κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011

*AgNO3

Περπατούσα στο δρόμο.
Άλλοτε γρήγορα κι άλλοτε αργά.
Παρατηρούσα τον εαυτό μου,
καθρεφτιζόμουν στις λακούβες.
Έψαχνα να με βρω κάπου, να με κοιτάξω
να με ρωτήσω γιατί, γιατί χάθηκα πάλι;
Μέσα στα λασπόνερα αναζητούσα μια απάντηση.
Μια μόνο απάντηση σε αμέτρητα ερωτήματα.
Έβλεπα το έιδωλό μου θαμπό και λερωμένο,
δε μου αποκρινόταν.
Κι εγώ περπατούσα πάλι γρήγορα.
Και μετά από λίγο σταματούσα πάλι.
Και ξανά η ίδια ερώτηση: "γιατί;"
Το ίδιο επίμονο, επιτακτικό
- και για μια ακόμα φορά αναπάντητο -
"γιατί;"
Και τότε τον είδα.
Στεκόταν εμπρός μου.
Σαν να ήταν πάντα εκεί.
Είχε ένα χρώμα ασημί και διάφανο μαζί.
Έμοιαζε με γυαλί κι ήταν όμορφος..
Πόσο όμορφος!

Μα ήταν και κάποιος άλλος εκεί.
Ακριβώς εκεί, πίσω απο εκείνο το παράξενο τζάμι.
Στεκόταν απέναντί μου
και με κοιτούσε σχεδόν με τόσο θαυμασμό όσο εγώ αυτόν.
Περπάτησα προς το μέρος του
και πλησίασε κι εκείνος.
Τρόμαξα.
Κι έκανα πίσω πάλι.
Κι έκανε κι αυτός.
"Γιατί δεν κοιτάς σωστά"
μου αποκρίθηκε.
"Ψάχνεις μονάχα στα λασπόνερα και περιμένεις να με βρεις;"
Δεν ήξερα τι να του πω.
Μονάχα τον κοιτούσα απορημένα.
"Δε με αναγνώρισες. Το περίμενα."
Και τότε κατάλαβα.
Αυτός ήταν.
Αυτός που έψαχνα τόσο καιρό.
Στεκόταν ολοζώντανος
- ή τουλάχιστον υπαρκτός -
μπροστά στα μάτια μου.
"Είσαι στ' αλήθεια εσύ;", ψιθύρισα.
"Είμαι μονάχα η αντανάκλαση μου.
Ίσως λίγο πιο ευδιάκριτη και καθαρή,
μα δεν πάυω να είμαι ένα καθρέφτισμα.
Αν θέλεις να με βρεις,
κοίτα να καθρεφτίζεσαι στα μάτια εκείνων που αγαπάς.
Όχι σ' εκείνων που σ' αγαπούν.
Μπορεί να σε παραπλανήσουν,
μπορεί να μη με αναγνωρίσεις,
ίσως σου φανώ εκτυφλωτικός.
Είναι που με εξιδανικεύουν καμιά φορά.
Λάθος τους.
Είμαι απλός και συνηθισμένος
- όπως όλοι - όπως κι εσύ.
Αλλά διαφορετικός - όπως όλοι -
όπως κι εσύ.
Μην περιμένεις να σωθείς από μένα.
Μονάχα μαζί θα σωθούμε."

Και τότε έδωσα μια κι έκανα θρύψαλα τον καθρέφτη.




[ποιος να το φανταζόταν ότι κρύβουν τόση έμπνευση οι βρεγμένοι δρόμοι του Ηρακλείου και η συνηθισμένα λασπωμένη καθημερινότητα μας]

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου