κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

*nothing wrong_all fine

Μου λείπει ο μελαγχολικός εαυτός μου
Και φοβάμαι να το πω

Μου λείπει λίγο κι ο πόνος, τα δάκρυα

Η κάθαρση

Δεν είμαι ακέραια

Άλλωστε δεν είμαστε αριθμοί για να είμαστε ακέραιοι

Μάλλον είμαι το πηλίκο μιας ατελούς διαίρεσης

Τα δεκαδικά μου ψηφία χάνονται στο άπειρο

Ποιος είναι όμως ο διαιρέτης; Και ποιος ο διαιρετέος;

Και το υπόλοιπο; Αυτό που μένει, τι είναι;




3 σχόλια:

  1. Φοβαμαι την αδρανεια, συνηθως αυτη η ησυχια ειναι μια προετοιμασια για μπορα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. πόσο δίκιο έχεις..η νηνεμία πριν την καταιγίδα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κοιμαμαι και με ποναει που το ξερω,κοιμαμαι και δεν ονειρευομαι πλεον,κοιμαμαι και η ζωη με ξεπερνα,γιατι ποτε δεν ηταν δικια μου,γιατι ποτε δεν ημουν εκει.Καποτε ομως τελειωνει το σκοταδι και ειναι η ωρα να με ψαξω στο φως,ως ποτε θα με βασανιζει αυτη η αιωνια μαχη,ως ποτε για να αρχισω να ζω θα πρεπει πρωτα να πεφτω νεκρος....?

    ΑπάντησηΔιαγραφή