κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2011

- don't forget me.. - I won't remember anything else

..χτες όσο κοιμόσουν ήρεμα δίπλα μου εγώ σε κοιταζα
περιεργαζόμουν κάθε σου σπιθαμή: 
τα μάτια σου που τρεμόπαιζαν, τα μισάνοιχτα χείλη σου, 
τις λακκούβες στο λαιμό σου, τα μικρά χέρια σου
κοίταζα κι ένα γύρω το δωμάτιο, τα έπιπλα, τα χρώματα στους τοίχους
κι έβλεπα μακριά, σε μέρες που θα 'ρθουν κι εγώ δε θα 'μαι μαζί σου
έβλεπα τη ζωή εκείνη, της οποίας δε θα είμαι κομμάτι
έβλεπα ανθρώπους καινούριους να μπαινοβγαίνουν, να σου χαμογελάνε
να σε κρατάνε στα χέρια τους, να σου ψιθυρίζουν όσα εγώ δεν πρόλαβα και πολλά ακόμα
κι ένιωσα μια θλίψη
ξέρεις ποια θλίψη, εκείνη που νιώθεις όταν συνειδητοποιείς ότι κάποια μέρη δε θα τα δεις ποτέ
κάποια τραγούδια δε θα τα ακούσεις ποτέ, κάποια βιβλία δε θα προλάβεις να τα διαβάσεις
κάποιες ταινίες δε θα προλάβεις να τις δεις, πολλούς ανθρώπους δε θα προλάβεις να τους γνωρίσεις

ή πολύ πιο απλά: σαν ένα μικρό παιδί που ξέρει πως εκείνο το ακριβό παιχνίδι, στο ψηλό ράφι, δε θα γίνει ποτέ δικό του.

άλλωστε δε μου άνηκες ποτέ.
- απλά σε δανείστηκα για λίγο απ' τους επόμενους που θα 'ρθουν στη ζωή σου..






..because what you're feeling now is the unstoppable force, which means that I've got to move.