κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013

αποχαιρετισμός*

"Στους σταθμούς των τραίνων να μην κοιτάς ποτέ πίσω, εκτός κι αν θέλεις να δώσεις την υπόσχεση πως θα ξαναγυρίσεις.."

Κι αν κοιτάξεις στην αποβάθρα θα με δεις. Θα δεις αυτό που νόμιζες πως είμαι κι αυτό που είμαι τελικά, να κρατιούνται χέρι-χέρι και να σε χαιρετάνε.

Θα είμαι εκείνη η μόνη, η χαμένη στις σκέψεις της, μ'ένα μισοτελειωμένο τσιγάρο ανάμεσα στα δάχτυλα (γιατί μ' αρέσει άραγε τόσο να γράφω για τα τσιγάρα μου; όχι για όλα όμως..κυρίως για εκείνα τα μοναχικά τσιγάρα, που σιγοκαίγονται και σβήνουν μες στα χέρια μου και τ΄αποτελειώνω πάντα με τη μύτη του παπουτσιού). Θα είμαι εκείνη που θα ρουφάει τον καπνό σα να είναι η τελευταία της ανάσα. Εκείνη που κανείς ποτέ δεν κατάλαβε, γιατί κανείς ποτέ δεν είδε. Θα κάθομαι σκυφτή και σκεφτική, σαν κάτι να με σπρώχνει να γίνω ένα με το έδαφος, έτσι θα με δεις και θα με αναγνωρίσεις.

Θα με καταλάβεις από τα μάτια μου, δεν είναι όμορφα, είναι περίεργα, κουρασμένα. Πολυ κουρασμένα, ειδικά τελευταία και συχνά δακρυσμένα λόγω των φακών επαφής που σχεδόν έχουν λιώσει πάνω τους καθώς ξέχασα να τους αλλάξω, ή γιατί δε βλέπουν τα δικά σου μάτια πια. 
Τα μάτια σου. Περίεργο που ενώ σε όλους τους ανθρώπους το πρώτο πράγμα που παρατηρώ είναι τα χέρια, σ' εσένα με τράβηξε το βλέμμα σου. Πόσο σκοτεινό βλέμμα αλήθεια. Τρομαχτικό και γοητευτικό ταυτόχρονα. Πόσες φορές έχω γράψει για το βλέμμα σου, πόσες φορές σου έχω πει γι' αυτό, πόσες φορές άφησες τις λέξεις να χτυπήσουν ανελέητα στους τοίχους; 

"Τα μάτια σου σχημάτισαν το χάος που γουστάρω". Κι εγώ ξέρεις, έχω ένα θέμα με το χάος, με τραβάει βρε παιδί μου, κοίτα να δεις, σα μαγνήτης ένα πράγμα. Με ρουφάει σα μαύρη τρύπα μέχρι να αποστάξει και την τελευταία μου σταγόνα.

Και κάπως έτσι που λες, κατέληξα: 
Είμαι εκείνη που δε θα 'ναι ποτέ ευτυχισμένη, γιατί η ευτυχία δεν είναι για μένα. Πολύ ήρεμη, πολύ χαλαρή, πολύ καθωσπρέπει, πολύ βαρετή για μένα. Εγώ γεννήθηκα για να καίγομαι, να καίω τη ζωή μου για μάτια σαν και τα δικά σου, για να φεύγω από τα εύκολα και τα γαλήνια, από τα ευκολοχώνευτα. Εγώ γεννήθηκα για αυτά που σου κάθονται στο στομάχι, που δεν τα χωνεύεις εύκολα. Γεννήθηκα για να παιδεύομαι, μια ζωή, μαζί σου, μαζί μου, με κανέναν και με όλους.

Τρίτη, 9 Ιουλίου 2013

there's a fine line between*

Και να που φτάσαμε κι εμείς εδώ
ποιος θα το περίμενε άραγε;
ποτέ

Αλλάξαμε όπως είχαμε πει ότι δε θα κάναμε ποτέ
εμείς

Καπνίζουμε πάλι τα ίδια φτηνά παλιά τσιγάρα
και πίνουμε τα ίδια φτηνά ποτά
Δωμάτια ξέχωρα και γεμάτα καπνούς
από τα όνειρα που κάναμε κάποτε
θυμάσαι;
που είχαμε πει ότι δε θα τα καίγαμε ποτέ

Στην ίδια φτηνή πόλη και πάλι
με την παλιά φτηνή ζωή
την ξέχωρη
δε θυμάμαι καν πώς ήταν τότε

Ξεχωριστές ζωές και ξεχωριστοί δρόμοι
ξεχωριστά όνειρα και ξεχωριστά δωμάτια

Κόψε την κουβέρτα σου στη μέση και το μαξιλάρι
κόψε αν θες και το κρεβάτι
κι εγώ θα κόψω την καρδιά μου
θα κόψω τα λουλούδια
θα τα κάψω

θα κοπώ ολόκληρη στη μέση
για να ξεχωρίσω μέσα μου το κομμάτι εκείνο που σε μισεί
απ' αυτό που σ' αγαπάει ακόμα