κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Κυριακή, 6 Μαρτίου 2011

*SongForSomeone

Θυμάσαι εκείνες τις μέρες που ευχόμασταν να κρατούσαν περισσότερο,που μιλούσαμε για τίποτα και για τα πάντα,που χαμογελούσες,μ'ένα χαμόγελο πάντα τόσο όμορφο,χαμογελούσες και έλαμπες και χαιρόμουν που σε έβλεπα έτσι κι ήξερα πως ήταν αληθινό,εκείνο το χαμόγελο,και τα μάτια σου έλαμπαν,Θέε μου πώς έλαμπαν,σαν να άστραφταν μυριάδες διαμάντια εκεί μέσα,σα να κλείσαν όλο το φως το κόσμου ξαφνικά κι έγιναν αυτά ο ήλιος και με φώτιζαν και ήταν η πρώτη φορά που δε φοβήθηκα το φως,που δεν έτρεξα να κρυφτώ που ήθελα να μείνω εκεί,λουσμένοι στο φως να τριγυρνάμε,να τραγουδάμε,μαζί πάντα μαζί,να περπατάμε,να τρέχουμε,να πιάνουμε ουράνια τόξα,να κάνουμε ευχές,αν και εσύ δεν έκανες ποτέ,έλεγες πως είχες ό,τι ήθελες,τι να τις κάνεις τις ευχές,μα εγώ ευχόμουν,ευχόμουν να μην τελειώσει ποτέ,να τρέχουμε ασταμάτητα,μαζί πάντα μαζί,να γελάμε,να ξεχνάμε,να σε κοιτάζω,να μου κρατάς το χέρι,να μ' έχεις αγκαλιά,να μου ψιθυρίζεις,να σε κοιτάζω,έφτανε αυτό,έφτανε,ήταν αρκετό,ήταν το μόνο που ήθελα,να μπορώ να σε κοιτάζω,και δε με τύφλωνε το φως των ματιών σου,όχι γιατί ήμουν ήδη τυφλή από αυτό το κάτι το μαγικό,το εξωπραγματικό,το παράξενο,το περίεργο,το υπέροχο που ένιωθα,αυτό που με έκανε να αγαπώ τα χείλη σου,τα μάγουλά σου,τη μύτη σου,τα μαλλιά σου,τα χέρια σου,τα ρούχα σου που μύριζαν εσύ τόσο έντονα,τα πάντα πάνω σου,τα πάντα ήταν τέλεια μες στις ατέλειές τους,τα πάντα ήταν δικά σου και τα δικά μου,τι να τα κάνω εγώ,για μένα δεν ήταν τίποτα,όλα ήταν για σένα,στα έδινα κάθε φορά που με κοιτούσες,που με φιλούσες,στα χάριζα με ένα άγγιγμα,στα άφηνα στο χέρι σου,να τα κρατήσεις και τα κρατούσες και χαμογελούσες πάλι,πάλι μ'εκείνο το χαμόγελο,που ταίριαζε με εκείνο το γαλάζιο σου πουκάμισο,που με έκανε να θέλω να κλάψω από ευτυχία,γιατί ήσουν εσύ ευτυχισμένος,γιατί γελούσες εσύ,γιατί ήσουν καλά,γιατί ήμασταν μαζί,γιατί ήμουν καλά κι εγώ,γιατί ο κόσμος ήταν όμορφος,γιατί οι δυσκολίες δε με έφταναν,οι βροχές δε με έβρεχαν,το σκοτάδι δε με τύλιγε πια,όπως έκανε κάποτε,γιατί δε φοβόμουν,δε φοβόμουν,για πρώτη φορά δε φοβόμουν,ήμουν σίγουρη,δεν ανησυχούσα,δεν έχανα στιγμές,τις ζούσα όλες κι όλο τρέχαμε,σε σοκάκια,σε λιβάδια,σε δάση κι αμμουδιές,στους ουρανούς,στα αστέρια,στα όνειρα,τρέχαμε μαζί,πάντα μαζί.

16 σχόλια:

  1. οι αναμνήσεις..
    οι μέρες, οι ώρες

    και οι σκέψεις παίρνουν φωτιά..



    (ό,τι πιο υπέροχο, ανεμώνη)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. (ό,τι πιο αληθινό)




    ..οι στιγμές ξαναζωντανέυουν*

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ποτέ δεν πεθαίνουν, απλά τις αποκοιμίζεις για λίγο, είναι ανάγκη, για να μπορέσεις να συνεχίσεις να είσαι ζωντανός εσύ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. έχεις δίκιο..

    τόσο πολύτιμες.. κυριολεκτικά κομμάτι μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πώς μπορείς να θυμάσαι?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ..κάποια στιγμή μαθαίνεις να το αντέχεις..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ...όχι ότι το αντέχεις όμως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. όχι πάντα δυστυχώς..αλλά δεν έχει κι άλλη επιλογή..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Οι αναμνησεις οδηγουν στην αυτοκτονια. Ο πόνος των αναμνησεων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Θα μάθεις να ζεις μ' αυτές. Πρέπει να μάθεις να ζεις μ' αυτές. Αποδέξου την ύπαρξή τους μα και το πέρασμά τους. Υπάρχεις για το τώρα. Το πριν απλά σε συντροφέυει. Αντέχεις. Αλλιώς τι κάνεις ακόμα εδώ; Αντέχεις, απλά δεν το ξέρεις.
    (:

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. τι κάνω εδώ?
    δεν είμαι εδώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από το γέλιο του ανθρώπου σου .

    ΑπάντησηΔιαγραφή