κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011

*παράξενη κοπέλα

Κουραστικό να είσαι καραβάκι χάρτινο
σε καταποντισμό
και κέρινο ομοίωμα που το 'ριξαν στις φλόγες

κι έτσι δεν κοιτώ πια το χέρι που με σπρώχνει στη φωτιά
ύστερα, αδυνατώ να ξεχωρίσω αν κλαις ή αν γελάς
μα τώρα τουλάχιστον, ξέρω πως κάτι νιώθεις





τι μεράκια έχεις και σε βασανίζουν..





*not like you do

" Θέλησες ποτέ να γίνεις συνηθισμένος; Μη με ρωτήσεις σε τι εγκειται το συνηθισμένο και τι το οριζει.
Μόνο πες μου, θελησες ποτε να εισαι σαν τους αλλους; Αν οχι τοτε δε θα με καταλαβεις.
Διοτι καθε μερα που περναει εγω θελω μονο αυτο. Να ειμαι οπως ολοι, να μη σκεφτομαι, να μη αισθανομαι. Κουραστηκα απ' την πολυπλοκοτητα και το να δινεις παντα - ασχετο αν παιρνεις εστω και λιγα - φιλε μου, ειναι κουραστικο κι αυτο, θα ελεγα. Τα συναισθηματα. Ναι με κουρασαν κι αυτα. Αλλωστε τι προσεφεραν ετσι κι αλλιώς;
Νομιζω τον βαρεθηκα τον κοσμο σας. Καιρος να επιστρεψω στον πλανητη μου. Εκει ξερεις, μπορεις να ερωτευτεις μια πεταλουδα και να μη σου πει πως "αυτο δε συνηθίζεται". Μπορεις να ξυπνας το βραδυ και να κοιμασαι το πρωι, μπορεις να γελας συνεχεια αν θελεις, μπορεις να κλαις χωρις να ντρεπεσαι. Νομιζω μπορεις ακομα και να .. αγαπας. Ναι, ναι, αν θυμαμαι καλα, εκει μπορεις να αγαπας διχως ορια. Και κανεις δε θα σου φωναξει "οχι αλλο". Μπορείς να λες λέξεις όπως "νιώθω", "αισθάνομαι", "αγγίζω", "ματια", "ψυχή" και κανεις να μη σου λεει "ρομαντικούρες" - γινομαι αντιποιητικος, το ξερω - Ναι ειναι ωραια εκει, για μένα. 
Δεν υπάρχει συγκεκριμένο μονοπάτι για να φτάσεις στον πλανήτη αυτόν - για να πω την αλήθεια θα προτιμούσα να μη με ακολουθήσεις καν - ο δρόμος απλά χάνεται ανάμεσα στ' αστέρια.. Το μόνο που μπορείς να κάνεις αν κάποτε θελήσεις να με βρεις είναι να ψιθυρήσεις το όνομα μου, έτσι που να τ' ακούσεις μόνο εσύ.
Εσύ, μικρό μου αστέρι, το ξέρεις πως φέυγω, ελπίζοντας μονάχα να με ζητήσουν κάποτε πίσω. Τα δυο μικρά μου ηφαίστεια κι εκείνο το κόκκινο τριαντάφυλλο, με τα τόσα αγκάθια."


μικρός πρίγκιπας



(δεν ξέρω γιατί πάντα θέλω να μιλάω μέσα από εσένα.. ίσως γιατί κι εγώ περιπλανιέμαι όπως εσύ, ανάμεσα στα αστέρια.. ή και όχι)

Παρασκευή, 27 Μαΐου 2011

ξέρεις μερικές φορές φωνάζω και σου μιλάω άσχημα κι αυτό γιατί κάποτε μου 'πες πως τα γλυκά λόγια, σου μοιάζουν τόσο ψεύτικα, ουτοπικά ίσως, βγαλμένα απ' τα παραμύθια, για μικρά παιδιά. μη μου θυμώνεις και μη στενοχωριέσαι, όταν θα θέλω να σου πω πως σ' αγαπώ και πως μου λείπεις, μ'όλη μου τη δύναμη, θα επιμένω και θα φωνάζω πως .. σε μισώ, σε μισώ!









κι αν δε μου απέμεινε σάρκα
απέμειναν τα λόγια μου να ταξιδεύουν με τον άνεμο

κι εσύ θα μ'ακούς τα βράδια να περνώ απ' το παράθυρό σου..

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2011

μα κι αν σε χάσω, εγώ μαζί σου θα 'μαι πάντα



κι είμαι εγώ που δεν υπάρχω πια..



.

*if I could change, I hope I'll never know

.

Δεν είναι πως δε σ' αγαπώ, είναι που κουράστηκα να μην καταλαβαίνεις


αλλάζω..μέρα με τη μέρα σου μοιάζω και πιο πολύ
και σε τούτη τη χαμένη μάχη
επιμένω να προσποιούμαι πως είμαι εγώ ακόμα


εγώ να φύγω; μάλλον εσυ θα ανοίξεις το δρόμο της φυγής
το ξέρω πως μια μέρα θα εξαφανιστείς, όπως έκαναν όλοι
κι αναρωτιέμαι γιατί να μη μπορώ να φύγω πρώτη


μ' ακούς κι απόψε μα ξέρω πως δε θα καταλάβεις
σου είχα πει μια μέρα να με κοιτάς στα μάτια
κι εσύ έμεινες να κοιτάς τις κόρες και να ρωτάς γιατί αλλάζουν χρώμα

άραγε, έκρυβα πάντα τόσο καλά τα δάκρυα
ή μήπως εσύ ποτέ δεν κοίταζες εμένα;

..δεν είναι αγάπη αυτό που ζούμε..









(Τα βράδια δε μπορώ ποτέ να κοιμηθώ, περπατάω ώρες αμέτρητες στο σαλόνι κι αναρώτιεμαι τάχα τι όνειρα να βλέπεις τούτες τις ώρες..)

Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

* μια φορά κι έναν μακρινό καιρό

Θυμάσαι που σου μιλούσα για τα όνειρα;
Εκείνα που είχαν χρώματα
ήταν γεμάτα με την αγαπημένη μας μουσική
είχαν ζωή
κι η καρδιά τους χτυπούσε δίπλα στη δική μας

Χτες είδα ένα γκρίζο, άοσμο
ένα ξένο όνειρο να τρέχει κυνηγημένο

Είπε πως ήταν δικό μας κάποτε
και το ξεχάσαμε στην άκρη

Δε φταις εσύ, μονάχα εγώ
που νόμιζα ότι μπορούσες να τ' αγαπάς δίχως να κουραστείς

Συγχώρα με που έμαθα να ονειρεύομαι
Δε θα το ξανακάνω.

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2011

*..και πήγαν χαμένα

Φτάσαμε
Σταμάτησες να μου κρατάς το χέρι
Η πινακίδα λίγο πιο μπροστά γράφει " Αδιέξοδο "

Ωραία.

Φτάσαμε.
Τέλος διαδρομής;
Και πίσω απ' την ταμπέλα;

Ναι σωστά.
Ξεχάσαμε τα παπούτσια σπίτι.
Όχι, όχι έχεις δίκιο.
Που να πάμε έτσι, ξυπόλυτοι στ' αγκάθια.

(τρεις μήνες μετά..)

Φτάσαμε εδώ και καιρό
Το ξέρω πως το ξέρεις
Συγγνώμη, μη θυμώνεις.
(να θυμηθώ να μην ξαναζητήσω συγγνώμη)


(ένα μήνα μετά..)

Πρέπει να φύγω.
Θα έρθεις;
Ξέρεις πως δε μπορώ να σ' αφήσω εδώ.

Όχι δε μπορώ και το ξέρεις.

(μια βδομάδα μετά..)

Σε παρακαλώ
μη με κάνεις να σε παρακαλέσω
μη με αναγκάσεις να σου πω ξανά
όσα έχω ξαναπει

Κουράστηκα
κάθεσαι δίπλα στην πινακίδα και δε μιλάς.

Γιατί δε μου μιλάς;
Με τρομάζεις..

Μίλα μου, σε παρακαλώ.

Δε με κοιτάς πια
Κάθε μέρα ψάχνεις στο χάρτη
Να δεις πού κάναμε λάθος.

Άκουσε με.
Δεν κάναμε λάθος, δεν κάναμε.
Γιατί δε μπορείς να το πιστέψεις;

(μια  μέρα μετά..)

Έλα μαζί μου, έλα
Μη μου το κάνεις αυτό
Έλα, σε παρακαλώ έλα

(μία ώρα μετά..)

Κοίτα με..
Θα φύγω
Φεύγω..
Φεύγω
Μ' ακούς;






(θα σβήσω το φως κι απόψε, ξέρω πως πάντα βρίσκεις το δρόμο στο σκοτάδι, όταν κλείνεις τα μάτια)

Πέμπτη, 5 Μαΐου 2011

my mind holds the key*

Κι αν αποφασίσω κάποτε να σκαλίσω τις μνήμες
Να δω τι υπάρχει κάτω απ' τα στρώματα της σκόνης
που η λήθη κέντησε με τόση τέχνη κάποιο ξεχασμένο κόκκινο πρωινό
Θα είμαι πολύ προσεχτική για να μη φτάσω ποτέ στο βάθος
Ποτέ τόσο μακριά για να σε βρω να αναμένεις το φως
Πίσω απ' το πιο πυκνό σκοτάδι και πιο κάτω απ'το απροσπέλαστο τέλος
ξέρω ότι πάντα θα 'σαι εκεί , θα ρέεις πιο ζωντανός από ποτέ
και θα παρακαλάς για λύτρωση, γιατί στις σκέψεις μου φοβήθηκες να υπάρχεις
μα θα 'χω γνωρίσει πια τη ζωή που πάντα ήταν λίγο πιο πέρα απο σένα
και τα τείχη που έχτιζες με μαεστρία περισσή γύρω απ' τον καταγάλανο εαυτό μου
κι έτσι θα λάβω όλα τα κάταλληλα μέτρα
ώστε να μην ξεχυθείς απ' τους λάκκους που σου έχω σκάψει
και με στοιχειώσεις ξανά.







.

(να ξυπνάς απ' το όνειρο και να παρακαλάς όχι να ΄ταν αλήθεια, μα να μην το 'χες δει ποτέ .. ποτέ.)