κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

I was never the right size*

Τα πλήκτρα του πιάνου βγάζουν έναν
ανατριχιαστικό ήχο σήμερα


Προσπάθησα τότε ξέρεις,
προσπάθησα να χορέψω έστω και μόνη
προσπάθησα να ακούσω τη μελωδία
Μου πήρε λίγο χρόνο για να αγνοήσω
την παράφωνη μελωδία της καρδιάς σου
που μ' έβγαζε πάντα εκτός ρύθμου
μα τα κατάφερνα - νομίζω -

Άκουγα το χρόνο να ουρλιάζει
μα εσύ δεν άκουγες και δεν ήθελα να σε τρομάξω
Κι όλο πατούσα πιο δυνατά τα πλήκτρα
Ήθελα να μ' ακούς
ήθελα μόνο να αισθάνεσαι

Ίσιωνα την πλάτη
κι ας ήταν βαρύ το φορτίο μου
Χαμογελούσα ακόμα κι όταν μου χτυπούσες τα δάχτυλα
μισούσες τα λάθη μου κι έφταιγα γι' αυτό
γιατί δε σ' έμαθα ποτέ πως από λάθος βρέθηκα κι εγώ εδώ

Εσύ σαν έτοιμος από καιρό
κι εγώ πριν την αρχή ακόμα

Κι ήρθε η μέρα
που δε μπορούσα πια ν' ακολουθήσω το ρυθμό σου
- με κούραζε και δυσκόλευε την αναπνοή μου -
κι εσύ δεν έμαθες ποτέ ν' ακούς όπως εγώ

Μα υπήρχες πάντα ανάμεσα στις νότες
λα μινόρε και τρία τέταρτα
Ήσουν στις πιο παλιές μου παρτιτούρες
σ' εκείνες τις κιτρινισμένες απ' τον καιρό
που μύριζαν παιδικά χρόνια και τσάι του βουνού
στα πιο κλασσικά κομμάτια και πιο συχνά στις ελάσσονες

Μου πήρε καιρό να καταλάβω
πως οι γραμμές του πενταγράμμου σου
παραήτανε στενές κι ασφυκτικές


κι έτσι ποτέ δεν έγινα η σωστή νότα για σένα








Το μόνο που σε θυμίζει πια
είναι που δε μπόρεσα από τότε
να ανασάνω κανονικά ξανά.
Μόνο κοφτά, ασθενικά και γρήγορα.

1 σχόλιο: