κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Τετάρτη, 13 Απριλίου 2011

σχεδόν τίποτα, ποτέ, τα πάντα*

Βγήκε στο μπαλκόνι και ούρλιαξε, τόσο δυνατά που έπειτα κανείς δεν άκουσε το υπόκωφο "γκντουπ" που έκανε καθώς έσκαγε στο έδαφος.

Σηκώθηκε με πολλή προσπάθεια, σχεδόν παραπατώντας κι η απουσία της ήταν τόσο έντονη που κανείς δεν την πρόσεξε.

Απομακρύνθηκε, τόσο διακριτικά που ένα μικρό παιδί την πήρε είδηση και την ακόλουθησε ώσπου βρέθηκαν στο λιβάδι με τα κόκκινα μπαλόνια κι εκεί ΤΕΛΟΣ







how's the food they feed you, do you miss me?






.

1 σχόλιο: