κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2012

αρισμαρί και μέλι*

Κάτι παθαίνω τις μέρες με βροχή..
λες κι όταν βρέχει ξεπλένεται η ψυχή μου και καθαρίζει
το νερό παρασύρει όλα τα περιττά που την βαραίνουν
κι έτσι εξαγνισμένη κι έτοιμη
ανοίγει τα παραθυρόφυλλά της στο θεό Ουρανό
κι εκείνος διαβάζει τις χιλιάδες αράδες που έχει σκαλισμένες πάνω της
Τις μέρες με βροχή φεύγουν οι σκέψεις μου και πετούν
σαν αλλόκοτα ταξιδιάρικα πουλιά
που αναζητούν το κρύο του χειμώνα για να ξαποστάσουν
Όχι δεν περιμένω κανένα ουράνιο τόξο για να πάρω δύναμη και να ελπίζω,
κανέναν ήλιο να με ζεστάνει
Αυτή τη βροχή περιμένω εγώ, εγώ η παράξενη, η καταθλιπτική
Αυτή τη βροχή περιμένω μια ζωή κι αυτό το υπέροχο γκρίζο
να με καθησυχάσει πως τίποτα δεν είναι ή μαύρο ή άσπρο
και πως το νερό μπορεί να ξεπλύνει τα πάντα
ακόμα και τις ψυχές των ανθρώπων,
να γεμίσει τα κλειστά ρουθούνια τους με την ευωδιά της βρεγμένης γης,
να τους κάνει να βγάλουν τα σκούρα γυαλιά ηλίου τους
και να δουν επιτέλους τον κόσμο..