κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

ώρα θανάτου *

Μένω εδώ
ξαπλωμένη στα κρύα πλακάκια

Απόψε ξέχασες να με δέσεις
στο ανατομικό σου τραπέζι
και τα χειρουργικά σου εργαλεία άχρηστα
αφού πλέον με σκάβεις με τα χέρια

γύρω το αίμα απλώνεται
κυλάει μέσα στους αρμούς

Δεν γυρνάει πίσω το ποτάμι
Τίποτα δεν γυρνάει πίσω

Και τίποτα δεν έκοψες στη μέση
όλα σε περιττά κλάσματα
δύο τρίτα, τρία τέταρτα
εφτά δάχτυλα στα χέρια

Και το σύμπαν αδιαφορεί
Τα αστέρια κανείς δεν τ' άναψε απόψε
και πώς να δεις να κάνεις τη σωστή τομή


Κλείνεις τα μάτια
παίρνεις συκώτια κι έντερα
και κουνάς αδιάφορα το χέρι
σε έναν αλλόκοτο χαιρετισμό
"Κλείστε την"

Είναι σκληρό το πάτωμα
Αντίο.

Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

*how long and how far

Πόσες λέξεις λες να έχουν μείνει
ακόμα άγραφες;

Παράταχθηκαν
σαν στρατιωτάκια ξύλινα
μπροστά στις φλόγες

Πόσες ανάσες λες να έχουν μείνει
ακόμα για ζωή;

Πεισματικά κι ασθενικά
μέσα από μάσκες οξυγόνου

Μια σπίθα αρκεί
για τη μεγάλη έκρηξη
ας είναι
θ' αναψω άλλο ένα τσιγάρο

Πόσες νύχτες λες να έχουν μείνει
ακόμα ατελείωτες;

Αφού οι ώρες περνάνε
γιατί δεν ξημερώνει;

Πόσα "μου λείπεις" ακόμα να μασήσω
να τα καταπιώ
να κολλήσουν στο λαιμό μου

Πόσες φορές ακόμα να χαράξω
στους τοίχους τ' όνομά σου;

Για να δεις πως μάτωσαν τα χέρια μου

Πόσο ακόμα θα τραβήξει αυτό τ' αστείο;
Έλα
γέλα, να τελειώνουμε