κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011

*καμιά φορά ο τίτλος περισσεύει

ονειρεύτηκα κι απόψε εκείνο το σκοτεινό δάσος
με τα ψηλά δέντρα, που μύριζε τόσο έντονα
απώλεια
έτρεχα πάλι να ξεφύγω από κάτι
τον εαυτό μου ίσως

σε άκουγα
πάντα σε ακούω
νομίζω ποτέ δεν έπαψα
απλά κάποτε με υποχρέωσα να μάθω να ακούω κι άλλους
εκτός από εσένα

ναι, τα όνειρα πια με τρομάζουν
γιατί τα όνειρα έχουν γίνει η πραγματικότητά μου
και η αλήθεια φαντάζει πια ψέμα

μια κόκκινη κορδέλα γλιστράει από τα χέρια μου
τυλίγεται στα δάχτυλα των ποδιών μου
ανεβαίνει στους αστραγάλους
και πέφτω




πρόσεχα τόσο πολύ να μην πέσω στην παγίδα
που τελικά δεν την είδα
και να 'μαι τώρα εδώ, στον πάτο
για άλλη μια φορά παρέα με τα χαμόκλαδα

5 σχόλια:

  1. Κάτω στα χαμόκλαδα όμως είναι που βρίσκεις τα όμορφα πράγματα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κι εσύ τι ψάχνεις; Ξέρεις;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ψάχνω κάτι σταθερό..κάτι γερό..έναν κορμό ίσως..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τότε είναι καλό να ξεκινάς απ' τις ρίζες γιατί από τον κορμό μπορεί να πέσεις..

    ΑπάντησηΔιαγραφή