κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Τρίτη, 8 Φεβρουαρίου 2011

*seaside


Μια μέρα σαν κι αυτή θα σε πάω εκεί
κι αφού περπατήσουμε στην αμμουδιά
και το θαλασσινό αεράκι μας χαιδέψει τα μαλλιά
και τα κύματα σκάσουν στα πόδια μας
θα βρω ένα κοχύλι
ένα μεγάλο και όμορφο
- σαν κι αυτά που σ' αρέσουν -
και θα στο χαρίσω.
Αν το κοιτάξεις αγνοώντας γιατί,
θα χαθώ μπροστά απ' τα μάτια σου, ξαφνικά.
Αν όμως ψιθυρίσεις τις σωστές λέξεις
θα ξέρω πως ήρθε η ώρα να πετάξουμε μαζί.
Θα ήθελα να ξέρω τις λέξεις αυτές
για να στις ψιθυρίσω στον ύπνο σου
να ξέρεις να τις πεις, να μη χαθώ ποτέ.
Περιμένω τη μέρα που θα έχω τη δύναμη
να σε κερδίσω ή να σε χάσω.
Τότε θα περπατήσουμε ως εκεί μαζί
κι είτε θα φύγουμε πετώντας
είτε..




[τα φτερά μας περιμένουν]

6 σχόλια:

  1. ..έχει σημασία και ποιος θα ταξιδέψει μαζί σου όμως..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. τον ψάχνουμε γύρω μας, κάθε στιγμή..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ..πότε θα τον βρούμε βέβαια κανείς δεν ξέρει..αλλά ίσως να είναι αυτό το ωραίο τελικά..ίσως αυτός που βρίσκεις στο τέλος να είναι απλά ο εαυτός σου κι όχι κάποια άλλη ύπαρξη (:

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. τελικά καταλήγεις στο να γνωρίσεις τον εαυτό σου, ναι(:

    όμως όπως και να' χει, εμεις θα συνεχίζουμε να ψαχνουμε στο πληθος..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ..είναι κι αυτό ένα είδος ατέρμονα βρόγχου..

    ΑπάντησηΔιαγραφή