κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Τετάρτη, 16 Φεβρουαρίου 2011

*lullaby

Ανοίγει το παράθυρο। Κοιτάει απ' έξω।
Προσπαθεί να θυμηθεί πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσε αυτό το δροσερό αεράκι στο προσωπό της। Σίγουρα πολύ καιρό πριν। Έχει ξεχάσει।
Μα κι όμως θυμάται ξεκάθαρα αυτή τη δροσιά, αυτή τη διαύγεια στο πρώτο φως της μέρας।
Διάφοροι ήχοι φτάνουν στα αυτιά της। Η πόλη ξυπνάει। Κι όμως όλοι κοιμούνται ακόμα। Τι κι αν πέρασαν άλλα εκατό χρόνια। Ο πρίγκιπας δεν ήρθε να τους βγάλει απ' το λήθαργο।
Κλείνει το παράθυρο। Αρκετή ελευθερία για έναν αιώνα, αρκετή।
Γυρίζει πίσω στο κρεβάτι και ξαπλώνει। Κλείνει τα μάτια।
Ξέρει πως όλα περνούν ευκολότερα όταν κοιμάσαι।
Ακριβώς γιατί ο ύπνος σε αποτρέπει να σκεφτείς। Κι όνειρα δε βλέπει πια। Ποιος βλέπει άλλωστε; Αυτά είναι μόνο στα παραμύθια।
Προσπαθεί να καθησυχάσει τον εαυτό της। Εκατό χρόνια ακόμα।
Θα έρθει κάποτε। Κι η κάθε μέρα θα αποκτήσει νόημα।
"Εκατό χρόνια ακόμα" ψιθυρίζει στον εαυτό της γλυκά, σα νανούρισμα, "εκατό χρόνια ακόμα κι όλα θα 'ναι αλλιώς, θα δεις"।

2 σχόλια: