ε ..όπως εσύ, όπως εγώ, όπως εμείς*

Αν ήμουν σίγουρη για τα βήματά μου
θα περπατούσα ανάποδα

Θα γυρνούσα πίσω στους καλούς καιρούς
και θα σου κατέβαζα όλα τ' αστέρια απ'τον ουρανό
Θ' άλλαζα όνομα στα χρώματα
θα έβαζα λίγο μαύρο στο κόκκινο, το "σκοτεινό πάθος"
και λίγο μπλέ στο άσπρο, "η αγκαλιά σου"
κι έτσι θα'χες τα δικά σου χρώματα

Θα έφτιαχνα φτερά, αληθινά
ένα για σένα
ένα για μένα
και χέρι-χέρι θα πετούσαμε μαζί στους ουρανούς

Αν ήμουν σίγουρη για τα βήματά μου
ίσως να περπατούσα και μπροστά

Θα σε έβρισκα ξανά σε λίγο
και θα σου συστηνόμουν από την αρχή
Θα σου έδειχνα από την αρχή όλα τα μονοπάτια
και - αφού θα είχα την καρδιά μου στα στήθη-
θα την έβγαζα πάλι για να στη δώσω

Με πονάει ξέρεις που δεν την έχεις
νιώθω ένα βάρος στο στήθος, δεν ανήκει εκεί, παρ'την πίσω..

αποχαιρετισμός*

"Στους σταθμούς των τραίνων να μην κοιτάς ποτέ πίσω, εκτός κι αν θέλεις να δώσεις την υπόσχεση πως θα ξαναγυρίσεις.."

Κι αν κοιτάξεις στην αποβάθρα θα με δεις. Θα δεις αυτό που νόμιζες πως είμαι κι αυτό που είμαι τελικά, να κρατιούνται χέρι-χέρι και να σε χαιρετάνε.

Θα είμαι εκείνη η μόνη, η χαμένη στις σκέψεις της, μ'ένα μισοτελειωμένο τσιγάρο ανάμεσα στα δάχτυλα (γιατί μ' αρέσει άραγε τόσο να γράφω για τα τσιγάρα μου; όχι για όλα όμως..κυρίως για εκείνα τα μοναχικά τσιγάρα, που σιγοκαίγονται και σβήνουν μες στα χέρια μου και τ΄αποτελειώνω πάντα με τη μύτη του παπουτσιού). Θα είμαι εκείνη που θα ρουφάει τον καπνό σα να είναι η τελευταία της ανάσα. Εκείνη που κανείς ποτέ δεν κατάλαβε, γιατί κανείς ποτέ δεν είδε. Θα κάθομαι σκυφτή και σκεφτική, σαν κάτι να με σπρώχνει να γίνω ένα με το έδαφος, έτσι θα με δεις και θα με αναγνωρίσεις.

Θα με καταλάβεις από τα μάτια μου, δεν είναι όμορφα, είναι περίεργα, κουρασμένα. Πολυ κουρασμένα, ειδικά τελευταία και συχνά δακρυσμένα λόγω των φακών επαφής που σχεδόν έχουν λιώσει πάνω τους καθώς ξέχασα να τους αλλάξω, ή γιατί δε βλέπουν τα δικά σου μάτια πια. 

Τα μάτια σου. Περίεργο που ενώ σε όλους τους ανθρώπους το πρώτο πράγμα που παρατηρώ είναι τα χέρια, σ' εσένα με τράβηξε το βλέμμα σου. Πόσο σκοτεινό βλέμμα αλήθεια. Τρομαχτικό και γοητευτικό ταυτόχρονα. Πόσες φορές έχω γράψει για το βλέμμα σου, πόσες φορές σου έχω πει γι' αυτό, πόσες φορές άφησες τις λέξεις να χτυπήσουν ανελέητα στους τοίχους; 

"Τα μάτια σου σχημάτισαν το χάος που γουστάρω". Κι εγώ ξέρεις, έχω ένα θέμα με το χάος, με τραβάει βρε παιδί μου, κοίτα να δεις, σα μαγνήτης ένα πράγμα. Με ρουφάει σα μαύρη τρύπα μέχρι να αποστάξει και την τελευταία μου σταγόνα.

Και κάπως έτσι που λες, κατέληξα: 

Είμαι εκείνη που δε θα 'ναι ποτέ ευτυχισμένη, γιατί η ευτυχία δεν είναι για μένα. Πολύ ήρεμη, πολύ χαλαρή, πολύ καθωσπρέπει, πολύ βαρετή για μένα. Εγώ γεννήθηκα για να καίγομαι, να καίω τη ζωή μου για μάτια σαν και τα δικά σου, για να φεύγω από τα εύκολα και τα γαλήνια, από τα ευκολοχώνευτα. Εγώ γεννήθηκα για αυτά που σου κάθονται στο στομάχι, που δεν τα χωνεύεις εύκολα. Γεννήθηκα για να παιδεύομαι, μια ζωή, μαζί σου, μαζί μου, με κανέναν και με όλους.

there's a fine line between*

Και να που φτάσαμε κι εμείς εδώ
ποιος θα το περίμενε άραγε;
ποτέ

Αλλάξαμε όπως είχαμε πει ότι δε θα κάναμε ποτέ
εμείς

Καπνίζουμε πάλι τα ίδια φτηνά παλιά τσιγάρα
και πίνουμε τα ίδια φτηνά ποτά
Δωμάτια ξέχωρα και γεμάτα καπνούς
από τα όνειρα που κάναμε κάποτε
θυμάσαι;
που είχαμε πει ότι δε θα τα καίγαμε ποτέ

Στην ίδια φτηνή πόλη και πάλι
με την παλιά φτηνή ζωή
την ξέχωρη
δε θυμάμαι καν πώς ήταν τότε

Ξεχωριστές ζωές και ξεχωριστοί δρόμοι
ξεχωριστά όνειρα και ξεχωριστά δωμάτια

Κόψε την κουβέρτα σου στη μέση και το μαξιλάρι
κόψε αν θες και το κρεβάτι
κι εγώ θα κόψω την καρδιά μου
θα κόψω τα λουλούδια
θα τα κάψω

θα κοπώ ολόκληρη στη μέση
για να ξεχωρίσω μέσα μου το κομμάτι εκείνο που σε μισεί
απ' αυτό που σ' αγαπάει ακόμα

χωρίς σιωπές πώς περιμένεις να μ΄ακούσεις;

Φεύγουμε μαζί και γυρνάμε μόνοι
περνάμε τις φουρτούνες μας κι ύστερα αράζουμε πάλι
πάντα σε κάποιο λιμάνι

σ' έψαξα πάλι χτες
στη σιωπή σου βρήκα εκείνη τη χαμένη μου νότα
και στην έκλεψα

μαθαίνω μουσική
μια μέρα θα βρω τις συγχορδίες που λένε το όνομά σου
και θα στις χαρίσω

το "ποτέ" και το "πάντα"
είναι οι λέξεις που κουβαλάνε τα πιο βαριά ψέματα
και τα σκορπάν(μ)ε

Κι η αγάπη είναι αυτό
που θα μας σκοτώσει μια νύχτα..

Bed-time stories..*

Τώρα που τα φώτα σβήσανε κι η πόλη κοιμήθηκε
κάποιοι τελευταίοι περαστικοί περνούν βιαστικά κάτω απ'το μπαλκόνι μου
άραγε που θα τους βγάλει ο δρόμος; που θα τους βγάλει η ζωή;
τώρα που τα πάντα ησύχασαν, ακούω τον διπλανό μου που βαδίζει πάνω κάτω
λίγο ακόμα και θα φτάσει στο άπειρο
μετράω τα βήματά του για να μη σκέφτομαι
μερικές φορές είναι πιο εύκολο να μετράμε τα βήματα των άλλων
παρά τα δικά μας.
Τώρα που έφυγα από κει που ήμουν, ήρθα εδώ που είμαι
τώρα ο ουρανός δεν είναι πια μια παλέτα, έγινε στερέωμα του κόσμου
Ποιος αποφάσισε να ζούμε τη μέρα και να κοιμόμαστε τις νύχτες;
Εγώ τις νύχτες ξαγρυπνάω
Μ'αρέσει να ακούω αυτό το τικ-τακ του ρολογιού
να ταράζει έστω και λίγο τη σιωπή
Χαμένα δευτερόλεπτα στους λεπτοδείκτες που κολλάνε
Κι ο χρόνος φέυγει με την πιο βαριά του υπόσχεση
πως δε θα ξαναγυρίσει
Μαζί του σιωπηλά υπόσχομαι κι εγώ
Κλείνω τα μάτια και κοιτάζω τον κόσμο, άδειο απο εσένα
Αδειάζω κι ό,τι άλλο έχω και μένω με κλειστά τα μάτια στο κενό
και αιωρούμαι.