κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

*blue code

..σε είδα στον ύπνο μου χτες βράδυ, χαμογελούσες - με εκείνο το όμορφο χαμόγελο - χαμογελούσες όπως τότε.
Σήμερα ξύπνησα και..μάντεψε! Στεκόσουν πάλι στην πόρτα, με τις γκρι σου πιτζάμες, τα μαλλιά σου ανάκατα απ' τον ύπνο και τα μάγουλα ροδοκόκκινα και ρωτούσες αν..
..αν είναι ακόμα το μαξιλάρι σου στη θέση του.
Νομισα για μια στιγμή πως άρχισα πάλι να βλέπω φαντάσματα, αλλά τότε πήρες φόρα, έτρεξες κι έπεσες γελώντας στο κρεβάτι! ..και τότε ξημέρωσε! Το πιστέυεις; Ναι, ναι ανέτειλε ο ήλιος, σταμάτησε να βρέχει, επιτέλους..
Με ρωτάνε στο δρόμο γιατί χαμογελώ. Μα θέλει και ρώτημα; Γύρισες τους λεω, μα δε με πιστεύουν.
Πάει, λενε, τρελάθηκα, δεν άντεξα και λύγισα. Μα τι ξέρουν αυτοί για μας;
Δεν ξέρουν τι λένε, έτσι; Δεν ξέρουν! Πες το!
Γυρίζω τρέχοντας στο σπίτι, στο δρόμο πιάνει βροχή. Όχι, όχι, δε μπορεί, αποκλείεται, αφού σε είδα, σε άγγιξα, ήσουν εκεί, ήσουν, δε μπορεί, όχι, όχι πάλι..μαγκώνουν τα κλειδιά στην πόρτα, δεν ανοίγει η καταραμένη, δεν ανοίγει!
Τρέμουν τα χέρια μου, όχι, όχι, δεν είναι τίποτα, για όλα αυτοί φταίνε, δεν ξέρουν, πού να ξέρουν!
Μπαίνω λαχανιασμένη στην κουζίνα, κανείς. Θα κοιμάσαι ακόμα, λέω στον εαυτό μου. Το κρεβάτι στρωμένο, όχι, όχι, είσαι στο μπαλκόνι και διαβάζεις. Ούτε εκεί. Μα τι συμβαίνει; Που είσαι; Βγήκες βόλτα, αυτό είναι, μα ναι, πώς δεν το σκέφτηκα; Να, θα κάτσω εδώ στον καναπέ και θα σε περιμένω, σε λίγο θα 'ρθεις.
Πρέπει να 'ρθεις.
Ακούω κλειδιά στην πόρτα, ποιος είναι, ρωτάω δήθεν με απορία. Φοράω το καλύτερό μου χαμόγελο, από λεπτό σε λεπτό θα μπεις.
Τι ανοησίες μου λέγανε. Τρόμαξα κι εγώ. Να, ακούω τα βήματα σου, έρχεσαι.
Μα..για μισό λεπτό, τι; Τι είναι αυτό; Τι συμβαίνει; Ποιοι είναι αυτοί; Παγώνει το χαμόγελο στα χείλη μου, δεν τους ξέρω, δεν είναι εσύ.
Με πλησιάζουν χαμογελώντας. Εξακολουθώ να κάθομαι στο καναπέ. Ο ένας από αυτούς μου απλώνει στο χέρι και κάτι λέει.
Να φύγω; Μα τι λέει; Και που να πάω δηλαδή; Και στο κάτω κάτω περιμένω να γυρίσεις. Να, σε λίγο θα πρέπει και να μαγειρέψω. Δε μπορώ, του λέω. Πλησιάζουν κι οι υπόλοιποι. Μα τι θέλουν; Δεν καταλαβαίνω. Μη..μη με τραβάτε. Μα τι γίνεται; Που είσαι;
Μια σειρήνα ακούγεται απ' έξω. Σειρήνα; Ασθενοφόρου πρέπει να είναι. Κάτι κακό θα συνέβη πάλι. Ποιος ξέρει.
Μα τι..; Τι κάνετε; Γιατί να το φορέσω αυτό; Δε μου πάει το άσπρο. Αφήστε με σας παρακάλω, τους λέω. Μα καλά, δεν ακούνε;
Αφήστε με λέω! Με τραβάνε, τι στο καλό; Θα αρχίσω να εκνευρίζομαι. Ησυχάστε, μου λένε κι ένας από αυτούς μου δίνει κάτι να πιω. Α, ωραία και διψούσα. Ξαφνικά όλα γυρίζουν. Περίεργα πράματα συμβαίνουν σήμερα. Νυστάζω νομίζω, κλείνουν τα βλέφαρά μου.
Με ξαπλώνουν κάπου, που με πάνε; Που είσαι; Τι..













[ μην τρομάζεις, καλά είμαι ]

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου