κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Κυριακή, 3 Απριλίου 2011

*street spirit

Η μικρή πατερίτσα πάλι ονειρευόταν. Πόσο θα ήθελε να ήταν πόδι..! Ένα πραγματικό, λειτουργικό πόδι. Θα είχε πατούσα και δάχτυλα και θα μπορούσε να τσαλαβουτά στο νερό, να νιώθει την άμμο, το χαλικάκι ή και το χνούδι της κουβέρτας τα κρύα βράδια. Θα μπορούσε να φοράει κάλτσα και παπούτσι και θα είχε ένα δικό της μπατζάκι να την αγκαλιάζει. Πόσο θα ήθελε να ήταν κι αυτή μέρος ενός σώματος. Να πάψει να είναι ένα ξύλινο δοκάρι, προσωρινά χρήσιμο μονάχα σ' εκείνους που έχουν για λίγο χάσει την ισορροπία τους. Δεν ήτανε η στήριξη το πρόβλημά της, αλλά η προσωρινότητα. Η προσωρινότητα που την έκανε τόσο σημαντική για λίγο και τόσο ασήμαντη για πολύ. Είχε κουραστεί να σηκώνει όλο το βάρος και μετά να φυλάσσεται στη ντουλάπα ή άκομη χειρότερα να κάνει παρέα σε λεμονόκουπες και μπανανόφλουδες. Ήθελε πλέον κι αυτή να ζήσει! Να περπατήσει, να γονατίσει, να έχει για παρέα κάποιο άλλο πόδι, να είναι μέρος ενός συνόλου..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου