The moment is passing you by

Φεύγεις. Έτσι ξαφνικά. Φεύγεις κι εγώ στέκομαι. Δεν κάνω τίποτα.
Θέλω να σου φωνάξω " όχι! μέινε! σε χρειάζομαι.."
Μα μου έχουν πει να σκέφτομαι λογικά και πως αν σου πω λόγια τέτοια θα γελάσεις.

Μα φέυγεις! Τι να κάνω; Θεε μου! Τι να κάνω;
Θεε μου.. Δε θέλω να φύγεις. Δεν αντέχω να φύγεις. Πρέπει να στο πω.
Θα στο πω. Θα στο φωνάξω. Θα στο ψιθυρίζω κάθε βράδυ στα όνειρά σου.
Μέχρι να το καταλάβεις.

Όχι..όχι! Δεν πρέπει. Θα καταστρέψω τον εαυτό μου έτσι. Έτσι λένε.
Ωραία και; Δικός μου δεν είναι; Βαρέθηκα μια ζωή να ακολούθω τα πρέπει.
Αν θέλω τον ρίχνω στη φωτιά και τον καίω!

"Αξιοπρέπεια δεν έχεις;" μου λένε. Αξιοπρέπεια; Ναι έχω.
Σέβομαι τα αισθήματα μου. Δεν είναι αξιοπρέπεια αυτό;
Τι να την κάνω την αξιοπρέπεια που μεταφράζεται σε εγωισμό;
"Πρώτα να βάζεις τον εαυτό σου. Κράτα κάτι και για σένα."
Γιατί μήπως θα τα πάρω μάζι μου όταν φύγω από δω;
Να τα κρατήσω να τα κάνω τι; Αισθήματα είναι, δεν είναι λεφτά
να τα βάζουμε στην άκρη για ώρα ανάγκης.

Τη βάζουμε στην άκρη τη ζωή μας; Γι' αυτό την έχουμε;
Για να την αποθηκέυουμε; Κι αν θα τη βγάλεις αύριο απ' το κελάρι
κι έχει πιάσει μούχλα; Τότε τι; Τι θα την κάνεις τότε;
Πες μου!

Κοίτα, για να μη λέμε πολλά. Εγώ θέλω να ζήσω, εντάξει;
Θέλω να ζήσω και τη ζωή μου δεν τη βάζω σε καλούπια.
Θα τη ζήσω όπως θέλω εγώ. Κι αν αυτό σημαίνει ότι θα κάνω λάθη,
ότι θα γεμίσω πληγές και οι αναμνήσεις θα με κυνηγάνε, ωραία το δέχομαι!
Θα έχω ζήσει τουλάχιστον! Θα έχω νιώσει, θα έχω πιστέψει, θα έχω γευτεί τη ζωή.
Τη δική μου ζωή! Αν θέλεις εσύ, κάνε το μυρμυγκάκι. Μάζευε, μάζευε.
Μάζευε κι απόθηκευε. Αισθήματα, λόγια που θα ήθελες να πεις και δεν τα είπες.
Μάζευε τη ζωή σου στο κελάρι. Κλείδωνε την κιόλας μη σου φύγει.
Εγώ θα την τραγούδησω. Θα κάθομαι όλο το καλοκαίρι της ζωής μου
και θα της γράφω τραγούδια. Κι ας πεινάσω το χειμώνα.
Εσύ φιλόφησε την. Εγώ θα την ζήσω.


[ ώρες-ώρες πνίγομαι..]

Κι η αυλαία πέφτει..

Η παράσταση είχε μόλις τελειώσει.
Είχα μείνει πάνω στη σκηνή. Ακίνητη.
Παντού γύρω μου σκόρπια χειροκροτήματα.
Απομεινάρια μιας δόξας που είχε μόλις σβήσει.

Στεκόσουν δυο βήματα μακριά από την έξοδο.
Είχαν όλοι φύγει. Μα εσύ σαν κάτι να περίμενες.
Μια λέξη. Ένα χαμόγελο. Ένα φιλί. Ένα δάκρυ.
Κάτι.

Κατέβηκα απ'τη σκηνή.
Περπάτησα προς το μέρος σου,
σε προσπέρασα αργά
και βγήκα απ' τη ζωή σου.


[έμεινε μόνο ένα παραπονεμένο χαμόγελο..
χάθηκε κι έσβησε πίσω από μια μάσκα..
κι ένα φιλί μετέωρο, ένα φιλί μισό..
και μια ανάσα κομμένη στα δυο..]

Fragile dreams

Και στάθηκα μονάχα στιγμή λίγο πιο πέρα.
Ήθελα να θαυμάσω εκείνα τα μικρά όνειρα που χόρευαν μες στο δωμάτιο..
Δεν ήθελα μόνο να τ' αγγίξω. Ήθελα να τα κοιτάξω στα μάτια.
Να τα αποτυπώσω στο μυαλό μου.
Να μην τα ξεχάσω ποτέ.
Στεκόσουν κι εσύ εκεί και με κοιτούσες.
Δεν τολμούσα να σε κοιτάξω παράπανω απο μια στιγμή.
Ήσουν το πιο θαμπό όνειρο.
Και φοβόμουν μη σε τυφλώσω με το φως που παίρνουν τα μάτια μου,
κάθε φορά που στρέφονται σε εσένα, και χαθείς.
Στεκόσουν εκεί και μου έλεγες να κλείσω το μάτι στη ζωή.
Να την αγαπήσω, να την ερωτευτώ.
Κι εγώ πού να βρω το θάρρος να σου πω πως τα μάτια μου δεν κλείνουν πια.
Φοβούνται μην χαθούν όλα αυτά τα μικρά όνειρα σε ένα μικρό τρεμόπαιγμα τους.
Κι η καρδιά μου έχει σωπάσει. Προσπαθεί να είναι ήσυχη για να μην τα τρομάξει.
Μη φύγουν. Μη χαθούν.

Και πέρασε η ώρα. Κι εγώ ξεχάστηκα. Κι έμεινα εκεί.
Μερικά από εκείνα τα όνειρα με έβλεπαν εκεί στην άκρη,
να μην παίρνω μέρος στο χορό και τα τραγούδια τους
κι έχαναν λίγη από τη λάμψη τους.
Μα με είχε παραλήσει η ομορφιά τους ξέρεις.
Κι εσύ ακόμα στεκόσουν εκεί. Κι ήσουν το πιο θαμπό όνειρο.
Εκείνο που έτρεμε περισσότερο απο τα άλλα.
Ήθελα να σ' αγγίξω. Πόσο το ήθελα.
Μα είχα μείνει εκεί στην άκρη και μοναχά κοιτούσα.

Εαυτέ μου, θα αργήσεις κι άλλο να γυρίσεις απ' το ταξίδι σου;
Φοβάμαι μην κουραστεί εκείνο το όμορφο, θαμπό όνειρο και φύγει..

46ο χιλιόμετρο

Ένα απαλό αεράκι πέρασε χτες βράδυ έξω απ' το παράθυρο σου.
Σου έκλεψε μια βιαστική ανάσα που ξεστράτησε
και την ακούμπησε στο μαγουλό μου.
Κάτι μου ψιθύρησε λίγο πριν μπερδευτεί στα μαλλιά μου
και τρυπώσει από μια χαραμάδα στο κεφάλι μου.
Κι έμεινε εκεί.
Δέθηκε σε ένα κατάρτι στο ναυάγιο του μυαλού μου.
Και αγνοεί κάθε σειρήνα. Νοσοκομειακή ή όχι.
Τραγουδάει δυνατά και δε μ' αφήνει να σκεφτώ.
Αρνείται να φύγει.

Σε περίμενα και χτες.
Εκεί στο 46ο χιλιόμετρο ονείρου κι ουτοπίας.
Περίμενα στιγμές ολόκληρες.
Πέρασαν αμέτρητα όνειρα μπροστά απ'τα μάτια μου.
Άλλα φορτωμένα σε καρότσες, στιβαγμένα το ένα πάνω στ' άλλο,
άλλα καβάλα σε κάποιο στεναγμό
κι άλλα ιππέυοντας κάποια ανάμνηση που ξέφυγε από το κλουβί της.
Κι όλα ήταν όμορφα.
Ήθελα να απλώσω το χέρι μου και να τ' αγγίξω.
Κι ήξερα πως μπορούσα.
Μα με είχε παγώσει η απουσία σου.

Δεν τόλμησες να έρθεις.
Φοβήθηκες μήν έρθεις κι εγώ λείπω;

Κι όμως ούτε για μια στιγμή δεν τόλμησα να φύγω.

It's been a long cold winter

Φοβάμαι.
Τρέμω τη μέρα που θα με ξεχάσεις.
Φοβάμαι σου λέω..
Φοβάμαι.