κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Τρίτη, 18 Ιουνίου 2013

Bed-time stories..*

Τώρα που τα φώτα σβήσανε κι η πόλη κοιμήθηκε
κάποιοι τελευταίοι περαστικοί περνούν βιαστικά κάτω απ'το μπαλκόνι μου
άραγε που θα τους βγάλει ο δρόμος; που θα τους βγάλει η ζωή;
τώρα που τα πάντα ησύχασαν, ακούω τον διπλανό μου που βαδίζει πάνω κάτω
λίγο ακόμα και θα φτάσει στο άπειρο
μετράω τα βήματά του για να μη σκέφτομαι
μερικές φορές είναι πιο εύκολο να μετράμε τα βήματα των άλλων
παρά τα δικά μας.
Τώρα που έφυγα από κει που ήμουν, ήρθα εδώ που είμαι
τώρα ο ουρανός δεν είναι πια μια παλέτα, έγινε στερέωμα του κόσμου
Ποιος αποφάσισε να ζούμε τη μέρα και να κοιμόμαστε τις νύχτες;
Εγώ τις νύχτες ξαγρυπνάω
Μ'αρέσει να ακούω αυτό το τικ-τακ του ρολογιού
να ταράζει έστω και λίγο τη σιωπή
Χαμένα δευτερόλεπτα στους λεπτοδείκτες που κολλάνε
Κι ο χρόνος φέυγει με την πιο βαριά του υπόσχεση
πως δε θα ξαναγυρίσει
Μαζί του σιωπηλά υπόσχομαι κι εγώ
Κλείνω τα μάτια και κοιτάζω τον κόσμο, άδειο απο εσένα
Αδειάζω κι ό,τι άλλο έχω και μένω με κλειστά τα μάτια στο κενό
και αιωρούμαι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου