κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2011

don't go and leave me*

συγγνώμη που σπάω σε κομμάτια
μα νόμιζα πως μου 'χες πει οτι έχεις εκείνο το υλικό που φτιάχνει τις χαλασμένες καρδιές

μέρες τώρα, ίσως και βδομάδες
κάνει έναν γελοίο ήχο
"τικ - τικ - τικ - τικ .."
κι ενδιάμεσες παύσεις μερικών λεπτών
μέρες τώρα ψάχνω απεγνωσμένα που χάθηκε το "τακ"
έκανα άνω - κάτω συρτάρια και ντουλάπες
μα έχει(ς) κρυφτεί καλά



κι όταν θα φύγω αν νοιαστείς, δε θα 'μαι εδώ για να το δω.

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2011

υποσχέσεις*

Καλύτερα να μην ερχόσουνα
να μην άνοιγες την παλιά ξύλινη πόρτα
Καλύτερα να έμενες μακριά
πίσω από το μεγάλο φράχτη

Καλύτερα να μην ερχόσουνα
ποτέ ξανά
υπάρχει λόγος για την ταμπέλα στην εξώπορτα
με τα μεγάλα κόκκινα γράμματα 
"ΑΚΑΤΟΙΚΗΤΟ"

Καλύτερα να μην πλησίαζες
τα πατώματά μου τρίζουν
οι πόρτες μου δεν κλείνουν καλά
και τα παραθυρόφυλλα χτυπάνε το βράδυ απ'τον αέρα

Καλύτερα να μην έμπαινες στο σαλόνι
γέμισε αράχνες
Και οι τοίχοι έχουν γκριζάρει
η παλιά ταπετσαρία ξέφτυσε

Μην ανέβεις στο πάνω πάτωμα
μην μπεις στα υπνοδωμάτια
αυτά δεν ξέρω καν πως δείχνουν
δεν τολμώ πια να στρέφω το βλέμμα μου σ' αυτά
μα κάτι μου λέει πως είναι χειρότερα απ'το σαλόνι

Μακάρι να έφευγες
τις πρώτες μέρες που τριγύριζες στον κήπο
ανησυχούσα - μα δε φοβόμουν
έλεγα θα τρομάξει και θα φύγει
Εκείνα τα κόκκινα τριαντάφυλλα φταίνε
τι θρασύτατα λουλούδια, τι εγωιστικά
τραβούν το βλέμμα, έκαναν όμορφο τον κήπο
κι έμεινες να τα κοιτάς με θαυμασμό
Κι έπειτα εκείνη η βροχή
και το κακό έγινε

Μακάρι να είχες φύγει
Εκείνο το πρώτο βράδυ
τρομοκρατήθηκα
είχε καιρό κάποιος να κάτσει στον παλιό καναπέ
ή να ανάψει το ξεχασμένο τζάκι
- είχα ξεχάσει την όψη της φωτιάς
τη μυρωδιά του ξύλου που καίγεται
τη ζεστασιά -

Μακάρι να φύγεις το πρωί
δε θα αντέξω άλλη νύχτα να φυσάω μανιασμένα
για να σε τρομάξω
- ούτε ένα φάντασμα δε μου έκανε ποτέ τη χάρη -





Δε θέλω να συνηθίσω τα βήματα σου στις σκάλες
 αν σε συνηθίσω, οι αράχνες θα πεθάνουν, οι τοίχοι θα γίνουν πολύχρωμοι, ο κήπος θα βλαστήσει
- ακόμα πιο πολύ -
κι εσύ τότε θα μείνεις, θα ανοίξεις τα παράθυρα, θα μπει το φως 
κι εγώ έχω συνηθίσει το σκοτάδι