κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Κυριακή, 5 Αυγούστου 2012

μπερδεμέν(ος,η,ο)

Ο καιρός περνάει
κι εγώ κλείνομαι όλο και περισσότερο
στο σπίτι
στον εαυτό μου
κι εσύ μονάχα κατέχεις το κλειδί
αυτής της άγριας φυλακής

Τα χρόνια περνάνε κι οι λέξεις λιγοστεύουν
και το χειρότερο δεν είναι να μην έχεις τίποτα να πεις
αλλά να έχεις να πεις πολλά και να μη θέλεις πια
σα να' χεις ένα αόρατο φίμωτρο στο στόμα
που σε πιέζει και σε πνίγει

Να θες να μιλήσεις για έρωτα, αγάπη, ελπίδα

για φως

και να ξέρεις πως είναι σχεδόν βλάσφημο να λερώσεις με χρώματα
το απέραντο μαύρο και την καταχνιά που έχει σκεπάσει πια τα πάντα

Που πήγαν οι ποιητές; αναρωτιέσαι
Να τους κατάπιε άραγε κι αυτούς το ρεύμα της εποχής;
Κι εσύ; Εσύ τι θα απογίνεις που ακόμα και τώρα 
θέλεις να μιλάς και να φωνάζεις;
Θα αφεθείς να παρασυρθείς από κρίσεις, υφέσεις και καταστροφές;

Μα ο κόσμος προχωράει και μαζί του αναγκάζεσαι να συμβαδίσεις κι εσύ

Πότε άραγε καταλαβαίνει κανείς πως είναι εντελώς μόνος;
Και πότε θα είναι εντελώς μόνος για πάντα;
Μάλλον όταν κοιτάει γύρω του
κι ενώ βλέπει πληθώρα ανθρώπων, δεν αναγνωρίζει κανέναν


Κι η μοναξιά θα είναι πια γι αυτόν το μόνο αναγνωρίσιμο πρόσωπο..

4 σχόλια:

  1. "και να ξέρεις πως είναι σχεδόν βλάσφημο να λερώσεις με χρώματα
    το απέραντο μαύρο και την καταχνιά που έχει σκεπάσει πια τα πάντα"

    Περιεχει αρκετη απαισιοδοξια αυτη η σκεψη, παρ' ολα αυτα, υπαρχει και το ενδεχομενο να σταξεις καποιες "Σκουρες Αποχρωσεις" στο απεραντο μαυρο χωρις να το Προσβαλεις.

    Μου αρεσει το γραπτο σου γιατι Αντανακλα Αληθεια μεσα του.

    Καλο σου αποβραδο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. το μαύρο πάντα θέλει να σκορπίσει στους αιθέρες ακόμα κι αν έχει θρονιάσει γύρω.... μόνος δεν είναι κανείς...ουτοπια... πάντα έχουμε κάτι πολύ δυνατό μέσα μας...Εκείνον.... μπορεί να αισθανόμαστε μόνοι ανάμεσα σε πλήθος , ξέρεις ομως τι μας λείπει ... η ουσιαστική επαφή που έχει χαθεί μέσα στους εγωισμούς....

    Αυτός (ο εγωισμός) μας κάνει να νιώθουμε μονοι και μοναξιά.

    Μην μασάς μίλα για ότι θέλεις να μιλήσεις πιες μια γουλια κόκκινο κρασι και ξεκίνα γίνε χείμαρρος που σκορπά γύρω του τις πιο όμορφες εικόνες!

    Καλή συνέχεια και κανείς δεν είναι μπερδεμένος.. αφουγκράσου το κόσμο γύρω σου, τα μάτια τα χέρια και πιάσε ένα και μίλα του...που ξέρεις μπορεί κι αυτό να περιμένει...να το κάνεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ο κόσμος έχει πια τόσα προβλήματα, που δεν τον απασχολούν οι "ανώφελες" ουσιαστικές επαφές..εντάξει δεν είναι όλοι έτσι, δε λέω, απλά οι περισσότεροι έχουν αφεθεί σ' αυτά τα προβλήματα. Κι αυτό που με τρομάζει πιο πολύ απ' όλα είναι ότι κι εγώ παρασύρομαι σιγά σιγά μαζί με τη μάζα. Να μιλήσω ναι, θα μπορούσα να κάθομαι και να τα γράφω όλα αυτά εδώ, αλλά εγώ χρειάζομαι κάποιον να μ' ακούσει, να μιλήσει μαζί μου για κάτι περισσότερο από τα οικονομικά μας προβλήματα, από τα μαθήματα που χρωστάμε κτλ. Αλλά από την άλλη σκέφτομαι, μήπως εκεί είμαι εγωίστρια εγώ; Αυτή είναι η πραγματικότητα των γύρω μου τώρα, μ' αυτήν ζουν και γι' αυτήν θέλουν να μιλήσουν. Λογικό δεν είναι;, αναρωτιέμαι.. Απλά αδυνατώ να δεχτώ να με κατασπαράξουν κι εμένα αυτά τα προβλήματα. Θέλω να μιλήσω για κάτι περισσότερο από αυτά, που ναι, είναι καίρια προβλήματα - ακόμα και δικά μου - αλλά, πιστεύω τουλάχιστον εγώ, δεν είναι μόνο αυτά που έχουν σημασία..
    (πάτησα πολλές φορές το backspace πριν αποφασίσω ότι θα το δημοσιεύσω αυτό το σχόλιο..έτσι κάνω και με τις σκέψεις μου τελευταία κι αυτό δε μ' αρέσει..καθόλου)


    Τέλος, αοράτη, σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, όσο για τις σκούρες αποχρώσεις, δεν έχεις άδικο, θα το επιχειρήσω =)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πάντα μόνοι μας είμαστε. Πάντα. Άνθρωποι περνούν και φεύγουν μονάχα για να μας δώσουν τη στιγμιαία ψευδαίσθηση ασφάλειας, για να μας γεμίσουν με κούφιες ελπίδες πως δεν είμαστε μόνοι, για να ανακουφίσουν ένα κομμάτι μας που αναζητά κοινωνική επαφή. Στο τέλος, όμως, πάντα είμαστε μόνοι μας. Πάντα είμαστε εμείς και ο εαυτός μας. Από την αρχή ως το τέλος. Τα ενδιάμεσα διαστήματα μη μοναχικότητας είναι κάλπικες πλάνες που προσπαθούν να μας ξεγελάσουν. Τα ενδιάμεσα διαστήματα μοναχικότητας μας μαθαίνουν αργά και σταθερά να ζούμε με αυτό που πραγματικά έχουμε. Τον σταθερό εαυτό μας. Τη σταθερή μοναξιά μας. Την όμορφη μοναξιά μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή