κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

*γκρι

ανοίγω τα μάτια
κάθε μέρα και με περισσότερη δυσκολία
έχω πάλι εκείνη την περίεργη γεύση στο στόμα
τη γεύση του τελευταίου φιλιού
που δόθηκε κρυφά, βιαστικά
(έφυγες πάλι χωρίς να με ξυπνήσεις)

πονάει όλο μου το σώμα
και το κεφάλι μου είναι βαρύ
να τι συμβαίνει όταν λείπεις

χωρίς καμία όρεξη σηκώνομαι από το κρεβάτι
χτυπάει η πόρτα
δε θα ανοίξω, δε θέλω να δω κανέναν

ρίχνω πάνω μου την φαρδιά φανελένια μπλούζα
κοιτάζομαι στον καθρέφτη
είναι νωπή ακόμα η παρουσία σου

ο καιρός έξω είναι μουντός, βαρύς
σαν εμένα κάθε φορά που φέυγεις

εύχομαι για μια φορά να μπορούσες να μείνεις
για μια φορά να ξυπνούσα και να ήσουν δίπλα μου
θα σε κοιτούσα κλεφτά να χάνεσαι στ' όνειρο
και θα σου χάιδευα τα μαλλιά
κι όταν θα ξυπνούσες θα σου έδινα ένα φιλί
και θα με έπαιρνες αγκαλιά
(μπορεί και να με γαργαλούσες)

ίσως να σου 'φτιαχνα πρωινό μετά
(έχω μάθει να μην καίω το ψωμί στη φρυγανιέρα)
έφτιαξα και μια μαρμελάδα τις προάλλες
από ροδοκόκκινα όνειρα

αρκεί να έμενες
να βλέπαμε μαζί την ανατολή
να ξημέρωνε κι εδώ έστω για μια φορά

αλήθεια, πως είναι να 'χει φως;
έχω ξεχάσει..
κι εσύ έρχεσαι πάντα νύχτα

...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου