κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

*ο μονόλογος ενός πρίγκιπα

σήμερα πάτησα το δεξί μου πόδι
για πρώτη φορά στην αμφιβολία

αιωρήθηκα για λίγο


ο κόσμος με ονόμασε πρίγκιπα κάποτε
μου χάρισε κι ολόκληρο αστέρι
μακάρι να 'μουν πράγματι τόσο σημαντικός

η αλήθεια είναι πως ταξίδεψα
γνώρισα τους αστερισμούς
μα δεν είχα ποτέ τριαντάφυλλο

μόνο εκείνο το μικρό ηφαίστειο
κάπου στην καρδιά
δεν έχω καταλάβει κι εγώ
να έχει σβήσει άραγε;

καπνίζει καμιά φορά
ανεβαίνει ο καπνός του προς τα πάνω
γεμίζουν τα μάτια μου σκιές μου είπες
και τρομάζεις
τα όνειρα μου είναι που ‘πιασαν κάποτε φωτιά
(τα είχα ξεχάσει ο ανόητος στο μάτι)

να, κοιτάζω καμιά φορά κι εγώ τ' αστέρια
κι αναρωτιέμαι ποιο να 'ναι το δικό μου
έστω και στα παραμύθια

θυμάσαι ένα βράδυ που μου είπες
όταν κοιτάω τ' αστέρια να σε σκέφτομαι;
να τους μιλώ κι εκείνα θα πέφτουν
για να μου δείξουν ότι ακούς

δεν έχω δει πιο λαμπρό ουρανό απ' τον αποψινό
μπορεί να μην έχω αστέρι
αλλά είχα μια φορά έναν κήπο
εκεί που με βρήκες μια μέρα να κάθομαι στο χώμα
μ' εκείνο το σκισμένο παντελόνι
και το φθαρμένο κασκέτο
"δε σε παγώνει αυτή η μοναξιά;"
με ρώτησες ξαφνιασμένη
σε κοίταξα χαμένος
«τι είν’ η μοναξιά;» σε ρώτησα
κι εσύ γλίστρησες στην ατμόσφαιρα
το φόρεμα σου να ανεμίζει

«η μοναξιά είναι χορός λοιπόν»
κι εγώ τι αδέξιος χορευτής που είμαι

θυμάμαι που μια φορά
δοκίμασα να παραστήσω και τον κλόουν
κι έπιασε μια ανόητη βροχή

(στη μέση της παράστασης)
ξέβαψαν τα ρούχα μου
μούσκεψα μέχρι την ψυχή
μονάχα εκείνο το στραβό χαμόγελο
δε λέει να σβήσει
εχτές το βράδυ ξάπλωσα για πρώτη φορά στο κρεβάτι
(συνήθιζα να κοιμάμαι στη σπασμένη πολυθρόνα)
τι άβολο και παγωμένο που ήταν

κι έξω φυσούσε με μια μανία
το χειρότερο ήταν πως ανεμίζαν οι άσπρες μου κουρτίνε
ς
κι όλο νόμιζα πως ήρθες

αν είναι δυνατόν ένας πρίγκιπας να ονειρεύται λευκά φορέματα

σήμερα ξύπνησα
κι άνοιξα το παράθυρο
απ' έξω είχε ανθίσει ένα κατακόκκινο τριάνταφυλλο
λες να' ναι το δικό μου;

5 σχόλια: