κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011

*without you I'm nothing at all.

κάθε βράδυ περπατάω αργά στα άδεια σοκάκια
υγρά και σκοτεινά
σαν τα όνειρα που βλέπω μερικές φορές

πες μου, όταν σε ψάχνω, δεν το νιώθεις;
ξέρω πως δεν ακούς πια τη φωνή μου όταν ψιθυρίζει το όνομά σου
- αυτο το συνήθισα -
μα πες μου, δε το νιώθεις;
γιατί κάθε που σε ζητάω, ο ουρανός γίνεται μωβ
η θάλασσα αγριέυει, το θρόισμα των φύλλων είναι διαφορετικό
το ξέρω γιατί .. γιατί το είχα ακούσει κάποτε
τότε που έμενες απλά δυο βήματα μακριά
τότε που ξεχνιόσουν  καμιά φορά και με κοιτούσες στα μάτια
και μετά τρομαγμένος απέστρεφες το βλέμα
μην τάχα είδα κάτι που δεν έπρεπε

κάποτε φοβόμουν το θάνατο
τον έρωτα, τον πόνο
- κάθετι έντονο -
τώρα το μόνο που φοβάμαι είν' ο εαυτός μου

όχι, μην ακούς τι λέω
πάλι ψέμματα
- φοβάμαι πως αν αντιμετωπίσω την αλήθεια θα δω πίσω από εμένα παντού εσένα -
αλλά ναι, 
αυτό που φοβάμαι πιο πολύ είναι μη σε χάσω
. . .
και καμιά μέρα που αρχίζει και τελειώνει δίπλα σου
δεν το κάνει πιο εύκολο
ή έστω λιγότερο δύσκολο






περιμένω ακόμα εκείνη τη νύχτα που θα κοιμηθώ ήρεμα και 
δίχως όνειρα, ξεκούραστη θα ανοίξω τα μάτια σε μια νέα μέρα, 
σε έναν κόσμο που δε θα υπάρχουν πια εγώ ή εσύ παρά μονάχα ένα απλό "εμείς"

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011

*καμιά φορά ο τίτλος περισσεύει

ονειρεύτηκα κι απόψε εκείνο το σκοτεινό δάσος
με τα ψηλά δέντρα, που μύριζε τόσο έντονα
απώλεια
έτρεχα πάλι να ξεφύγω από κάτι
τον εαυτό μου ίσως

σε άκουγα
πάντα σε ακούω
νομίζω ποτέ δεν έπαψα
απλά κάποτε με υποχρέωσα να μάθω να ακούω κι άλλους
εκτός από εσένα

ναι, τα όνειρα πια με τρομάζουν
γιατί τα όνειρα έχουν γίνει η πραγματικότητά μου
και η αλήθεια φαντάζει πια ψέμα

μια κόκκινη κορδέλα γλιστράει από τα χέρια μου
τυλίγεται στα δάχτυλα των ποδιών μου
ανεβαίνει στους αστραγάλους
και πέφτω




πρόσεχα τόσο πολύ να μην πέσω στην παγίδα
που τελικά δεν την είδα
και να 'μαι τώρα εδώ, στον πάτο
για άλλη μια φορά παρέα με τα χαμόκλαδα

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

*it's all about dreaming

μπορει οι φωτιες να μη σε συγκινούν
μα η ληθη δε θα 'ναι ευκολο πραγμα
και οι αναμνησεις θα καινε οτι απομενει απ΄τη σαρκα

τα βράδια, πες μου, 
τα βράδια όταν κοιτάς τα καράβια που περνάν από μπροστά σου
σκέφτεσαι ποτέ τα ταξίδια που λέγαμε πως θα κάναμε μαζί;
μέχρι την άκρη της ξύλινης βεράντας πηγαίναμε πάντα
το πιο μακρύ μας ταξίδι
και λέγαμε πως είχαμε γυρίσει τον κόσμο

εκεί στην άκρη της βεράντας, στην άκρη του κόσμου
όλος ο κόσμος





πάλι δε βρίσκω τα σωστά λόγια
πάλι μπερδεύομαι
πάλι ήρθες

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2011

δημιουργική μέρα*

εγώ..
εγώ δε θα έπρεπε να κάθομαι σ' αυτήν την παλιά πολυθρόνα
δυο αιώνες τώρα
εγώ δεν ταιριάζω σ' αυτό το τοπίο
- το δίχως εσένα -
ούτε καν αντέχω να σταθώ όρθια δίπλα στο παράθυρο

εγώ..
εγώ θα έπρεπε να μπορώ να σ' αγγίζω 
και να σου γεμίζω τις χούφτες πετραδάκια
να κολυμπάω μαζί σου και να σε βρέχω 
χωρίς να με νοιάζει ποιος κοιτάζει μακριά απ' την ακτή
εγώ δεν ανήκω πια 
πουθενά

κι εσύ..
εσύ θα 'πρεπε απλά να 'σουν εδώ..



πες μου τι να τα κάνω τα λουλούδια που άφησες στο βάζο;
να τα πετάξω μήπως γιατί μαράθηκαν;
τότε θα έπρεπε να πετάξω κι εμένα
και το μικρό χρυσόψαρο που άφησες στη γυάλα;
ποιος θα το ταΐσει τώρα που εγώ δεν έχω χέρια;
- δε σου είπα, τα έκοψα χτες, για σένα..
τι να τα κάνω αν δε σε αγκαλιάζουν; -
ναι, νομίζω, άφησες εκκρεμότητες

γι' αυτό έλα, γύρνα πίσω
έστω για ένα λεπτό
μου φτάνει για να σε πείσω πως έχω αλλάξει
μάκρυνα τα μαλλιά μου
έραψα ένα στραβό χαμόγελο στο στόμα
και δε θα με δεις ξανά ποτέ λυπημένη
μονάχα γύρνα
έστω για να μου δέσεις τους καρπούς
δεν ξέρω πόσο αίμα έχει μείνει








 ή τουλάχιστον γύρνα για να μου πεις, τι να τα κάνω τ' αστέρια αφού λείπεις..

Κυριακή, 12 Ιουνίου 2011

αυτά που κανείς δεν ξέρει*

κι ο Έρωτας μου λες είναι Επανάσταση
κι εγώ τρέχω γελώντας
ξυπόλητη στα καλντερίμια του Παρισιού

ψάχνουμε το χαμένο βασιλιά μου 'παν τα παιδιά χτες το απόγευμα
και ποτέ άλλοτε δεν ένιωσα πιο έντονα ότι βρίσκομαι σε λάθος εποχή

κατεβαίνουμε στις κατακόμβες
γύρω μας χιλιάδες νεκροί μας τραγουδούν
..λένε πως άμα πλησιάσεις πολύ κοντά στον κόσμο τους
σου μιλάνε κιόλας

δεν ξέρω εγώ από αυτά
εγώ μονάχα ακολουθώ εσένα που τρέχεις μπροστά


όλο κάτι τέτοια περίεργα παιχνίδια παίζουμε
και γύρω μας τόσο πυκνό και φθονερό τ' ολόμαυρο σκοτάδι
κι εσύ μου΄πες έκλεψες τον ήλιο για να στολίσεις τα μαλλιά σου

κι επιμένεις ο Έρωτας είναι Επάνασταση
κι εμείς τι κάνουμε εδώ κάτω; σου λέω
κι εσύ γελάς
δυνατά, μ' ένα απαίσιο γέλιο, βροντερό
γκρεμίζονται οι τοίχοι, πέφτουν πέτρες

ακούω τη φωνή σου που απομακρύνεται γελώντας
και λέγοντας: καημένη, τι ξέρεις εσύ απο Επαναστάσεις;


..ξέρω από έρωτα, ψιθυρίζω
μα δε μ' ακούς πια
δε μ' ακούει κανείς,
μονάχα οι νεκροί

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011

ίσως να'ναι μόνο αυτό*

Θα σε περιμένω στην άκρη του ουράνιου τόξου
θα περνάνε οι αιώνες απο πάνω μου
κι εγώ μόνο θα γελάω

κι εσύ δε θα έρθεις πάνω σε άσπρο άλογο
παρα μόνο με τα πόδια

δίχως ενδυμασία περισσή
και με γυμνά χέρια
θα αγγίξεις την άκρη απ' τη σκιά μου


το ομορφότερο λιμάνι είναι αυτό που δεν έχουμε ακόμα δει
..κι ίσως ποτέ να μην το δούμε -
να περνάνε οι τυφώνες κι εμείς ξέγνοιαστοι να μιλάμε για ναυάγια



μου λείπει το πάντα και το τίποτα που ήταν τόσο απλά παλιά



πήρε να νυχτώνει πάλι
τα πέταλα μαδάνε κι οι πυγολαμπίδες έσβησαν
τώρα ξέρεις που να με βρεις..

Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2011

*βυθός

έφτιαξε ένα μικρό κουτί, το στόλισε με πέτρες του βυθού
το έντυσε με μενεξελιά χρώματα, ίδια μ' εκείνα που ζωγραφίζουν το δειλινό
και έπειτα έριξε μερικές σταγόνες γαλάζιο όπως αυτό της θάλασσας τις όμορφες μέρες

"να.., του είπε, για να φυλάς τα όνειρά σου"

εκείνα που δε βλέπεις, είναι τα πιο όμορφα
και οι πέτρες οι πιο συνηθισμένες αλλάζουν χρώμα σαν τις αγγίξει η θάλασσα
κάποτε γκρεμίζονται τα κάστρα και στις αυλές του παλατιού 
χορεύουν κάτασπρα περιστέρια

και
..εκείνα που κάποτε κρατούσες στην αγκαλιά σου

"μα τα όνειρα είναι ελέυθερα και δεν ανήκουν σε κανέναν"
της ψιθύρησε κι επέστρεψε το όμορφο κουτί
..κι εκείνο με μιας έπεσε στην άμμο και, μη με ρωτάτε πώς, έσπασε σε χίλια δυο κομμάτια..


κ εσύ να μη σκεφτείς αυτούς..


μονάχα σκέψου κέινο τ' όμορφο κουτί, που ήθελε κι αυτό να ονειρευτεί..
μα σκόρπισε




σήμερα οι άνθρωποι στις αμμουδιές νομίζουν πως βρίσκουν όμορφα κοχύλια..
..μα πόσο γελασμένοι είναι



κι αυτά που σου δίνω, κράτα τα..μια μέρα θα τα χρειαστείς..
τα κομμάτια του παζλ..                             ..

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2011

*and then I close my eyes

.



καποτε ειπώθηκαν όλα, έρχεται εκείνη η στιγμή, που απλά αρχίζεις κι επαναλαμβάνεσαι, πάντα αυτό που νιώθεις αλλάζει μορφές, μόνο που ποτέ οι λέξεις δε θα υπάρχουν σε τόση αφθονία κι έτσι κάποτε στερεύουν, κάποτε τελειώνουν, κάποτε παύουν να 'χουν νόημα, μα εσύ ζητάς ακόμα να σ' ακούν κι ας μη μιλάς για τίποτα πια, ζητάς να σε κρατούν κι ας μην παρακαλάς, γιατί παρέρχονται κάποτε οι καιροί που ζητούσες, τώρα μονάχα περιμένεις και έτσι μένει ένα πράγμα : εκείνοι απλά να καταλάβουν, απλό μα τόσο δύσκολο.