κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Πέμπτη, 26 Δεκεμβρίου 2013

Do not read it.

Φτάνει πια.
Οι φωνές μες στο κεφάλι μου σώπασαν

Οι φωτιές που μου καίγανε τα σωθικά έσβησαν
και φρόντισα να ξεφορτωθώ κάρβουνα και στάχτες.

Φτάνει πια.

Δε θα πω άλλα παραμύθια
Θα ανοίξω διάπλατα τις ντουλάπες να βγουν τα τέρατα
Ας με φάνε να ησυχάσω.

Φτάνει πια.

Τις πιο όμορφες ιστορίες δε θα τις ζήσουμε ποτέ.

Ποτέ.

Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2013

χωρίς συνοχή - με ενοχή. *

Κάποτε αναζητούσες την ευτυχία..και τη βρήκες.
Κι έτσι - κάποτε - ήσουν πραγματικά ευτυχισμένος

Κι ύστερα συνήθισες να είσαι ευτυχισμένος
Και δεν ένιωθες πια ευτυχισμένος
η ευτυχία έγινε συνήθεια και δεν την αναγνώριζες πια
Την αναζητούσες μα δεν την έβλεπες
γιατί η ευτυχία είχε γίνει ένα με το δέρμα σου
κι εσύ δεν κοιταζόσουν πια στον καθρέφτη.
"Αυτό ήθελα εγώ απ' τη ζωή μου;"
μια ερώτηση για το κενό που ένιωθες
κι ύστερα την τσαλάκωσες, σα να 'ταν απόκομμα εισιτήριου
και την πέταξες στον κάδο
Θα πάρω άλλο εισητήριο, είπες
θ' ανέβω σ' άλλο τρένο, σκέφτηκες
και κατέβηκες στον έρημο σταθμό.

Και περίμενες, περίμενες, περίμενες..
..και νύχτωσε για μέρες
Κι εσύ αγαπάς το φως, φοβάσαι το σκοτάδι
κι αυτή η ρημάδα η μέρα δε λέει να ξημερώσει..

Κι ύστερα, να!
Κοίτα να δεις που ξημέρωσε
κι ήρθε άλλο τρένο
κι ανέβηκες
και φτου κι απ' την αρχή..

Ύστερα, να σε ρωτήσω..γιατί φοβάσαι το σκοτάδι;
Στο σκοτάδι δεν έχει σκιές
όλα γίνονται ένα στο σκοτάδι, όλο το σύμπαν ενοποιείται
Γιατί νομίζεις ότι οι εραστές προτιμούν το σκοτάδι;
για να μη μπορεί να μπει τίποτα αναμεσά τους
ούτε μια τόση δα σκιά..

Στο φως αρχίζουν τα προβλήματα
οι σκιές, τα μυστικά, οι κρυψώνες
γιατί μονάχα βλέπεις και ξεχνάς ν' ακούσεις
κι η νύχτα έχει τους πιο όμορφους ήχους
με μειωμένη ορατότητα όλες οι άλλες αισθήσεις οξύνονται

Κι η μέρα πάλι θα 'ρθει
το φως που τόσο αγαπάς, θα ανατείλλει ξανά
κι ύστερα θα δεις που μια μέρα θα μάθεις ν' αγαπάς τις νύχτες

Εγώ τις νύχτες ξαγρυπνάω
είναι που πρέπει να βγάζω το λύκο βόλτα
- ξέρεις, αυτόν που έχω μέσα μου -
χωρίς λουρί
τον αφήνω να αλυχτά στους λόφους

Μ' ακούς που ουρλιάζω μες στη νύχτα;
έφυγες και δε με συγκινούν πια ούτε τα φεγγάρια
κι εκείνη η πανσέληνος, που κοιτούσαμε κάποτε αγκαλιά
έσβησε
της κατέβασα το διακόπτη

Αλλά είπαμε, εγώ αγαπάω τα σκοτάδια
κι εσύ ήσουν λουσμένος στο φως
τυφλώθηκα
Θα με κατηγορήσεις;

Γυρίζω στα σκοτάδια μου λοιπόν
εκεί τουλάχιστον ξέρω πως να επιβιώνω

Και το λύκο τον άφησα ελέυθερο
τέρμα πια τα κλουβιά κι οι αλυσίδες
ας αλυχτάει κάθε βράδυ που του έσβησα το φεγγάρι
θα συνηθίσει κι αυτός.

Όλα είναι θέμα συνήθειας σωστά;
Συνηθίζεις στον πόνο, στη χαρά, στη λύπη, στην ανέχεια, στη ζάλη..στο τίποτα.

Θα συνηθίσω κι εγώ να μη σ' έχω..

Σάββατο, 7 Σεπτεμβρίου 2013

Α - στερητικό *

Είμαι έξω
και σε ψάχνω
σε ό,τι βλέμμα κοιτώ
αναζητώ τα μάτια σου

Είμαι έξω
και εσύ λείπεις
και τίποτα ποτέ δεν ήταν
- κι ούτε θα είναι -
όπως όταν είσαι εσύ εδώ

Είμαι έξω
και νιώθω αμήχανα
νιώθω ότι δεν ανήκω πουθενά
κι ότι κανείς δεν ξέρει
αφού δεν είσαι εσύ εδώ

Είμαι έξω
για ποτό, για καφέ, για βόλτα
και δε μιλάω
τι να πω αν δεν το ακούς εσύ;

Ίσως πρέπει να γυρίσω σπίτι

Αλλά είμαι έξω
κι όλο στρίβω τσιγάρα
για ν' απασχολώ τα χέρια μου που ψάχνουν τα δικά σου..

Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2013

ε ..όπως εσύ, όπως εγώ, όπως εμείς*

Αν ήμουν σίγουρη για τα βήματά μου
θα περπατούσα ανάποδα

Θα γυρνούσα πίσω στους καλούς καιρούς
και θα σου κατέβαζα όλα τ' αστέρια απ'τον ουρανό
Θ' άλλαζα όνομα στα χρώματα
θα έβαζα λίγο μαύρο στο κόκκινο, το "σκοτεινό πάθος"
και λίγο μπλέ στο άσπρο, "η αγκαλιά σου"
κι έτσι θα'χες τα δικά σου χρώματα

Θα έφτιαχνα φτερά, αληθινά
ένα για σένα
ένα για μένα
και χέρι-χέρι θα πετούσαμε μαζί στους ουρανούς

Αν ήμουν σίγουρη για τα βήματά μου
ίσως να περπατούσα και μπροστά

Θα σε έβρισκα ξανά σε λίγο
και θα σου συστηνόμουν από την αρχή
Θα σου έδειχνα από την αρχή όλα τα μονοπάτια
και - αφού θα είχα την καρδιά μου στα στήθη-
θα την έβγαζα πάλι για να στη δώσω

Με πονάει ξέρεις που δεν την έχεις
νιώθω ένα βάρος στο στήθος, δεν ανήκει εκεί, παρ'την πίσω..

Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013

αποχαιρετισμός*

"Στους σταθμούς των τραίνων να μην κοιτάς ποτέ πίσω, εκτός κι αν θέλεις να δώσεις την υπόσχεση πως θα ξαναγυρίσεις.."

Κι αν κοιτάξεις στην αποβάθρα θα με δεις. Θα δεις αυτό που νόμιζες πως είμαι κι αυτό που είμαι τελικά, να κρατιούνται χέρι-χέρι και να σε χαιρετάνε.

Θα είμαι εκείνη η μόνη, η χαμένη στις σκέψεις της, μ'ένα μισοτελειωμένο τσιγάρο ανάμεσα στα δάχτυλα (γιατί μ' αρέσει άραγε τόσο να γράφω για τα τσιγάρα μου; όχι για όλα όμως..κυρίως για εκείνα τα μοναχικά τσιγάρα, που σιγοκαίγονται και σβήνουν μες στα χέρια μου και τ΄αποτελειώνω πάντα με τη μύτη του παπουτσιού). Θα είμαι εκείνη που θα ρουφάει τον καπνό σα να είναι η τελευταία της ανάσα. Εκείνη που κανείς ποτέ δεν κατάλαβε, γιατί κανείς ποτέ δεν είδε. Θα κάθομαι σκυφτή και σκεφτική, σαν κάτι να με σπρώχνει να γίνω ένα με το έδαφος, έτσι θα με δεις και θα με αναγνωρίσεις.

Θα με καταλάβεις από τα μάτια μου, δεν είναι όμορφα, είναι περίεργα, κουρασμένα. Πολυ κουρασμένα, ειδικά τελευταία και συχνά δακρυσμένα λόγω των φακών επαφής που σχεδόν έχουν λιώσει πάνω τους καθώς ξέχασα να τους αλλάξω, ή γιατί δε βλέπουν τα δικά σου μάτια πια. 
Τα μάτια σου. Περίεργο που ενώ σε όλους τους ανθρώπους το πρώτο πράγμα που παρατηρώ είναι τα χέρια, σ' εσένα με τράβηξε το βλέμμα σου. Πόσο σκοτεινό βλέμμα αλήθεια. Τρομαχτικό και γοητευτικό ταυτόχρονα. Πόσες φορές έχω γράψει για το βλέμμα σου, πόσες φορές σου έχω πει γι' αυτό, πόσες φορές άφησες τις λέξεις να χτυπήσουν ανελέητα στους τοίχους; 

"Τα μάτια σου σχημάτισαν το χάος που γουστάρω". Κι εγώ ξέρεις, έχω ένα θέμα με το χάος, με τραβάει βρε παιδί μου, κοίτα να δεις, σα μαγνήτης ένα πράγμα. Με ρουφάει σα μαύρη τρύπα μέχρι να αποστάξει και την τελευταία μου σταγόνα.

Και κάπως έτσι που λες, κατέληξα: 
Είμαι εκείνη που δε θα 'ναι ποτέ ευτυχισμένη, γιατί η ευτυχία δεν είναι για μένα. Πολύ ήρεμη, πολύ χαλαρή, πολύ καθωσπρέπει, πολύ βαρετή για μένα. Εγώ γεννήθηκα για να καίγομαι, να καίω τη ζωή μου για μάτια σαν και τα δικά σου, για να φεύγω από τα εύκολα και τα γαλήνια, από τα ευκολοχώνευτα. Εγώ γεννήθηκα για αυτά που σου κάθονται στο στομάχι, που δεν τα χωνεύεις εύκολα. Γεννήθηκα για να παιδεύομαι, μια ζωή, μαζί σου, μαζί μου, με κανέναν και με όλους.

Τρίτη, 9 Ιουλίου 2013

there's a fine line between*

Και να που φτάσαμε κι εμείς εδώ
ποιος θα το περίμενε άραγε;
ποτέ

Αλλάξαμε όπως είχαμε πει ότι δε θα κάναμε ποτέ
εμείς

Καπνίζουμε πάλι τα ίδια φτηνά παλιά τσιγάρα
και πίνουμε τα ίδια φτηνά ποτά
Δωμάτια ξέχωρα και γεμάτα καπνούς
από τα όνειρα που κάναμε κάποτε
θυμάσαι;
που είχαμε πει ότι δε θα τα καίγαμε ποτέ

Στην ίδια φτηνή πόλη και πάλι
με την παλιά φτηνή ζωή
την ξέχωρη
δε θυμάμαι καν πώς ήταν τότε

Ξεχωριστές ζωές και ξεχωριστοί δρόμοι
ξεχωριστά όνειρα και ξεχωριστά δωμάτια

Κόψε την κουβέρτα σου στη μέση και το μαξιλάρι
κόψε αν θες και το κρεβάτι
κι εγώ θα κόψω την καρδιά μου
θα κόψω τα λουλούδια
θα τα κάψω

θα κοπώ ολόκληρη στη μέση
για να ξεχωρίσω μέσα μου το κομμάτι εκείνο που σε μισεί
απ' αυτό που σ' αγαπάει ακόμα

Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2013

χωρίς σιωπές πώς περιμένεις να μ΄ακούσεις;

Φεύγουμε μαζί και γυρνάμε μόνοι
περνάμε τις φουρτούνες μας κι ύστερα αράζουμε πάλι
πάντα σε κάποιο λιμάνι

σ' έψαξα πάλι χτες
στη σιωπή σου βρήκα εκείνη τη χαμένη μου νότα
και στην έκλεψα

μαθαίνω μουσική
μια μέρα θα βρω τις συγχορδίες που λένε το όνομά σου
και θα στις χαρίσω

το "ποτέ" και το "πάντα"
είναι οι λέξεις που κουβαλάνε τα πιο βαριά ψέματα
και τα σκορπάν(μ)ε

Κι η αγάπη είναι αυτό
που θα μας σκοτώσει μια νύχτα..

Τρίτη, 18 Ιουνίου 2013

Bed-time stories..*

Τώρα που τα φώτα σβήσανε κι η πόλη κοιμήθηκε
κάποιοι τελευταίοι περαστικοί περνούν βιαστικά κάτω απ'το μπαλκόνι μου
άραγε που θα τους βγάλει ο δρόμος; που θα τους βγάλει η ζωή;
τώρα που τα πάντα ησύχασαν, ακούω τον διπλανό μου που βαδίζει πάνω κάτω
λίγο ακόμα και θα φτάσει στο άπειρο
μετράω τα βήματά του για να μη σκέφτομαι
μερικές φορές είναι πιο εύκολο να μετράμε τα βήματα των άλλων
παρά τα δικά μας.
Τώρα που έφυγα από κει που ήμουν, ήρθα εδώ που είμαι
τώρα ο ουρανός δεν είναι πια μια παλέτα, έγινε στερέωμα του κόσμου
Ποιος αποφάσισε να ζούμε τη μέρα και να κοιμόμαστε τις νύχτες;
Εγώ τις νύχτες ξαγρυπνάω
Μ'αρέσει να ακούω αυτό το τικ-τακ του ρολογιού
να ταράζει έστω και λίγο τη σιωπή
Χαμένα δευτερόλεπτα στους λεπτοδείκτες που κολλάνε
Κι ο χρόνος φέυγει με την πιο βαριά του υπόσχεση
πως δε θα ξαναγυρίσει
Μαζί του σιωπηλά υπόσχομαι κι εγώ
Κλείνω τα μάτια και κοιτάζω τον κόσμο, άδειο απο εσένα
Αδειάζω κι ό,τι άλλο έχω και μένω με κλειστά τα μάτια στο κενό
και αιωρούμαι.

Πέμπτη, 25 Απριλίου 2013

Πανσέληνος*

Απόψε γεμίζει το φεγγάρι
κι ο λύκος μέσα μου ουρλιάζει κι ακονίζει τα νύχια του
ετοιμάζεται για άλλη μια καταστροφική έξοδο

τα νερά στις θάλασσες τραβιούνται προς τα μέσα
κι εγώ είμαι 70% νερό
και κοντεύω να πνιγώ στο ίδιο μου το αίμα

απόψε θα βγω να τρέξω στα βουνά
θα ελευθερώσω το λύκο απ΄τα δεσμά του

απόψε ίσως γίνει το κακό
απόψε ίσως φάω ζωντανό τον εαυτό μου..

Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

Sunday lullaby*

Οι άνθρωποι ακόμα γράφουν
γεμίζουν σελίδες και γραμμές με λέξεις
μαύρες κουκίδες σ'ενα πλάνο λευκό
μα το χαρτί δεν τους κάνει τη χάρη
με τον καιρό θα κιτρινίσει

και δε μιλάει, δεν ανταποκρίνεται

μα ίσως αυτό ψάχνουν κι εκείνοι
να βρουν επιτέλους τον τέλειο ακροατή

κι εγώ; εγώ τι ψάχνω;

κι ακόμα καλύτερα, ποιος με ψάχνει;
ή μάλλον, με ψάχνει κανείς;

τις Κυριακές πάντα ξυπνάω βαριά και καρφωμένη στη γη

να μην υπήρχαν οι Κυριακές κι ας μην υπήρχε κι η εμπνεύση μου
ποτέ

θα ήθελα να ερχόταν μια μέρα που θα ερωτευόμουν τις Κυριακές

τότε θα ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο
αλλά όχι -
και πάλι κάτι θα υπήρχε που θα μου έλειπε

γιατί πάντα ένα κομμάτι λείπει


κι η ζωή είναι ένα χαλασμένο παζλ με άπειρα κενά

και τόσα χαμένα κομμάτια
που μόλις βρεις ένα, ανακαλύπτεις άλλα χίλια που σου λείπουν..


Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

ο λύκος*

Αχ μοναξιά μου
μαζί δεν κάνουμε και χώρια δε μπορούμε

τελικώς ναι, σας διαβεβαιώ
το πήρα απόφαση
ο άνθρωπος δεν αλλάζει

αχ μοναξιά μου
μαζί ήρθαμε σ' αυτόν τον κόσμο και μαζί θα φύγουμε

την παρεξήγησα τη μοναξιά
τη φοβήθηκα
μα δεν είναι καλύτερα να είσαι μόνος απο επιλογή
παρά από απόρριψη;

αχ ζωή,
που είναι το delete και το backspace σου;

οι νύχτες που γεμίζει το φεγγάρι βγάζουν το λύκο από μέσα μου..
και πονέσαν οι τοίχοι να ακονίζω απανω τους τα νύχια μου..

Απόψε θα βγω στη ταράτσα και θα μιλήσω στο φεγγάρι..
Θα ουρλιάξω, να δω αν θα μου απαντήσει..