κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Πέμπτη, 17 Φεβρουαρίου 2011

*without

Στο βάθος νομίζω καθόταν।
Στην τελευταία θέση।
Πίσω από τα σκούρα γυαλιά φαίνονταν τα δάκρυα।
Κανείς δεν την κοιτούσε।
Ή σωστότερα: κανείς δεν την έβλεπε।
Το λεωφορείο ήταν γεμάτο।
Κι όμως κανείς δεν έδειχνε να συνειδητοποιεί τη στενοχώρια της।
Όλοι εκείνοι οι άνθρωποι με τα κενά βλέμματα।
Τα άδεια τους πρόσωπα।
Κάθονταν εκεί με τις όμορφες μάσκες τους।

Την κοιτούσα κι εγώ।
Την έβλεπα।
Μου θύμιζε τόσο πολύ εμένα।
Εμένα όπως ήμουν κάποτε।
Μα τι να έκανα;
Την κοιτούσα πίσω από τη μάσκα μου
κι όμως την έβλεπα।
Ίσως να 'ναι που ποτέ δεν τη συνήθισα।
Τη μάσκα εννοώ।
Μου τη φόρεσαν αλλά δεν κατάφεραν και πολλά।
Κι όσο αναρωτιέμαι γιατί τη φοράω
τόσο την πιέζω στο πρόσωπό μου।
Να πάρει το καλούπι του। Να γίνει ένα μ' αυτό।
Κι όλο σπάει στις άκρες
γιατί είμαι απρόσεκτη καμιά φορά।
Και με πληγώνει.
Πονάω। Μου 'πανε μια μέρα θα μάθω να μη νιώθω।
Δε με τρομάζει ο πόνος - με πονάει μάλλον -
μα φοβάμαι πως μια μέρα θα θέλω να τη βγάλω
και δε θα μπορώ।
Θα έχει γεμίζει ουλές το πρόσωπό μου।

Δεν ξέρω ειλικρινά।
Δεν ξέρω τίποτα।
Δεν ξέρω γιατί έρχονται μερικές σκέψεις।
Δεν ξέρω γιατί ενώ οι άλλοι τα κατάφεραν,
εγώ αισθάνομαι ακόμα।
Τι δεν πάει καλά μ' εμένα;

Κάτι θα έχει στραβώσει εκεί μέσα।
Το ξέρω।
Αυτό το ξέρω।
Κάπου έγινε λάθος।
Κάποιο λάθος συστατικό ίσως;
Κάποιο λάθος ξόρκι;
Κάτι σίγουρα δεν ακολουθήθηκε κατά γράμμα।
Κι έτσι έφτασα εδώ।
Να κρατάω το κλειδί στα χέρια μου।
Μα να μην υπάρχει πόρτα να την ξεκλειδώσω।

Κι όλο κάτι συμβαίνει
κι όλο νιώθω।
Και δεν αντέχω άλλο।
Χαμός στο κεφάλι μου।
Και ζαλίζομαι।
Και κρυώνω।
Με μια συνέχεια τρομακτική।

2 σχόλια: