κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011

for what is worth*

.

( σιχαίνομαι να κοιτάζω τα μάτια σου και να μη βλέπω τίποτα

.. τίποτα )


ξέρεις, μου λείπουν τα ξέγνοιαστα καλοκαίρια, η θάλασσα και τα βράχια
κι ακόμα περισσότερο, τα ίχνη σου στην άμμο




.. μα θα' ρθει αγάπη μου ο καιρός που θα περπατάμε πάλι ελεύθεροι

μόνο να μ' αγαπάς ως τότε και να μου κρατάς σφιχτά το χέρι
- όσο μπορείς
-
μα πιο πολύ τα βράδια εκείνα που φοβάμαι πως, σαν ξημερώσει
θα γίνω ένα με τις σκιές και θα χαθώ μαζί τους



.

Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

I was never the right size*

Τα πλήκτρα του πιάνου βγάζουν έναν
ανατριχιαστικό ήχο σήμερα


Προσπάθησα τότε ξέρεις,
προσπάθησα να χορέψω έστω και μόνη
προσπάθησα να ακούσω τη μελωδία
Μου πήρε λίγο χρόνο για να αγνοήσω
την παράφωνη μελωδία της καρδιάς σου
που μ' έβγαζε πάντα εκτός ρύθμου
μα τα κατάφερνα - νομίζω -

Άκουγα το χρόνο να ουρλιάζει
μα εσύ δεν άκουγες και δεν ήθελα να σε τρομάξω
Κι όλο πατούσα πιο δυνατά τα πλήκτρα
Ήθελα να μ' ακούς
ήθελα μόνο να αισθάνεσαι

Ίσιωνα την πλάτη
κι ας ήταν βαρύ το φορτίο μου
Χαμογελούσα ακόμα κι όταν μου χτυπούσες τα δάχτυλα
μισούσες τα λάθη μου κι έφταιγα γι' αυτό
γιατί δε σ' έμαθα ποτέ πως από λάθος βρέθηκα κι εγώ εδώ

Εσύ σαν έτοιμος από καιρό
κι εγώ πριν την αρχή ακόμα

Κι ήρθε η μέρα
που δε μπορούσα πια ν' ακολουθήσω το ρυθμό σου
- με κούραζε και δυσκόλευε την αναπνοή μου -
κι εσύ δεν έμαθες ποτέ ν' ακούς όπως εγώ

Μα υπήρχες πάντα ανάμεσα στις νότες
λα μινόρε και τρία τέταρτα
Ήσουν στις πιο παλιές μου παρτιτούρες
σ' εκείνες τις κιτρινισμένες απ' τον καιρό
που μύριζαν παιδικά χρόνια και τσάι του βουνού
στα πιο κλασσικά κομμάτια και πιο συχνά στις ελάσσονες

Μου πήρε καιρό να καταλάβω
πως οι γραμμές του πενταγράμμου σου
παραήτανε στενές κι ασφυκτικές


κι έτσι ποτέ δεν έγινα η σωστή νότα για σένα








Το μόνο που σε θυμίζει πια
είναι που δε μπόρεσα από τότε
να ανασάνω κανονικά ξανά.
Μόνο κοφτά, ασθενικά και γρήγορα.

Τετάρτη, 20 Απριλίου 2011

keep yourself warm*

.




Μου αρέσει όταν έρχεσαι - κι όλα μπερδεύονται ξανά -
κυρίως όταν έρχεσαι







.

Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

fix the way it ends*

ξεκινήσαμε κι αυτή τη φορά
δίχως αποσκευές
με δυο καρδιές μονάχα στα χέρια
ματωμένες

αναρωτιέμαι πότε θα έρθει η μέρα που θα πάψεις να με πληγώνεις
ή η μέρα που δε θα με νοιάζεις πια

ξεκίνησαμε αγάπη μου,
χωρίς να γνωρίζουμε ποιοι είμαστε
άγνωστο κι αν θα το μάθουμε ποτέ

και που να πάμε χωρίς τους εαυτούς μας, μου λες;
ποια οροφή θα προφυλάξει δυο άδεια σώματα;

τα βήματα μας τρίζουν
τα χέρια γυμνά, τα κορμιά τρέμουν
σκαλίζουμε τις στάχτες

πες μου μονάχα, γιατί να γίνει έτσι;
ποιους θεούς ατιμάσαμε και βρέχει τόσες μέρες..

είμαστε βαριά καρφωμένοι στη γη
μα ποτέ δεν πάψαμε να κοιτάμε πέρα τον ορίζοντα
τα βλέμματα κενά μα οι ψυχές γεμάτες


θυμάσαι ένα βράδυ που 'δωσα σ' ένα αστέρι τ' ονομά σου;
με ρώτησες ποιος μου 'δωσε το δικαίωμα
κι εγώ σου 'δειξα το χορτάρι, το λουλούδι, το φεγγάρι, το χέρι μου, τα μάτια
ήσουν εσύ που μ' άφησες να σ' αγαπώ κι αυτό έκανε όλα τα άλλα τόσο απλά

ξεινήσαμε αγάπη μου
και μη με ρωτάς που πάμε

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2011

shoot me from my good side*

Τη μέρα που έφυγες, έμεινα να σε κοιτάω απ' το παράθυρο, η μορφή σου σιγά σιγά έσβηνε μα εγώ εκεί. Το βράδυ κάποιος ήρθε και μου μίλησε, δεν πήρε απάντηση, έχασα όλες μου τις λέξεις, μ' άφησαν κι αυτές και φύγανε μαζί σου

Επί μία βδομάδα, κάθε πρωί έτρεχα στο παράθυρο, κάθε φορά ήμουν σίγουρη πως θα σε δω. Ακουμπισμένο όπως πάντα στο τειχάκι, αλλά κάθε μέρα ήταν και πιο κενή.

Τα βράδια, για να καταφέρω να κοιμηθώ, κρύβομαι κάτω απ' τα σκεπάσματα. Γίνομαι κουβάρι με τον εαυτό μου, σφίγγω δυνατά με τα χέρια μου το στήθος μου προσπαθώντας να κλείσω την τρύπα που κάθε φορά είναι και λίγο πιο μεγάλη. Σε λίγο θα αρχίσει να φαίνεται.

Πλέον δεν καταφέρνω να κοιμάμαι στο κρεβάτι. Σηκώθηκα εχτές και κάθησα στο παράθυρο. Με πήρε ο ύπνος στο περβάζι. Σήμερα απόφασισα να πω στον εαυτό μου πως δε θα 'ρθεις. Νομίζω δε μ' ακούει πια.



..το βλέπεις κι εσύ πως έχω αρχίσει να τα χάνω;




Να όλο έτσι σου μιλάω, υποθετικά, στη φαντασία μου. Οι άλλοι έχουν αρχίσει να τρομάζουν. Κι εγώ τι να τους πω; Αύριο θα πάρω λίγο στόκο από απέναντι, μήπως και κλείσω πια την τρύπα, αφού πρώτα αδειάσω τα πάντα από μέσα.

Νομίζω πρέπει να προσπαθήσω να κοιμηθώ. Κάθε ανάσα είναι και πιο δύσκολη.
Νομίζω σ' ακούω πάλι. Ήρθε η σειρά μου να φύγω.




..προσπαθώ λίγο να καταλάβω τι συμβαίνει




.

σχεδόν τίποτα, ποτέ, τα πάντα*

Βγήκε στο μπαλκόνι και ούρλιαξε, τόσο δυνατά που έπειτα κανείς δεν άκουσε το υπόκωφο "γκντουπ" που έκανε καθώς έσκαγε στο έδαφος.

Σηκώθηκε με πολλή προσπάθεια, σχεδόν παραπατώντας κι η απουσία της ήταν τόσο έντονη που κανείς δεν την πρόσεξε.

Απομακρύνθηκε, τόσο διακριτικά που ένα μικρό παιδί την πήρε είδηση και την ακόλουθησε ώσπου βρέθηκαν στο λιβάδι με τα κόκκινα μπαλόνια κι εκεί ΤΕΛΟΣ







how's the food they feed you, do you miss me?






.

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2011

*roads

τα παγωμένα μου χέρια
σήμερα νιώσανε μια ζεστασιά, μια φλόγα
ίσως και να μην ήτανε ποτέ τους παγωμένα

ξέρεις πώς είναι ψάχνεις;
να ψάχνεις και να καταλαβαίνεις στο τέλος
πως όλα τα κρατούσες στα χέρια σου τόσο καιρό
κι απλά δεν έβλεπες
κοιτούσες πάντα λίγο πιο πέρα
περίμενες να τα βρεις μες στ' αγκάθια

μα να που τα κρατάς
κι είναι δικά σου



να ζεις στο παραμύθι και να μην το ξέρεις
να το μαθαίνεις σ' ενα βράδυ


αρκεί

Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

*cut a piece that's bite size

στο είπα σήμερα
μετά από πολύ κόπο και προσπάθεια
τα κατάφερα
δεν ξέρω γιατί το ήθελα τόσο πολύ
αλλά στο είπα
"δε σ' αγαπάω πια"
μετά ένιωσα περίεργα
κι όμως το χειρότερο ξέρεις ποιο είναι;
που το ξέρεις πως λέω ψέματα..






" τις πρώην ημέρες δεν υπήρξα

απάντησε μου ευθέως γιατί δε μένει πια καιρός
είν' η στιγμή μικρός σφυγμός, κρύος σαν τελευταίος "

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2011

gravity*

Να που μας κατάντησαν, να νιώθουν πεζοί οι ποιητές
κι ο λόγος; Η ουτοπία των λεγόμενών τους.
Η μαγεία, ο ρομαντισμός, τα όνειρα
Εγκλήματα ποινικά - τα περισσότερα εν βρασμώ ψυχής φυσικά -
μα χωρίς ελαφρυντικά στην περίπτωσή μας
κι οι ποινές; ..αιώνιο σκοτάδι, μη αποδοχή, μοναξιά, παγωνιά, χάος, αβεβαιότητα
Όχι, όχι, κάνεις λάθος, δεν τοποθετούν αυτοί τους εαυτούς στο κελί,
δε φοράνε στους εαυτούς τους αλυσίδες
εκείνοι μαθαίνουν να πετούν και στα πιο ισχυρά μποφόρ
κυρίως μαθαίνουν να πετούν ώσπου να βρεθεί κάποιος να τους πει
πως ψηλά στον αέρα υπάρχουν μόνο ελάφρομυαλοι κι αλλοπαρμένοι
Εχτές μου είπες κι εσύ να πάψω να ονειρεύομαι
ποιος; εγώ.. και μου το 'πε ποιος; εσύ!
αν είναι δυνατόν..εσύ που ξέρεις πως γεννήθηκα για να υπηρετώ τα όνειρα
εσύ μου είπες χτες μόλις να κόψω τα φτερά μου
να τα ψαλιδίσω αλύπητα, να σκάψω ένα λάκκο στον κήπο και να τα θάψω
Ο κόσμος ζει για το τώρα μου είπες, ο κόσμος βαδίζει στο φως μου είπες
ο κόσμος διανύει μια σκληρή πραγματικότητα
Κι εσένα η θέση σου είναι εκεί, στο πλάι του
Μα φίλε μου, εγώ είμαι στο πλάι του
για να ξέρεις, ο πραγματικός κόσμος είναι όπως τον ονειρεύομαι εγώ
κι όχι όπως τον έφτιαξες εσύ - έστω για εμένα -
Ένας έπαψε κάποτε να ονειρεύεται
ένας έπεισε μερικούς ακόμα πως τούτο ήταν το σωστό
ένας έγινε απάνθρωπος και να, να που φτάσαμε

Το ξέρω, είμαι αφελής, το ξέρω, πετάω επικίνδυνα ψηλά
ονειρεύομαι κάθε ώρα, κάθε λεπτό που περνάει, κι αυτό το ξέρω
Μπορεί να σου φαίνεται ανόητο, αλλά αυτός είναι ο δικός μου τρόπος για να σώσω τον εαυτό μου
- ή ό,τι έχει απομείνει από αυτόν, ό,τι δε χάρισα από εδώ κι από κει -
Μη νομίζεις πως τα όνειρα είναι πιο εύκολα
χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια να χτίζεις ενώ όλα γύρω γκρεμίζονται
να κλέβεις απ' το μάυρο χρώμα και να ζωγραφίζεις πίνακες
να χαμογελάς ενώ στο πάτωμα τα πόδια σου πατούν σπασμένα γυαλιά
Μα λες πως προσπαθείς τουλάχιστον

Καληνύχτα Κεμάλ..αυτός ο κόσμος θα αλλάξει κάποτε
- τουλάχιστον εγώ αυτό λέω στον εαυτό μου για να μπορεί να κοιμάται τα βράδια -

my body is a cage*

- αναρωτιέμαι γιατί ντε και καλά
πρέπει να είμαι ένα μισό που ψάχνει ένα άλλο
κι αν δεν υπάρχει πιο ολόκληρο απ' τον εαυτό σου;
- ούτως ή άλλως μέχρι να τον βρεις,
θα νιώθεις ένα ολόκληρο μισό ή ένα μισό ολόκληρο








( I'm not a
half, I am a whole
)

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011

A is for Accident






( I just wish I didn't care )






.

Κυριακή, 3 Απριλίου 2011

*street spirit

Η μικρή πατερίτσα πάλι ονειρευόταν. Πόσο θα ήθελε να ήταν πόδι..! Ένα πραγματικό, λειτουργικό πόδι. Θα είχε πατούσα και δάχτυλα και θα μπορούσε να τσαλαβουτά στο νερό, να νιώθει την άμμο, το χαλικάκι ή και το χνούδι της κουβέρτας τα κρύα βράδια. Θα μπορούσε να φοράει κάλτσα και παπούτσι και θα είχε ένα δικό της μπατζάκι να την αγκαλιάζει. Πόσο θα ήθελε να ήταν κι αυτή μέρος ενός σώματος. Να πάψει να είναι ένα ξύλινο δοκάρι, προσωρινά χρήσιμο μονάχα σ' εκείνους που έχουν για λίγο χάσει την ισορροπία τους. Δεν ήτανε η στήριξη το πρόβλημά της, αλλά η προσωρινότητα. Η προσωρινότητα που την έκανε τόσο σημαντική για λίγο και τόσο ασήμαντη για πολύ. Είχε κουραστεί να σηκώνει όλο το βάρος και μετά να φυλάσσεται στη ντουλάπα ή άκομη χειρότερα να κάνει παρέα σε λεμονόκουπες και μπανανόφλουδες. Ήθελε πλέον κι αυτή να ζήσει! Να περπατήσει, να γονατίσει, να έχει για παρέα κάποιο άλλο πόδι, να είναι μέρος ενός συνόλου..

don't try to fix me















..αλλά νομίζω, πως εγώ είμαι ο δυνάστης του εαυτού μου.

Σάββατο, 2 Απριλίου 2011

ΔΕΝ

ξέρω πως κάτι πάλι δεν πάει καλά
κι αυτή τη φορά είναι χειρότερο
γιατί πλέον δεν κάνει κρύο
και δε φοβάμαι
απλά δε νιώθω τίποτα

κι αυτή η ένταση που με περιβάλλει
δεν ξέρω πως αποβάλλεται
ξαφνικά θέλω να ξαπλώσω στο πάτωμα
και να μείνω εκεί

θέλω να γράψω και κάτι σε μια κόλλα χαρτί
και δε μπορώ

κι αυτό είναι το πιο τρομακτικό απ' όλα

*αερικό

σκέφτομαι πως ίσως κάποια μέρα
πάψουν οι σκέψεις
και τότε θα ησυχάσω επιτέλους
θα μπορώ να σταθώ σ' έναν άδειο σταθμό
και δε θα με νοιάζει, γιατί δε θα σκέφτομαι
κι έτσι δε θα σκέφτομαι ούτε εσένα
και δε θα μου λείπεις

άλλες φορές πάλι σκέφτομαι πως ίσως κάποια μέρα
όλα γίνουν άσπρα ή λευκά καλύτερα
- το άσπρο είναι σκληρό, το λευκό μεταξένιο
κι εγώ ονειρεύομαι να γλιστράω -
θα μυρίζει μπουγάδα και χορτάρι
όλα θα είναι δροσερά κι απαλά σαν πάπλωμα
και δίπλα στο παράθυρο θα διακρίνεται η μορφή σου

και μετά αναρωτιέμαι αν μια μέρα καταφέρω
να υπάρχω στα αλήθεια
αν μια μέρα ξυπνήσω και τα πόδια μου πατήσουν τη γη
το βήμα μου πάψει να είναι μετέωρο
κι η ανάσα μου δε βγαίνει πια με δυσκολία


..αλήθεια, εσύ πώς ζωγραφίζεις το κενό;