κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2011

*stardust

Είχε ξαπλώσει στη μέση του δρόμου, ανάσκελα.
Πάντα πάλευε να βγει από την άκρη και να που τα κατάφερε.
Κοιτούσε τα αστέρια και δε σκεφτόταν τίποτα νομίζω ή μπορεί και όχι.
Γύρω είχε αρχίσει να μαζεύεται κόσμος. Σιγά σιγά ταξίδευε προς τα αστέρια.
Κι εκείνοι ήταν πολύ μακριά για να τους δει, υπόκωφες οι φωνές τους έφταναν στ' αυτιά της

Λίγο ακόμα και θα γινόταν ένα με το διάστημα, ένα με εκείνη τη μαγική λάμψη.
Ένα με τον κόσμο.

Και τότε θυμήθηκε τι της είχε πει: δε μπορείς να φεύγεις έτσι,
χωρίς να σκέφτεσαι τι αφήνεις πίσω.
Ναι αλλά τώρα δε μπορούσε να γυρίσει. Ήταν πολύ ψηλά κι η πτώση θα της στοίχιζε.
"Πάντα υπάρχει ένα δρομάκι να γυρίσεις, ένα παραθυράκι για να δεις"
τον άκουσε να ψιθυρίζει.

"Αν έρθεις απόψε τη νύχτα, όλα τα αστέρια θα πέφτουν για μας.."

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου