κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

*blue code

..σε είδα στον ύπνο μου χτες βράδυ, χαμογελούσες - με εκείνο το όμορφο χαμόγελο - χαμογελούσες όπως τότε.
Σήμερα ξύπνησα και..μάντεψε! Στεκόσουν πάλι στην πόρτα, με τις γκρι σου πιτζάμες, τα μαλλιά σου ανάκατα απ' τον ύπνο και τα μάγουλα ροδοκόκκινα και ρωτούσες αν..
..αν είναι ακόμα το μαξιλάρι σου στη θέση του.
Νομισα για μια στιγμή πως άρχισα πάλι να βλέπω φαντάσματα, αλλά τότε πήρες φόρα, έτρεξες κι έπεσες γελώντας στο κρεβάτι! ..και τότε ξημέρωσε! Το πιστέυεις; Ναι, ναι ανέτειλε ο ήλιος, σταμάτησε να βρέχει, επιτέλους..
Με ρωτάνε στο δρόμο γιατί χαμογελώ. Μα θέλει και ρώτημα; Γύρισες τους λεω, μα δε με πιστεύουν.
Πάει, λενε, τρελάθηκα, δεν άντεξα και λύγισα. Μα τι ξέρουν αυτοί για μας;
Δεν ξέρουν τι λένε, έτσι; Δεν ξέρουν! Πες το!
Γυρίζω τρέχοντας στο σπίτι, στο δρόμο πιάνει βροχή. Όχι, όχι, δε μπορεί, αποκλείεται, αφού σε είδα, σε άγγιξα, ήσουν εκεί, ήσουν, δε μπορεί, όχι, όχι πάλι..μαγκώνουν τα κλειδιά στην πόρτα, δεν ανοίγει η καταραμένη, δεν ανοίγει!
Τρέμουν τα χέρια μου, όχι, όχι, δεν είναι τίποτα, για όλα αυτοί φταίνε, δεν ξέρουν, πού να ξέρουν!
Μπαίνω λαχανιασμένη στην κουζίνα, κανείς. Θα κοιμάσαι ακόμα, λέω στον εαυτό μου. Το κρεβάτι στρωμένο, όχι, όχι, είσαι στο μπαλκόνι και διαβάζεις. Ούτε εκεί. Μα τι συμβαίνει; Που είσαι; Βγήκες βόλτα, αυτό είναι, μα ναι, πώς δεν το σκέφτηκα; Να, θα κάτσω εδώ στον καναπέ και θα σε περιμένω, σε λίγο θα 'ρθεις.
Πρέπει να 'ρθεις.
Ακούω κλειδιά στην πόρτα, ποιος είναι, ρωτάω δήθεν με απορία. Φοράω το καλύτερό μου χαμόγελο, από λεπτό σε λεπτό θα μπεις.
Τι ανοησίες μου λέγανε. Τρόμαξα κι εγώ. Να, ακούω τα βήματα σου, έρχεσαι.
Μα..για μισό λεπτό, τι; Τι είναι αυτό; Τι συμβαίνει; Ποιοι είναι αυτοί; Παγώνει το χαμόγελο στα χείλη μου, δεν τους ξέρω, δεν είναι εσύ.
Με πλησιάζουν χαμογελώντας. Εξακολουθώ να κάθομαι στο καναπέ. Ο ένας από αυτούς μου απλώνει στο χέρι και κάτι λέει.
Να φύγω; Μα τι λέει; Και που να πάω δηλαδή; Και στο κάτω κάτω περιμένω να γυρίσεις. Να, σε λίγο θα πρέπει και να μαγειρέψω. Δε μπορώ, του λέω. Πλησιάζουν κι οι υπόλοιποι. Μα τι θέλουν; Δεν καταλαβαίνω. Μη..μη με τραβάτε. Μα τι γίνεται; Που είσαι;
Μια σειρήνα ακούγεται απ' έξω. Σειρήνα; Ασθενοφόρου πρέπει να είναι. Κάτι κακό θα συνέβη πάλι. Ποιος ξέρει.
Μα τι..; Τι κάνετε; Γιατί να το φορέσω αυτό; Δε μου πάει το άσπρο. Αφήστε με σας παρακάλω, τους λέω. Μα καλά, δεν ακούνε;
Αφήστε με λέω! Με τραβάνε, τι στο καλό; Θα αρχίσω να εκνευρίζομαι. Ησυχάστε, μου λένε κι ένας από αυτούς μου δίνει κάτι να πιω. Α, ωραία και διψούσα. Ξαφνικά όλα γυρίζουν. Περίεργα πράματα συμβαίνουν σήμερα. Νυστάζω νομίζω, κλείνουν τα βλέφαρά μου.
Με ξαπλώνουν κάπου, που με πάνε; Που είσαι; Τι..













[ μην τρομάζεις, καλά είμαι ]

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

*wandering star

..να σε κοιτώ να χάνεσαι κι εγώ να βρίσκω τον εαυτό μου
να σου απλώνω το χέρι και να πέφτω ξανά
ως την άκρη του γκρεμού και πάλι πίσω

..να σε ακούω να φωνάζεις κι εγώ να σωπαίνω
να μην υπάρχω πια μα να 'μαι μαζί σου
ως το τέλος και πάλι πίσω

..να σε κοιτώ να χάνεσαι κι εγώ να θέλω να βρεθώ
να σε κοιτώ και να σε βλέπω
ίδιο, εκεί, όπως πάντα

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

*ο μονόλογος ενός πρίγκιπα

σήμερα πάτησα το δεξί μου πόδι
για πρώτη φορά στην αμφιβολία

αιωρήθηκα για λίγο


ο κόσμος με ονόμασε πρίγκιπα κάποτε
μου χάρισε κι ολόκληρο αστέρι
μακάρι να 'μουν πράγματι τόσο σημαντικός

η αλήθεια είναι πως ταξίδεψα
γνώρισα τους αστερισμούς
μα δεν είχα ποτέ τριαντάφυλλο

μόνο εκείνο το μικρό ηφαίστειο
κάπου στην καρδιά
δεν έχω καταλάβει κι εγώ
να έχει σβήσει άραγε;

καπνίζει καμιά φορά
ανεβαίνει ο καπνός του προς τα πάνω
γεμίζουν τα μάτια μου σκιές μου είπες
και τρομάζεις
τα όνειρα μου είναι που ‘πιασαν κάποτε φωτιά
(τα είχα ξεχάσει ο ανόητος στο μάτι)

να, κοιτάζω καμιά φορά κι εγώ τ' αστέρια
κι αναρωτιέμαι ποιο να 'ναι το δικό μου
έστω και στα παραμύθια

θυμάσαι ένα βράδυ που μου είπες
όταν κοιτάω τ' αστέρια να σε σκέφτομαι;
να τους μιλώ κι εκείνα θα πέφτουν
για να μου δείξουν ότι ακούς

δεν έχω δει πιο λαμπρό ουρανό απ' τον αποψινό
μπορεί να μην έχω αστέρι
αλλά είχα μια φορά έναν κήπο
εκεί που με βρήκες μια μέρα να κάθομαι στο χώμα
μ' εκείνο το σκισμένο παντελόνι
και το φθαρμένο κασκέτο
"δε σε παγώνει αυτή η μοναξιά;"
με ρώτησες ξαφνιασμένη
σε κοίταξα χαμένος
«τι είν’ η μοναξιά;» σε ρώτησα
κι εσύ γλίστρησες στην ατμόσφαιρα
το φόρεμα σου να ανεμίζει

«η μοναξιά είναι χορός λοιπόν»
κι εγώ τι αδέξιος χορευτής που είμαι

θυμάμαι που μια φορά
δοκίμασα να παραστήσω και τον κλόουν
κι έπιασε μια ανόητη βροχή

(στη μέση της παράστασης)
ξέβαψαν τα ρούχα μου
μούσκεψα μέχρι την ψυχή
μονάχα εκείνο το στραβό χαμόγελο
δε λέει να σβήσει
εχτές το βράδυ ξάπλωσα για πρώτη φορά στο κρεβάτι
(συνήθιζα να κοιμάμαι στη σπασμένη πολυθρόνα)
τι άβολο και παγωμένο που ήταν

κι έξω φυσούσε με μια μανία
το χειρότερο ήταν πως ανεμίζαν οι άσπρες μου κουρτίνε
ς
κι όλο νόμιζα πως ήρθες

αν είναι δυνατόν ένας πρίγκιπας να ονειρεύται λευκά φορέματα

σήμερα ξύπνησα
κι άνοιξα το παράθυρο
απ' έξω είχε ανθίσει ένα κατακόκκινο τριάνταφυλλο
λες να' ναι το δικό μου;

*γκρι

ανοίγω τα μάτια
κάθε μέρα και με περισσότερη δυσκολία
έχω πάλι εκείνη την περίεργη γεύση στο στόμα
τη γεύση του τελευταίου φιλιού
που δόθηκε κρυφά, βιαστικά
(έφυγες πάλι χωρίς να με ξυπνήσεις)

πονάει όλο μου το σώμα
και το κεφάλι μου είναι βαρύ
να τι συμβαίνει όταν λείπεις

χωρίς καμία όρεξη σηκώνομαι από το κρεβάτι
χτυπάει η πόρτα
δε θα ανοίξω, δε θέλω να δω κανέναν

ρίχνω πάνω μου την φαρδιά φανελένια μπλούζα
κοιτάζομαι στον καθρέφτη
είναι νωπή ακόμα η παρουσία σου

ο καιρός έξω είναι μουντός, βαρύς
σαν εμένα κάθε φορά που φέυγεις

εύχομαι για μια φορά να μπορούσες να μείνεις
για μια φορά να ξυπνούσα και να ήσουν δίπλα μου
θα σε κοιτούσα κλεφτά να χάνεσαι στ' όνειρο
και θα σου χάιδευα τα μαλλιά
κι όταν θα ξυπνούσες θα σου έδινα ένα φιλί
και θα με έπαιρνες αγκαλιά
(μπορεί και να με γαργαλούσες)

ίσως να σου 'φτιαχνα πρωινό μετά
(έχω μάθει να μην καίω το ψωμί στη φρυγανιέρα)
έφτιαξα και μια μαρμελάδα τις προάλλες
από ροδοκόκκινα όνειρα

αρκεί να έμενες
να βλέπαμε μαζί την ανατολή
να ξημέρωνε κι εδώ έστω για μια φορά

αλήθεια, πως είναι να 'χει φως;
έχω ξεχάσει..
κι εσύ έρχεσαι πάντα νύχτα

...

Σάββατο, 19 Μαρτίου 2011

*sunset

πλησίαζε η ώρα
εκείνη η ώρα η αλλιώτικη απ' τις άλλες

μέτραγε δεκάδες χτύπους ο σφυγμός
σε λίγο ένα θα γινόταν με εκείνο το φτερούγισμα

κόντευε η στιγμή
η στιγμή εκείνη που μαζί με τον ήλιο
θα ντυνόταν κι εκείνη τα χρώματα τ' ουρανού
και θα γινόταν ένα με τον κόσμο

αυτό είχε να περιμένει
κάθε βράδυ που έπεφτε στο κρεβάτι
και κάθε πρωί που άνοιγε το παράθυρο
κάθε μεσημέρι που καθόταν στο άδειο τραπέζι

κάθε φορά που κοίταζε με λύπη
το παλιό, χαλασμένο της ηρεκτρονικό ρολόι
εκείνο το ρολόι που είχε σταματήσει
κολλημένο για πάντα στις 18:04

ήξερε πως για 60 δευτερόλεπτα κάθε μέρα
η ζωή της εναρμονιζόταν με το σύμπαν

κι ας ήταν μάταιη η αναμονή
κι ας μπορούσε να το φτιάξει το ρολόι
κι ας μη σήμαινε τίποτα για τους άλλους

είχε κάτι να περιμένει
ένα λόγο να ανυπομονεί
κατάφερε να βρει το νόημα στη δική της ζωή

κι ας ηταν μονο για 60 δευτερόλεπτα κομμάτι του κόσμου
κι ας ζούσε μονάχα εκείνο το μοναδικό λεπτό




τι λες, δεν αξίζει η
αναμονή;
για 60 δευτερόλεπτα λουσμένα στο φως, γεμάτα ανάσα,
δημιουργία, αγάπη, επιτυχία, ευτυχία, ζωή..!



Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2011

*stardust

Είχε ξαπλώσει στη μέση του δρόμου, ανάσκελα.
Πάντα πάλευε να βγει από την άκρη και να που τα κατάφερε.
Κοιτούσε τα αστέρια και δε σκεφτόταν τίποτα νομίζω ή μπορεί και όχι.
Γύρω είχε αρχίσει να μαζεύεται κόσμος. Σιγά σιγά ταξίδευε προς τα αστέρια.
Κι εκείνοι ήταν πολύ μακριά για να τους δει, υπόκωφες οι φωνές τους έφταναν στ' αυτιά της

Λίγο ακόμα και θα γινόταν ένα με το διάστημα, ένα με εκείνη τη μαγική λάμψη.
Ένα με τον κόσμο.

Και τότε θυμήθηκε τι της είχε πει: δε μπορείς να φεύγεις έτσι,
χωρίς να σκέφτεσαι τι αφήνεις πίσω.
Ναι αλλά τώρα δε μπορούσε να γυρίσει. Ήταν πολύ ψηλά κι η πτώση θα της στοίχιζε.
"Πάντα υπάρχει ένα δρομάκι να γυρίσεις, ένα παραθυράκι για να δεις"
τον άκουσε να ψιθυρίζει.

"Αν έρθεις απόψε τη νύχτα, όλα τα αστέρια θα πέφτουν για μας.."

Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011

*μα δε σε φτάνω





δεν ξέρω τι με τρομάζει περισσότερο: να χάσω εσένα ή να μη βρω εμένα;

Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011

*bitter

..χάθηκες κι εσύ όπως χάνονται όλα τα όνειρα..

(να ήταν αλήθεια τόσο ψέμα;)
να που άμα δεν έχεις τον εαυτό σου χάνεσαι.
δεν έχεις κανέναν..

Θεέ μου πόσο λυπάμαι
με λυπάμαι

(να, μ' άφησες κι εσύ)

ξέρω πώς είναι να είσαι πάντα μόνος
να περπατάς στην έρημο.
ξέρω πώς είναι κοιτάς τον ήλιο και να βλέπεις σκοτάδι
να κοιτάς εσένα και να βλέπεις απουσία

(μα να που, χωρίς εσένα δεν ξέρω πως να είμαι)



αυτές οι ανάκατες σκέψεις με κουράζουν.
κι είμαι μόνη, μόνη, μόνη.
τόσο φριχτά μόνη



ο εαυτός μου είναι ό,τι λιγότερο έχω
και τ' άλλα στο μηδέν



(θα ήσουν εδώ αυτές τις μέρες είχες πει)



από άλλους ακούω ότι κουράστηκες
κουράζει να σ' αγαπούν
τόσο έντονα, ολοκληρωτικά, τόσο πολύ



(μα θα ήσουν εδώ αυτές τις μέρες..έτσι είχες πει)



είχες πει θα μ' αγαπάς
το είχες πει
θυμάσαι;



Θεε μου, τι λέω;
τα λόγια αν μέτραγα θα ήμουν χαμένη
είμαι χαμένη..χαμένη στο πλήθος


(και να που όλα σωπάσαν, τα όνειρα δεν ψιθυρίζουν πια)

τις μισώ τις μέρες που λείπεις



σκοτάδι,σιωπή,σκοτάδι,σιωπή,σκοτάδι,σιωπή..




(θυμάσαι που σου είχα πει ότι φοβάμαι;)

Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2011

*ο τελευταίος σταθμός

τους πίεσα μου είπαν
πνίγηκαν
ασφυκτιούσαν
λυπάμαι
ο αέρας ήταν λίγος
το ξέρω
λίγος για όλους
μερικές κοφτές ανάσες
που να ήξερα οτι θα τους κόστιζαν
Τόσο
πίεζα πολύ λένε
πίεζα τις καταστάσεις
τους εαυτούς τους
φταίει μονάχα που ήθελα να
ζήσω
να βρω λίγο χώρο μες στη στενοκοπιά
μια γωνίτσα και για μένα
να ακουμπήσω
να ξαποστάσω
δίπλα τους
λυπάμαι
υπήρξα εγωίστρια
το ξέρω
ήθελα να προλάβω να τους τα δώσω
όλα εγώ
ήθελα να είμαι πάντα
εκεί εγώ
ήθελα να είμαι μοναδική
εγώ
λυπάμαι




νομίζω το κλειδί είναι να ξέρεις πότε να φεύγεις..
ήρθε η στιγμή, έφτασε η ώρα, αντίο..

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2011

*SongForSomeone

Θυμάσαι εκείνες τις μέρες που ευχόμασταν να κρατούσαν περισσότερο,που μιλούσαμε για τίποτα και για τα πάντα,που χαμογελούσες,μ'ένα χαμόγελο πάντα τόσο όμορφο,χαμογελούσες και έλαμπες και χαιρόμουν που σε έβλεπα έτσι κι ήξερα πως ήταν αληθινό,εκείνο το χαμόγελο,και τα μάτια σου έλαμπαν,Θέε μου πώς έλαμπαν,σαν να άστραφταν μυριάδες διαμάντια εκεί μέσα,σα να κλείσαν όλο το φως το κόσμου ξαφνικά κι έγιναν αυτά ο ήλιος και με φώτιζαν και ήταν η πρώτη φορά που δε φοβήθηκα το φως,που δεν έτρεξα να κρυφτώ που ήθελα να μείνω εκεί,λουσμένοι στο φως να τριγυρνάμε,να τραγουδάμε,μαζί πάντα μαζί,να περπατάμε,να τρέχουμε,να πιάνουμε ουράνια τόξα,να κάνουμε ευχές,αν και εσύ δεν έκανες ποτέ,έλεγες πως είχες ό,τι ήθελες,τι να τις κάνεις τις ευχές,μα εγώ ευχόμουν,ευχόμουν να μην τελειώσει ποτέ,να τρέχουμε ασταμάτητα,μαζί πάντα μαζί,να γελάμε,να ξεχνάμε,να σε κοιτάζω,να μου κρατάς το χέρι,να μ' έχεις αγκαλιά,να μου ψιθυρίζεις,να σε κοιτάζω,έφτανε αυτό,έφτανε,ήταν αρκετό,ήταν το μόνο που ήθελα,να μπορώ να σε κοιτάζω,και δε με τύφλωνε το φως των ματιών σου,όχι γιατί ήμουν ήδη τυφλή από αυτό το κάτι το μαγικό,το εξωπραγματικό,το παράξενο,το περίεργο,το υπέροχο που ένιωθα,αυτό που με έκανε να αγαπώ τα χείλη σου,τα μάγουλά σου,τη μύτη σου,τα μαλλιά σου,τα χέρια σου,τα ρούχα σου που μύριζαν εσύ τόσο έντονα,τα πάντα πάνω σου,τα πάντα ήταν τέλεια μες στις ατέλειές τους,τα πάντα ήταν δικά σου και τα δικά μου,τι να τα κάνω εγώ,για μένα δεν ήταν τίποτα,όλα ήταν για σένα,στα έδινα κάθε φορά που με κοιτούσες,που με φιλούσες,στα χάριζα με ένα άγγιγμα,στα άφηνα στο χέρι σου,να τα κρατήσεις και τα κρατούσες και χαμογελούσες πάλι,πάλι μ'εκείνο το χαμόγελο,που ταίριαζε με εκείνο το γαλάζιο σου πουκάμισο,που με έκανε να θέλω να κλάψω από ευτυχία,γιατί ήσουν εσύ ευτυχισμένος,γιατί γελούσες εσύ,γιατί ήσουν καλά,γιατί ήμασταν μαζί,γιατί ήμουν καλά κι εγώ,γιατί ο κόσμος ήταν όμορφος,γιατί οι δυσκολίες δε με έφταναν,οι βροχές δε με έβρεχαν,το σκοτάδι δε με τύλιγε πια,όπως έκανε κάποτε,γιατί δε φοβόμουν,δε φοβόμουν,για πρώτη φορά δε φοβόμουν,ήμουν σίγουρη,δεν ανησυχούσα,δεν έχανα στιγμές,τις ζούσα όλες κι όλο τρέχαμε,σε σοκάκια,σε λιβάδια,σε δάση κι αμμουδιές,στους ουρανούς,στα αστέρια,στα όνειρα,τρέχαμε μαζί,πάντα μαζί.

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2011

*poison

Σήμερα αποφάσισα πως θέλω να είμαι όπως παλιά
Να γελάω όπως παλιά
Να μιλάω όπως παλιά
Να είμαι αυτή πού ημουν πριν καιρό
Να είμαι εγώ


..όμως μετά από λίγο ανακάλυψα, ότι δε θυμάμαι πώς ήμουν πριν να γίνω έτσι.

Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011

*asleep

Sometimes I really have to turn the music loud so I can’t listen to myself thinking.
Sometimes I really have to start sinking so I can avoid collapsing.
Othertimes I just need you.