It's been a long cold winter

Φοβάμαι.
Τρέμω τη μέρα που θα με ξεχάσεις.
Φοβάμαι σου λέω..
Φοβάμαι.

Τίποτα δε χάθηκε

Μη μιλάς
και δε θα μιλώ ούτε εγώ.
Δεν το βλέπεις πως τα λόγια μας πληγώνουν τη σιωπή;

Σκοτάδι.

Φεύγει ο εαυτός μου σήμερα.
Ταξίδι αναψυχής.
Δεν ξέρω αν θα γυρίσει.

Μη λες αντίο
και δε θα πω ούτ' εγώ.
Δεν το βλέπεις πως ο αέρας δε φτάνει για τους δυο;

Σιωπή.

Δε μ'αρέσουν οι λέξεις απόψε.
Είναι ανακατεμένες.
Σαν χαμένες ελπίδες.
Σαν πέταλα που πήρε ο άνεμος.
Να 'ναι κόκκινα; Μπορεί.
Μα ίσως και να 'ναι διάφανα.
Σαν δάκρυα που πέσανε νωρίς.
Σαν όνειρα που δεν τα ονειρεύτηκε κανείς.

Μην κλείνεις τα μάτια
και δεν τα κλείνω ούτ' εγώ.
Δεν το βλέπεις πως οι ανάσες ολοένα λιγοστεύουν;

Πετάνε άραγε οι ψυχές;
Ή μήπως φέυγουν περπατώντας;

Μη φεύγεις
και δε θα φύγω ουτ' εγώ.
Δεν το βλέπεις πως ο κόσμος σβήνει μια στιγμή πιο πέρα;

Δως μου για λίγο τα φτερά σου.
Ή μάλλον όχι.
Δως μου το ένα.
Να μην πετώ χωρίς εσένα.

Μη λες τίποτα
και δε θα πω κι εγώ.
Δεν το βλέπεις πως δεν έμεινε κανείς;

maybe I always knew..

Δεν έχω υποσχέσεις
όχι για σένα
φοβάμαι να μιλήσω
μη χαθείς στο θόρυβο
και να σε κοιτάξω.. φοβάμαι.
μη σβήσεις και φύγεις.

δεν ξέρω για το μέτα
μα ούτε για το τώρα.

θα το τολμήσω μια μέρα
θα το ονειρευτώ
και θα στο ψιθυρήσω.
κάποια μέρα..




[ ..το μικρό μου τριαντάφυλλο, το έχεις δει? είναι ομορφο! μα έχει αγκάθια.
πρόσεχε! ..όχι έτσι, πιο απαλά.. χάιδεψε το.
παραπονιέται συχνά ξέρεις.
μα να σου πω ένα μυστικό; ..είναι το πιο όμορφο τριαντάφυλλο του κόσμου!
αλλά σσσσς.. δεν το ξέρει. Κι αυτό το κάνει ξεχωριστό.
Κι ας με τσιμπάει με τα αγκάθια του. Εγώ το αγαπώ.]

Μερικές φορές

Μερικές φορές περπατάμε σε έναν δρόμο δίχως τέλος. Χωρίς φώτα ή φωτεινά σήματα. Χωρίς φωνές να ακούγονται τριγύρω. Δεν υπάρχουν απλωμένα χέρια πουθενά στη διαδρομή. Και νιώθουμε φόβο για το επόμενο βήμα, αγωνία για τη μοναξιά που θα συναντήσουμε στην επόμενη στροφή.

Μερικές φορές βαδίζουμε στο χείλος του γκρεμού. Χαμογελάμε καθώς κοιτάζουμε με δέος το χάος που δεσπόζει κάτω απ'τα πόδια μας. Και νιώθουμε ελεύθεροι. Ελέυθεροι να πέσουμε ή να μην πέσουμε. Να σωθούμε ή να χαθούμε.

Μερικές φορές θέλουμε να μείνουμε μόνοι. Μα είναι εκείνες φορές που θέλουμε όσο ποτέ άλλοτε ένα χέρι να πιάσει το δικό μας και να σηκώσει τον εαυτό μας από εκείνη τη γωνιά που τον αποθέσαμε.

Μερικές φορές πληγώνουμε αυτούς που αγάπαμε. Τους πληγώνουμε χωρίς να το θέλουμε. Είναι που τους αγαπάμε πολύ και τόση πολλή αγάπη κανείς δε μπορεί να τη χειριστεί σωστά.

Μερικές φορές δεν είμαστε ο εαυτός μας. Τον ντύνουμε με όμορφα ρούχα, τον στολίζουμε και τον περιφέρουμε. Τον κουράζουμε. Τον εξαντλούμε.

Μερικές φορές μιλάμε πολύ. Όταν τα λόγια περιττέυουν. Όταν μονάχα η σιωπή ξέρει να μιλήσει σωστά.

Μερικές φορές μετανιώνουμε.

Μερικές όχι.

Άνθρωποι

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν τα πάντα και δεν είναι ευχαριστημένοι. Θέλουν κι άλλα κι άλλα κι άλλα. Κι αυτό το κάτι ανώτερο που τους τα προσέφερε θυμώνει με την αχαριστία τους και σε μια μικρή στιγμή τους τα παίρνει όλα πίσω. Ή τα κάνει να χάνουν την αξία τους, στέλνοντας τον πόνο να τα σκεπάσει.

Υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα. Κι είναι συμβιβασμένοι μ’ αυτό. Δεν προσπαθούν να αποκτήσουν τίποτα, δε μάχονται να γίνουν «πλουσιότεροι». Μα ίσως και να πλουτίζουν μέσα σ’ αυτό το υπαρκτό τίποτα που έχουν περιορίσει τη ζωή τους. Ίσως να βλέπουν την ουσία μα κι ίσως να βλέπουν απλά το τίποτα.

Είναι κι εκείνοι που έχουν μαζέψει σα σπουργιτάκια τη ζωή μες στις καρδιές τους και της έχουν φτιάξει μια φωλιά εκεί να ζεσταίνεται και να μη φοβάται. Την προσέχουν σαν τα μάτια τους. Περπατούν προσεχτικά για να μην τους πέσει και χτυπήσει. Την τυλίγουν με πέπλα για να μην την πληγώνει το φως. Και μια μέρα που πάνε να την ξεσκεπάσουν, δε βρίσκουν τίποτα. Όλα όσα αγωνίστηκαν να συγκεντρώσουν, έχουν χαθεί σαν καπνός.

Υπάρχουν κι άλλοι, που έμαθαν να δίνουν μόνο. Να μην κρατάνε τίποτα για τον εαυτό τους. Να μαζεύουν αγάπη και ζωή μονάχα για να έχουν τη χαρίσουν σε κάποιον άλλο. Για να κάνουν ένα χαμόγελο να ανθίσει. Κι ας μη μένει τίποτα γι’ αυτούς. Κι ας μένουν γεμάτοι πληγές και σημάδια που άφησαν στο διάβα τους όλα εκείνα τα περαστικά ανοιξιάτικα χαμόγελα. Τις αγαπούν αυτές τις πληγές. Τα φροντίζουν αυτά τα σημάδια, να μην τα εξαλείψει ο χρόνος. Δε θέλουν να ξεχνούν.

Κι είναι κι εκείνοι που έμαθαν να αγαπούν τον εαυτό τους. Να μάχονται να τον κάνουν καλύτερο, να μην τον προσφέρουν αλόγιστα ούτε να τον πουλάνε, μα να χαρίζουν ένα κομμάτι σε εκείνες τις μοναδικές ψυχές που το αξίζουν. Είναι αυτοί που έμαθαν να μη ζητούν τίποτα και να προσμένουν τα πάντα. Αυτοί που αγάπησαν τα λάθη τους γιατί ήτανε δικά τους.