Πανσέληνος*

Απόψε γεμίζει το φεγγάρι

κι ο λύκος μέσα μου ουρλιάζει κι ακονίζει τα νύχια του

ετοιμάζεται για άλλη μια καταστροφική έξοδο

τα νερά στις θάλασσες τραβιούνται προς τα μέσα

κι εγώ είμαι 70% νερό

και κοντεύω να πνιγώ στο ίδιο μου το αίμα

απόψε θα βγω να τρέξω στα βουνά

θα ελευθερώσω το λύκο απ΄τα δεσμά του

απόψε ίσως γίνει το κακό

απόψε ίσως φάω ζωντανό τον εαυτό μου..

Sunday lullaby*

Οι άνθρωποι ακόμα γράφουν
γεμίζουν σελίδες και γραμμές με λέξεις
μαύρες κουκίδες σ'ενα πλάνο λευκό
μα το χαρτί δεν τους κάνει τη χάρη
με τον καιρό θα κιτρινίσει

και δε μιλάει, δεν ανταποκρίνεται
μα ίσως αυτό ψάχνουν κι εκείνοι
να βρουν επιτέλους τον τέλειο ακροατή

κι εγώ; εγώ τι ψάχνω;
κι ακόμα καλύτερα, ποιος με ψάχνει;
ή μάλλον, με ψάχνει κανείς;

τις Κυριακές πάντα ξυπνάω βαριά και καρφωμένη στη γη
να μην υπήρχαν οι Κυριακές κι ας μην υπήρχε κι η εμπνεύση μου
ποτέ

θα ήθελα να ερχόταν μια μέρα που θα ερωτευόμουν τις Κυριακές
τότε θα ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο
αλλά όχι -
και πάλι κάτι θα υπήρχε που θα μου έλειπε

γιατί πάντα ένα κομμάτι λείπει

κι η ζωή είναι ένα χαλασμένο παζλ με άπειρα κενά
και τόσα χαμένα κομμάτια
που μόλις βρεις ένα, ανακαλύπτεις άλλα χίλια που σου λείπουν..

ο λύκος*

Αχ μοναξιά μου

μαζί δεν κάνουμε και χώρια δε μπορούμε

τελικώς ναι, σας διαβεβαιώ

το πήρα απόφαση

ο άνθρωπος δεν αλλάζει

αχ μοναξιά μου

μαζί ήρθαμε σ' αυτόν τον κόσμο και μαζί θα φύγουμε

την παρεξήγησα τη μοναξιά

τη φοβήθηκα

μα δεν είναι καλύτερα να είσαι μόνος απο επιλογή

παρά από απόρριψη;

αχ ζωή,

που είναι το delete και το backspace σου;

οι νύχτες που γεμίζει το φεγγάρι βγάζουν το λύκο από μέσα μου..

και πονέσαν οι τοίχοι να ακονίζω απανω τους τα νύχια μου..

Απόψε θα βγω στη ταράτσα και θα μιλήσω στο φεγγάρι..

Θα ουρλιάξω, να δω αν θα μου απαντήσει..

-^-^-^-^-

Σήμερα τρέχουν οι σκέψεις με ταχύτητα ιλιγγιώδη

τα δάχτυλά μου τρέμουν και δε μπορούν να γράψουν

Δεν έχω πιει πολλούς καφέδες, τ'ορκίζομαι

Πόσο αλλιώτικες μέρες ξημερώνουν για όλους μας

τη μία μακαρίζουμε τη ζωή που ζούμε

και την άλλη την καταριόμαστε

και τίποτε ποτέ δεν είναι αρκετό

καινούριοι άνθρωποι και παλιοί

μπλεγμένοι σε ένα ξέφρενο χορό

κι εγώ δεν ξέρω

μακάρι να ήξερα

αν είμαι παλιά ή καινούρια 

κι όλο τρέχω να προλάβω

να ζήσω

Και πάλι δε μπορώ να πω αυτά που θέλω

θα ήθελα να αδειάσω το μυαλό μου πάνω στο τραπέζι

και να δω πια τι τρέχει εκεί μέσα

ποιες απ'όλες τις νευρώσεις βραχυκύκλωσαν σήμερα

μα ρίχνει και τόση βροχή έξω, να μου πεις

λογικό δεν είναι;

Κάτι θέλω να πω, κάτι έχω να πω

τι όμως; τι;  

νιώθω μια υπερένταση σήμερα

μια μανία

είναι χαρά; είναι λύπη;

ό,τι και να'ναι, είναι σίγουρα ζωή.

Μεγαλώσαμε πια

ας κυνηγήσουμε το χρόνο

ας ζήσουμε όλα αυτά που δεν τολμήσαμε

μα τι λέω;

εγώ δεν έχω μεγαλώσει και τόσο πολύ πια

ή μήπως έχω;

αρισμαρί και μέλι*

Κάτι παθαίνω τις μέρες με βροχή..

λες κι όταν βρέχει ξεπλένεται η ψυχή μου και καθαρίζει

το νερό παρασύρει όλα τα περιττά που την βαραίνουν

κι έτσι εξαγνισμένη κι έτοιμη

ανοίγει τα παραθυρόφυλλά της στο θεό Ουρανό

κι εκείνος διαβάζει τις χιλιάδες αράδες που έχει σκαλισμένες πάνω της

Τις μέρες με βροχή φεύγουν οι σκέψεις μου και πετούν

σαν αλλόκοτα ταξιδιάρικα πουλιά

που αναζητούν το κρύο του χειμώνα για να ξαποστάσουν

Όχι δεν περιμένω κανένα ουράνιο τόξο για να πάρω δύναμη και να ελπίζω,

κανέναν ήλιο να με ζεστάνει

Αυτή τη βροχή περιμένω εγώ, εγώ η παράξενη, η καταθλιπτική

Αυτή τη βροχή περιμένω μια ζωή κι αυτό το υπέροχο γκρίζο

να με καθησυχάσει πως τίποτα δεν είναι ή μαύρο ή άσπρο

και πως το νερό μπορεί να ξεπλύνει τα πάντα

ακόμα και τις ψυχές των ανθρώπων,

να γεμίσει τα κλειστά ρουθούνια τους με την ευωδιά της βρεγμένης γης,

να τους κάνει να βγάλουν τα σκούρα γυαλιά ηλίου τους

και να δουν επιτέλους τον κόσμο..