυτό, πόσες φορές άφησες τις λέξεις να χτυπήσουν ανελέητα στους τοίχους; 

"Τα μάτια σου σχημάτισαν το χάος που γουστάρω". Κι εγώ ξέρεις, έχω ένα θέμα με το χάος, με τραβάει βρε παιδί μου, κοίτα να δεις, σα μαγνήτης ένα πράγμα. Με ρουφάει σα μαύρη τρύπα μέχρι να αποστάξει και την τελευταία μου σταγόνα.

Και κάπως έτσι που λες, κατέληξα: 

Είμαι εκείνη που δε θα 'ναι ποτέ ευτυχισμένη, γιατί η ευτυχία δεν είναι για μένα. Πολύ ήρεμη, πολύ χαλαρή, πολύ καθωσπρέπει, πολύ βαρετή για μένα. Εγώ γεννήθηκα για να καίγομαι, να καίω τη ζωή μου για μάτια σαν και τα δικά σου, για να φεύγω από τα εύκολα και τα γαλήνια, από τα ευκολοχώνευτα. Εγώ γεννήθηκα για αυτά που σου κάθονται στο στομάχι, που δεν τα χωνεύεις εύκολα. Γεννήθηκα για να παιδεύομαι, μια ζωή, μαζί σου, μαζί μου, με κανέναν και με όλους.