κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

fix the way it ends*

ξεκινήσαμε κι αυτή τη φορά
δίχως αποσκευές
με δυο καρδιές μονάχα στα χέρια
ματωμένες

αναρωτιέμαι πότε θα έρθει η μέρα που θα πάψεις να με πληγώνεις
ή η μέρα που δε θα με νοιάζεις πια

ξεκίνησαμε αγάπη μου,
χωρίς να γνωρίζουμε ποιοι είμαστε
άγνωστο κι αν θα το μάθουμε ποτέ

και που να πάμε χωρίς τους εαυτούς μας, μου λες;
ποια οροφή θα προφυλάξει δυο άδεια σώματα;

τα βήματα μας τρίζουν
τα χέρια γυμνά, τα κορμιά τρέμουν
σκαλίζουμε τις στάχτες

πες μου μονάχα, γιατί να γίνει έτσι;
ποιους θεούς ατιμάσαμε και βρέχει τόσες μέρες..

είμαστε βαριά καρφωμένοι στη γη
μα ποτέ δεν πάψαμε να κοιτάμε πέρα τον ορίζοντα
τα βλέμματα κενά μα οι ψυχές γεμάτες


θυμάσαι ένα βράδυ που 'δωσα σ' ένα αστέρι τ' ονομά σου;
με ρώτησες ποιος μου 'δωσε το δικαίωμα
κι εγώ σου 'δειξα το χορτάρι, το λουλούδι, το φεγγάρι, το χέρι μου, τα μάτια
ήσουν εσύ που μ' άφησες να σ' αγαπώ κι αυτό έκανε όλα τα άλλα τόσο απλά

ξεινήσαμε αγάπη μου
και μη με ρωτάς που πάμε

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου