*για να ξερεις

 Θυμάσαι που μου 'χες πει πως σε δυσκολέυουν τα μαθηματικά; Οι πράξεις; Η λογική; 
Μην ανησυχείς. Για εμάς δεν υπάρχει πρόσθεση κι αφαίρεση, ούτε διαχωριστικά σύνολα και όρια. Υπάρχει μονάχα ένα θεμελιώδες αξίωμα: εμείς.

*ακόμα κι αν λείπω, είμαι μαζί σου

Θυμάμαι ένα - ένα τα βράδια που κοιτούσες σαν παιδι το ταβάνι

και με ρωτούσες όλο απορία γιατί δε βλέπουμε τα αστέρια

μα πώς; - πώς να τα δούμε αγάπη μου που τα μάτια σου έλαμπαν πιο πολύ κι από τον ήλιο

μα πιο πολύ - πιο πολύ από όλα -

θυμάμαι εκείνο το βράδυ που άνοιξες τα μικρά σου χέρια

και μου πες "να..η καρδιά μου, παρ' την, είναι δική σου.."

άνοιξα τα χέρια και μου άφησες όλο τον κόσμο στην παλάμη..

*does it make sense in your eyes?

Τίποτα. Καμία έμπνευση πια. Κανένας στίχος, καμιά λέξη ή φράση δε μου κάνουν τη χάρη.
Να στοιχηθούν έστω σε μια σειρά, να βγάλουν ένα νόημα.
Το μυαλό μου έχει πιάσει μούχλα, σκόνη, αράχνες. 


Στη βιβλιοθήκη μου υπάρχουν άφθονα βιβλία, με χιλιάδες λέξεις μέσα τους που κάτι σημαίνουν. Σκέφτομαι να τ' ανοίξω ένα - ένα και να πάρω μια λέξη απ' το καθένα μήπως κάτι βγει έτσι. Και πάλι. Τίποτα. Δε μ' αρέσει να γράφω γιατί πρέπει και ποτέ δεν το κάνω, μα να, είναι που τώρα το χρειάζομαι. Και με κούρασε αυτή η φριχτή σιωπή μες στο κεφάλι μου. Για να με ξεγελάσω βάζω δυνατά μουσική, ανοίγω την τηλεόραση. Καμία βελτίωση παρόλα αυτά. Εκκωφαντική σιωπή, ηχηρή. 


Σκίζω μια κόλλα χαρτί, βίαια. Δεν ξέρω γιατί, αλλά πάντα έτσι το κάνω, με θυμό. Αρπάζω κι ένα μολύβι και ετοιμάζομαι να γράψω την πρώτη λέξη, έχω πάρει φόρα, είμαι αποφασισμένη. Άλφα. Ανοχή, Αντοχή. Ανέχτηκα αρκετά κι άντεξα λιγότερα. Έτσι είμαι. Μικρός άνθρωπος, δειλός, ανυπόμονος, εγωιστής. Δέλτα. Δε μπορώ άλλο. Λάμδα. Λάθος, μπορώ, μια χαρά μπορώ, αλλά δε θέλω. Ρο. Ρόδα είναι και γυρίζει. Μι. Μπαα, δεν το πιστεύω. Τι δηλαδή, επειδή σου έχουν συμβεί ένα σωρό ανούσιες καταστάσεις, πλησιάζει κάποια στιγμή που θα σου συμβεί μια κατάσταση σημαντική και ουσιαστική; Ή μήπως επειδή όλα σου 'χουν πάει στραβά, τώρα θα σου πάνε καλά; Λες "έχω περάσει τόσα, μου το χρωστάει η ζωή". Ταυ. Τίποτα δε σου χρωστάει η ζωή και πάρ' το χαμπάρι. Θήτα. Θέλεις να τη ζεις με συμβιβασμούς; Θέλεις να κυνηγήσεις τ' όνειρό σου; Θέλεις να μην κάνεις τίποτα; Κάν' το. Πι. Πολύ που θα νοιαστεί και κανείς. 


Και πάλι Άλφα. Ανούσιο. Ανούσιο άρθρο. Σίγμα. Σαν εμένα τελευταία. Σαν εμένα γενικώς.
Θήτα. Θέλω να γράψω πάλι ποίηση. Κάπα. Μόνο Kόκαλα σκέψης έχω μες στο κεφάλι μου, που η σάρκα που είχαν πάνω τους έχει λιώσει. Νι. Νεκρική η σιγή που με περιβάλλει, να το σωστό επίθετο.




Φι. Φυγή. Έχω τάσεις φυγής τελευταία. Κι απομόνωσης. "Δεν είναι λύση η φυγή". Ακούω τη φωνή σου καμπανιστή μες στο κεφάλι μου. Έψιλον. Εσύ. Θα ήθελα να ήσουν Κάπα. Κανείς.

το αντίο πάντα αντίο θα σημαίνει*

Κρύα βαγόνια, μπλε, κίτρινα, ζωγραφισμένα και βρώμικα

Κάπου αλλού, ένα δωμάτιο γεμάτο καπνό και λήθη

ή μάλλον την προσπάθεια αυτής

"λένε πως, στους σταθμούς των τραίνων δεν πρέπει να κοιτάς πίσω..είναι σα να δίνεις την υπόσχεση πως θα ξαναγυρίσεις.."

Εσύ πάντα με σωστή τακτική, ποτέ σου δεν κοιτούσες πίσω, ούτε καν έξω απ' το τζάμι

κι ας περίμενα να με κοιτάξεις για μια στιγμή και να σου πω με τα μάτια πως όλα θα πάνε καλά,

πως τίποτα δεν τέλειωσε, πως είναι απλά άλλος ένας αποχαιρετισμός

για λίγο

Σβησμένα αποτσίγαρα ένα σωρό, πνιγιρή ατμόσφαιρα

ένα μισο-άδειο μπουκάλι κόκκινο, γλυκό, κρασί, μια μυρωδιά από κάτι που καίγεται

κι η αίσθηση της καταστροφής

Προσπάθησες να κρύψεις καλά το τέλος

χαμήλωσες τα μάτια κι ύστερα αλλού έστρεψες το πρόσωπο

έστριψες ένα τσιγάρο και δίχως άλλη λέξη ανέβηκες στο τραίνο

Μήτε αντίο ή ένα στερνό φιλί, σα να μην υπήρξε αποχαιρετισμός

κι εκείνο το κρύο που δεν το βλέπεις μα το νιώθεις ως το κόκαλο

Καλύτερα να είχες αρπάξει ένα μαχαίρι και να το κάρφωνες κάπου,

πάνω μου,

λιγότερα θα μου 'χες πάρει

Καλύτερα να μην ερχόσουνα..Σου το 'χα πει θυμάσαι;

"Είναι ετοιρρόπο το σπίτι, οι πόρτες μου δεν κλείνουν καλά, τα παραθυρόφυλλα χτυπάνε το βράδυ απ' τον αέρα"..αφίλοξενο μέρος για να περάσεις μια νύχτα, πόσο μάλλον περισσότερες..

Κι εσύ τι μου 'χες πει, θυμάσαι; Πώς οι ταξιδιώτες κοιμούνται στους αγρούς κατάχαμα, με κρύο, βροχή κι αέρα και πως μια σκεπή είναι ανέλπιστη..

Μα στο 'χα πει, είν' εύκολο να μπεις, το δύσκολο είναι να διαβείς το κατώφλι του γυρισμού..

Τώρα σε ζητάνε τα ξέστρωτα κρεβάτια του πάνω ορόφου και τα φαντάσματά μου που δε βρίσκουν ησυχία..

- don't forget me.. - I won't remember anything else

..χτες όσο κοιμόσουν ήρεμα δίπλα μου εγώ σε κοιταζα

περιεργαζόμουν κάθε σου σπιθαμή: 

τα μάτια σου που τρεμόπαιζαν, τα μισάνοιχτα χείλη σου, 

τις λακκούβες στο λαιμό σου, τα μικρά χέρια σου

κοίταζα κι ένα γύρω το δωμάτιο, τα έπιπλα, τα χρώματα στους τοίχους

κι έβλεπα μακριά, σε μέρες που θα 'ρθουν κι εγώ δε θα 'μαι μαζί σου

έβλεπα τη ζωή εκείνη, της οποίας δε θα είμαι κομμάτι

έβλεπα ανθρώπους καινούριους να μπαινοβγαίνουν, να σου χαμογελάνε

να σε κρατάνε στα χέρια τους, να σου ψιθυρίζουν όσα εγώ δεν πρόλαβα και πολλά ακόμα

κι ένιωσα μια θλίψη

ξέρεις ποια θλίψη, εκείνη που νιώθεις όταν συνειδητοποιείς ότι κάποια μέρη δε θα τα δεις ποτέ

κάποια τραγούδια δε θα τα ακούσεις ποτέ, κάποια βιβλία δε θα προλάβεις να τα διαβάσεις

κάποιες ταινίες δε θα προλάβεις να τις δεις, πολλούς ανθρώπους δε θα προλάβεις να τους γνωρίσεις

ή πολύ πιο απλά: σαν ένα μικρό παιδί που ξέρει πως εκείνο το ακριβό παιχνίδι, στο ψηλό ράφι, δε θα γίνει ποτέ δικό του.

άλλωστε δε μου άνηκες ποτέ.

- απλά σε δανείστηκα για λίγο απ' τους επόμενους που θα 'ρθουν στη ζωή σου..

..because what you're feeling now is the unstoppable force, which means that I've got to move.