κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2013

χωρίς συνοχή - με ενοχή. *

Κάποτε αναζητούσες την ευτυχία..και τη βρήκες.
Κι έτσι - κάποτε - ήσουν πραγματικά ευτυχισμένος

Κι ύστερα συνήθισες να είσαι ευτυχισμένος
Και δεν ένιωθες πια ευτυχισμένος
η ευτυχία έγινε συνήθεια και δεν την αναγνώριζες πια
Την αναζητούσες μα δεν την έβλεπες
γιατί η ευτυχία είχε γίνει ένα με το δέρμα σου
κι εσύ δεν κοιταζόσουν πια στον καθρέφτη.
"Αυτό ήθελα εγώ απ' τη ζωή μου;"
μια ερώτηση για το κενό που ένιωθες
κι ύστερα την τσαλάκωσες, σα να 'ταν απόκομμα εισιτήριου
και την πέταξες στον κάδο
Θα πάρω άλλο εισητήριο, είπες
θ' ανέβω σ' άλλο τρένο, σκέφτηκες
και κατέβηκες στον έρημο σταθμό.

Και περίμενες, περίμενες, περίμενες..
..και νύχτωσε για μέρες
Κι εσύ αγαπάς το φως, φοβάσαι το σκοτάδι
κι αυτή η ρημάδα η μέρα δε λέει να ξημερώσει..

Κι ύστερα, να!
Κοίτα να δεις που ξημέρωσε
κι ήρθε άλλο τρένο
κι ανέβηκες
και φτου κι απ' την αρχή..

Ύστερα, να σε ρωτήσω..γιατί φοβάσαι το σκοτάδι;
Στο σκοτάδι δεν έχει σκιές
όλα γίνονται ένα στο σκοτάδι, όλο το σύμπαν ενοποιείται
Γιατί νομίζεις ότι οι εραστές προτιμούν το σκοτάδι;
για να μη μπορεί να μπει τίποτα αναμεσά τους
ούτε μια τόση δα σκιά..

Στο φως αρχίζουν τα προβλήματα
οι σκιές, τα μυστικά, οι κρυψώνες
γιατί μονάχα βλέπεις και ξεχνάς ν' ακούσεις
κι η νύχτα έχει τους πιο όμορφους ήχους
με μειωμένη ορατότητα όλες οι άλλες αισθήσεις οξύνονται

Κι η μέρα πάλι θα 'ρθει
το φως που τόσο αγαπάς, θα ανατείλλει ξανά
κι ύστερα θα δεις που μια μέρα θα μάθεις ν' αγαπάς τις νύχτες

Εγώ τις νύχτες ξαγρυπνάω
είναι που πρέπει να βγάζω το λύκο βόλτα
- ξέρεις, αυτόν που έχω μέσα μου -
χωρίς λουρί
τον αφήνω να αλυχτά στους λόφους

Μ' ακούς που ουρλιάζω μες στη νύχτα;
έφυγες και δε με συγκινούν πια ούτε τα φεγγάρια
κι εκείνη η πανσέληνος, που κοιτούσαμε κάποτε αγκαλιά
έσβησε
της κατέβασα το διακόπτη

Αλλά είπαμε, εγώ αγαπάω τα σκοτάδια
κι εσύ ήσουν λουσμένος στο φως
τυφλώθηκα
Θα με κατηγορήσεις;

Γυρίζω στα σκοτάδια μου λοιπόν
εκεί τουλάχιστον ξέρω πως να επιβιώνω

Και το λύκο τον άφησα ελέυθερο
τέρμα πια τα κλουβιά κι οι αλυσίδες
ας αλυχτάει κάθε βράδυ που του έσβησα το φεγγάρι
θα συνηθίσει κι αυτός.

Όλα είναι θέμα συνήθειας σωστά;
Συνηθίζεις στον πόνο, στη χαρά, στη λύπη, στην ανέχεια, στη ζάλη..στο τίποτα.

Θα συνηθίσω κι εγώ να μη σ' έχω..

1 σχόλιο: