κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

*για να ξερεις

 Θυμάσαι που μου 'χες πει πως σε δυσκολέυουν τα μαθηματικά; Οι πράξεις; Η λογική; 
Μην ανησυχείς. Για εμάς δεν υπάρχει πρόσθεση κι αφαίρεση, ούτε διαχωριστικά σύνολα και όρια. Υπάρχει μονάχα ένα θεμελιώδες αξίωμα: εμείς.

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

*ακόμα κι αν λείπω, είμαι μαζί σου

Θυμάμαι ένα - ένα τα βράδια που κοιτούσες σαν παιδι το ταβάνι
και με ρωτούσες όλο απορία γιατί δε βλέπουμε τα αστέρια
μα πώς; - πώς να τα δούμε αγάπη μου που τα μάτια σου έλαμπαν πιο πολύ κι από τον ήλιο

μα πιο πολύ - πιο πολύ από όλα -
θυμάμαι εκείνο το βράδυ που άνοιξες τα μικρά σου χέρια
και μου πες "να..η καρδιά μου, παρ' την, είναι δική σου.."
άνοιξα τα χέρια και μου άφησες όλο τον κόσμο στην παλάμη..

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011

*does it make sense in your eyes?

Τίποτα. Καμία έμπνευση πια. Κανένας στίχος, καμιά λέξη ή φράση δε μου κάνουν τη χάρη.
Να στοιχηθούν έστω σε μια σειρά, να βγάλουν ένα νόημα.
Το μυαλό μου έχει πιάσει μούχλα, σκόνη, αράχνες. 


Στη βιβλιοθήκη μου υπάρχουν άφθονα βιβλία, με χιλιάδες λέξεις μέσα τους που κάτι σημαίνουν. Σκέφτομαι να τ' ανοίξω ένα - ένα και να πάρω μια λέξη απ' το καθένα μήπως κάτι βγει έτσι. Και πάλι. Τίποτα. Δε μ' αρέσει να γράφω γιατί πρέπει και ποτέ δεν το κάνω, μα να, είναι που τώρα το χρειάζομαι. Και με κούρασε αυτή η φριχτή σιωπή μες στο κεφάλι μου. Για να με ξεγελάσω βάζω δυνατά μουσική, ανοίγω την τηλεόραση. Καμία βελτίωση παρόλα αυτά. Εκκωφαντική σιωπή, ηχηρή. 


Σκίζω μια κόλλα χαρτί, βίαια. Δεν ξέρω γιατί, αλλά πάντα έτσι το κάνω, με θυμό. Αρπάζω κι ένα μολύβι και ετοιμάζομαι να γράψω την πρώτη λέξη, έχω πάρει φόρα, είμαι αποφασισμένη. Άλφα. Ανοχή, Αντοχή. Ανέχτηκα αρκετά κι άντεξα λιγότερα. Έτσι είμαι. Μικρός άνθρωπος, δειλός, ανυπόμονος, εγωιστής. Δέλτα. Δε μπορώ άλλο. Λάμδα. Λάθος, μπορώ, μια χαρά μπορώ, αλλά δε θέλω. Ρο. Ρόδα είναι και γυρίζει. Μι. Μπαα, δεν το πιστεύω. Τι δηλαδή, επειδή σου έχουν συμβεί ένα σωρό ανούσιες καταστάσεις, πλησιάζει κάποια στιγμή που θα σου συμβεί μια κατάσταση σημαντική και ουσιαστική; Ή μήπως επειδή όλα σου 'χουν πάει στραβά, τώρα θα σου πάνε καλά; Λες "έχω περάσει τόσα, μου το χρωστάει η ζωή". Ταυ. Τίποτα δε σου χρωστάει η ζωή και πάρ' το χαμπάρι. Θήτα. Θέλεις να τη ζεις με συμβιβασμούς; Θέλεις να κυνηγήσεις τ' όνειρό σου; Θέλεις να μην κάνεις τίποτα; Κάν' το. Πι. Πολύ που θα νοιαστεί και κανείς. 


Και πάλι Άλφα. Ανούσιο. Ανούσιο άρθρο. Σίγμα. Σαν εμένα τελευταία. Σαν εμένα γενικώς.
Θήτα. Θέλω να γράψω πάλι ποίηση. Κάπα. Μόνο Kόκαλα σκέψης έχω μες στο κεφάλι μου, που η σάρκα που είχαν πάνω τους έχει λιώσει. Νι. Νεκρική η σιγή που με περιβάλλει, να το σωστό επίθετο.




Φι. Φυγή. Έχω τάσεις φυγής τελευταία. Κι απομόνωσης. "Δεν είναι λύση η φυγή". Ακούω τη φωνή σου καμπανιστή μες στο κεφάλι μου. Έψιλον. Εσύ. Θα ήθελα να ήσουν Κάπα. Κανείς.

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

το αντίο πάντα αντίο θα σημαίνει*

Κρύα βαγόνια, μπλε, κίτρινα, ζωγραφισμένα και βρώμικα

Κάπου αλλού, ένα δωμάτιο γεμάτο καπνό και λήθη
ή μάλλον την προσπάθεια αυτής
"λένε πως, στους σταθμούς των τραίνων δεν πρέπει να κοιτάς πίσω..είναι σα να δίνεις την υπόσχεση πως θα ξαναγυρίσεις.."
Εσύ πάντα με σωστή τακτική, ποτέ σου δεν κοιτούσες πίσω, ούτε καν έξω απ' το τζάμι
κι ας περίμενα να με κοιτάξεις για μια στιγμή και να σου πω με τα μάτια πως όλα θα πάνε καλά,
πως τίποτα δεν τέλειωσε, πως είναι απλά άλλος ένας αποχαιρετισμός
για λίγο

Σβησμένα αποτσίγαρα ένα σωρό, πνιγιρή ατμόσφαιρα
ένα μισο-άδειο μπουκάλι κόκκινο, γλυκό, κρασί, μια μυρωδιά από κάτι που καίγεται
κι η αίσθηση της καταστροφής

Προσπάθησες να κρύψεις καλά το τέλος
χαμήλωσες τα μάτια κι ύστερα αλλού έστρεψες το πρόσωπο
έστριψες ένα τσιγάρο και δίχως άλλη λέξη ανέβηκες στο τραίνο

Μήτε αντίο ή ένα στερνό φιλί, σα να μην υπήρξε αποχαιρετισμός
κι εκείνο το κρύο που δεν το βλέπεις μα το νιώθεις ως το κόκαλο

Καλύτερα να είχες αρπάξει ένα μαχαίρι και να το κάρφωνες κάπου,
πάνω μου,
λιγότερα θα μου 'χες πάρει

Καλύτερα να μην ερχόσουνα..Σου το 'χα πει θυμάσαι;
"Είναι ετοιρρόπο το σπίτι, οι πόρτες μου δεν κλείνουν καλά, τα παραθυρόφυλλα χτυπάνε το βράδυ απ' τον αέρα"..αφίλοξενο μέρος για να περάσεις μια νύχτα, πόσο μάλλον περισσότερες..
Κι εσύ τι μου 'χες πει, θυμάσαι; Πώς οι ταξιδιώτες κοιμούνται στους αγρούς κατάχαμα, με κρύο, βροχή κι αέρα και πως μια σκεπή είναι ανέλπιστη..
Μα στο 'χα πει, είν' εύκολο να μπεις, το δύσκολο είναι να διαβείς το κατώφλι του γυρισμού..





Τώρα σε ζητάνε τα ξέστρωτα κρεβάτια του πάνω ορόφου και τα φαντάσματά μου που δε βρίσκουν ησυχία..

Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2011

- don't forget me.. - I won't remember anything else

..χτες όσο κοιμόσουν ήρεμα δίπλα μου εγώ σε κοιταζα
περιεργαζόμουν κάθε σου σπιθαμή: 
τα μάτια σου που τρεμόπαιζαν, τα μισάνοιχτα χείλη σου, 
τις λακκούβες στο λαιμό σου, τα μικρά χέρια σου
κοίταζα κι ένα γύρω το δωμάτιο, τα έπιπλα, τα χρώματα στους τοίχους
κι έβλεπα μακριά, σε μέρες που θα 'ρθουν κι εγώ δε θα 'μαι μαζί σου
έβλεπα τη ζωή εκείνη, της οποίας δε θα είμαι κομμάτι
έβλεπα ανθρώπους καινούριους να μπαινοβγαίνουν, να σου χαμογελάνε
να σε κρατάνε στα χέρια τους, να σου ψιθυρίζουν όσα εγώ δεν πρόλαβα και πολλά ακόμα
κι ένιωσα μια θλίψη
ξέρεις ποια θλίψη, εκείνη που νιώθεις όταν συνειδητοποιείς ότι κάποια μέρη δε θα τα δεις ποτέ
κάποια τραγούδια δε θα τα ακούσεις ποτέ, κάποια βιβλία δε θα προλάβεις να τα διαβάσεις
κάποιες ταινίες δε θα προλάβεις να τις δεις, πολλούς ανθρώπους δε θα προλάβεις να τους γνωρίσεις

ή πολύ πιο απλά: σαν ένα μικρό παιδί που ξέρει πως εκείνο το ακριβό παιχνίδι, στο ψηλό ράφι, δε θα γίνει ποτέ δικό του.

άλλωστε δε μου άνηκες ποτέ.
- απλά σε δανείστηκα για λίγο απ' τους επόμενους που θα 'ρθουν στη ζωή σου..






..because what you're feeling now is the unstoppable force, which means that I've got to move.

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2011

επιρροές*

Θαρρώ ήταν ένα από κείνα τα βράδια που αναρωτιόμουν
γιατί όλες μου οι σκέψεις με βρίσκουν πάντα μες στο νερό ή μες στα λεωφορεία

Πάντα τους ρωτάω " ποιος είμαι; " μα απάντηση δεν παίρνω
ο καθένας έχει τις δικές του ερωτήσεις να απαντήσει
Και γύρω ένα σωρό εαυτοί ψάχνουν το Σώμα
Κι ο δικός μου άραγε ποιος να 'ναι;
Θυμάμαι πως μου 'παν ότι είναι λαμπερός μα γύρω βλέπω μόνο θαμπωμένους

Να θυμηθώ να αναρωτηθώ μήπως κάνω λάθος

..τόσο καιρό.

Με πείσανε πως είμαι σώμα
μα μήπως είμ' ο εαυτός μου;

Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2011

and so it is, just like you said it would be

γεια σου, εγώ είμαι
ξέρεις, εγώ που δεν ήξερα παλιά
αλλά τώρα ξέρω

μίλησέ μου
μ' αρέσει όταν μου μιλάς
μ' αρέσει να βλέπω τον κόσμο μέσα από τα μάτια σου
μ' αρέσει να ακουμπάω το κεφάλι μου στον ώμο σου
και ν' ακούω μέσα από σένα
εκκωφαντικός κι ο ήχος της καρδιάς σου
ρυθμικός όμως
βάζει και τη δική μου σε μια τάξη

μ' αρέσει όταν μιλάς για τα αστέρια
και για ταξίδια μακρινά που θέλεις να κάνουμε μαζί
ξέρεις, κανείς ποτέ δεν ήθελε να πάει πουθενά μαζί μου
πουθενά πιο πέρα από κει που έφτανε να τεντώσει το σκοινί
- αυτό που σε κρατάει δέσμιο στην πραγματικότητα -

ξέρω γιατί όλα μου φαίνονται τόσο ζεστά τώρα
είναι γιατί πριν δεν είχα γνωρίσει τη φωτιά
- την αληθινή, αυτή που σε καίει από μέσα -

( το πιο μακρύ ταξίδι μου: ανταρκτική - τροπικός του καρκίνου )

να, όταν μου κρατάς το χέρι όλα αλλάζουν
τα σκηνικά, η μουσική, οι λέξεις, ο κόσμος ολόκληρος
όχι πως γίνονται καλύτερα απλά αξίζουν τη θυσία

μη φύγεις
μείνε
απλά να γυρίσεις
θα περιμένω

θα σε περιμένω..

..καθισμένη στο κρεβάτι, κοιτώντας τρομοκρατημένη την παλιά μου ντουλάπα
ελπίζοντας πως τα τέρατα δε θα εμφανιστούν πριν προλάβεις να επιστρέψεις


- Soundtrack: Tindersticks - Cherry Blossoms -

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2011

*κι όλο φεύγεις

"Θα ήθελα να είμαι ένα απ'τα τρία μικρά σου ηφαίστεια"
ψιθύρισε το τριαντάφυλλο με ένα λυπημένο τόνο
καθώς άλλο ένα κόκκινο πέταλο έπεφτε στο χώμα
"Θα ήθελα να χαίρονται οι άνθρωποι που σβήνω.."
ο μικρός πρίγκιπας σάστισε για μια στιγμή και σκούπισε τα μάτια του
"Ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο; Να βλέπεις να πονάνε αυτοί που αγαπάς.
Κι όσο εγώ μαραίνομαι να κλαις.."
είπε το τριαντάφυλλο κι άλλο ένα πέταλο ακούμπησε απαλά στο χώμα
"Άλλαξες.." μουρμούρισε ο μικρός πρίγκιπας ανάμεσα σε δυο λυγμούς
"..γιατί έπρεπε να αλλάξεις τώρα; Τώρα που είν' αργά.."
"Ποτέ δεν είν' αργά, μ' ακούς; Ποτέ. Να θυμάσαι αυτό, αν είναι να θυμάσαι κάτι από εμένα."


Ο μικρός πρίγκιπας κοίταξε πέρα, μακριά.. Ένα αστέρι έπεσε.
"Μακάρι να μην έπρεπε να φύγεις.." 




















Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2011

don't go and leave me*

συγγνώμη που σπάω σε κομμάτια
μα νόμιζα πως μου 'χες πει οτι έχεις εκείνο το υλικό που φτιάχνει τις χαλασμένες καρδιές

μέρες τώρα, ίσως και βδομάδες
κάνει έναν γελοίο ήχο
"τικ - τικ - τικ - τικ .."
κι ενδιάμεσες παύσεις μερικών λεπτών
μέρες τώρα ψάχνω απεγνωσμένα που χάθηκε το "τακ"
έκανα άνω - κάτω συρτάρια και ντουλάπες
μα έχει(ς) κρυφτεί καλά



κι όταν θα φύγω αν νοιαστείς, δε θα 'μαι εδώ για να το δω.

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2011

υποσχέσεις*

Καλύτερα να μην ερχόσουνα
να μην άνοιγες την παλιά ξύλινη πόρτα
Καλύτερα να έμενες μακριά
πίσω από το μεγάλο φράχτη

Καλύτερα να μην ερχόσουνα
ποτέ ξανά
υπάρχει λόγος για την ταμπέλα στην εξώπορτα
με τα μεγάλα κόκκινα γράμματα 
"ΑΚΑΤΟΙΚΗΤΟ"

Καλύτερα να μην πλησίαζες
τα πατώματά μου τρίζουν
οι πόρτες μου δεν κλείνουν καλά
και τα παραθυρόφυλλα χτυπάνε το βράδυ απ'τον αέρα

Καλύτερα να μην έμπαινες στο σαλόνι
γέμισε αράχνες
Και οι τοίχοι έχουν γκριζάρει
η παλιά ταπετσαρία ξέφτυσε

Μην ανέβεις στο πάνω πάτωμα
μην μπεις στα υπνοδωμάτια
αυτά δεν ξέρω καν πως δείχνουν
δεν τολμώ πια να στρέφω το βλέμμα μου σ' αυτά
μα κάτι μου λέει πως είναι χειρότερα απ'το σαλόνι

Μακάρι να έφευγες
τις πρώτες μέρες που τριγύριζες στον κήπο
ανησυχούσα - μα δε φοβόμουν
έλεγα θα τρομάξει και θα φύγει
Εκείνα τα κόκκινα τριαντάφυλλα φταίνε
τι θρασύτατα λουλούδια, τι εγωιστικά
τραβούν το βλέμμα, έκαναν όμορφο τον κήπο
κι έμεινες να τα κοιτάς με θαυμασμό
Κι έπειτα εκείνη η βροχή
και το κακό έγινε

Μακάρι να είχες φύγει
Εκείνο το πρώτο βράδυ
τρομοκρατήθηκα
είχε καιρό κάποιος να κάτσει στον παλιό καναπέ
ή να ανάψει το ξεχασμένο τζάκι
- είχα ξεχάσει την όψη της φωτιάς
τη μυρωδιά του ξύλου που καίγεται
τη ζεστασιά -

Μακάρι να φύγεις το πρωί
δε θα αντέξω άλλη νύχτα να φυσάω μανιασμένα
για να σε τρομάξω
- ούτε ένα φάντασμα δε μου έκανε ποτέ τη χάρη -





Δε θέλω να συνηθίσω τα βήματα σου στις σκάλες
 αν σε συνηθίσω, οι αράχνες θα πεθάνουν, οι τοίχοι θα γίνουν πολύχρωμοι, ο κήπος θα βλαστήσει
- ακόμα πιο πολύ -
κι εσύ τότε θα μείνεις, θα ανοίξεις τα παράθυρα, θα μπει το φως 
κι εγώ έχω συνηθίσει το σκοτάδι

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011

*without you I'm nothing at all.

κάθε βράδυ περπατάω αργά στα άδεια σοκάκια
υγρά και σκοτεινά
σαν τα όνειρα που βλέπω μερικές φορές

πες μου, όταν σε ψάχνω, δεν το νιώθεις;
ξέρω πως δεν ακούς πια τη φωνή μου όταν ψιθυρίζει το όνομά σου
- αυτο το συνήθισα -
μα πες μου, δε το νιώθεις;
γιατί κάθε που σε ζητάω, ο ουρανός γίνεται μωβ
η θάλασσα αγριέυει, το θρόισμα των φύλλων είναι διαφορετικό
το ξέρω γιατί .. γιατί το είχα ακούσει κάποτε
τότε που έμενες απλά δυο βήματα μακριά
τότε που ξεχνιόσουν  καμιά φορά και με κοιτούσες στα μάτια
και μετά τρομαγμένος απέστρεφες το βλέμα
μην τάχα είδα κάτι που δεν έπρεπε

κάποτε φοβόμουν το θάνατο
τον έρωτα, τον πόνο
- κάθετι έντονο -
τώρα το μόνο που φοβάμαι είν' ο εαυτός μου

όχι, μην ακούς τι λέω
πάλι ψέμματα
- φοβάμαι πως αν αντιμετωπίσω την αλήθεια θα δω πίσω από εμένα παντού εσένα -
αλλά ναι, 
αυτό που φοβάμαι πιο πολύ είναι μη σε χάσω
. . .
και καμιά μέρα που αρχίζει και τελειώνει δίπλα σου
δεν το κάνει πιο εύκολο
ή έστω λιγότερο δύσκολο






περιμένω ακόμα εκείνη τη νύχτα που θα κοιμηθώ ήρεμα και 
δίχως όνειρα, ξεκούραστη θα ανοίξω τα μάτια σε μια νέα μέρα, 
σε έναν κόσμο που δε θα υπάρχουν πια εγώ ή εσύ παρά μονάχα ένα απλό "εμείς"

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011

*καμιά φορά ο τίτλος περισσεύει

ονειρεύτηκα κι απόψε εκείνο το σκοτεινό δάσος
με τα ψηλά δέντρα, που μύριζε τόσο έντονα
απώλεια
έτρεχα πάλι να ξεφύγω από κάτι
τον εαυτό μου ίσως

σε άκουγα
πάντα σε ακούω
νομίζω ποτέ δεν έπαψα
απλά κάποτε με υποχρέωσα να μάθω να ακούω κι άλλους
εκτός από εσένα

ναι, τα όνειρα πια με τρομάζουν
γιατί τα όνειρα έχουν γίνει η πραγματικότητά μου
και η αλήθεια φαντάζει πια ψέμα

μια κόκκινη κορδέλα γλιστράει από τα χέρια μου
τυλίγεται στα δάχτυλα των ποδιών μου
ανεβαίνει στους αστραγάλους
και πέφτω




πρόσεχα τόσο πολύ να μην πέσω στην παγίδα
που τελικά δεν την είδα
και να 'μαι τώρα εδώ, στον πάτο
για άλλη μια φορά παρέα με τα χαμόκλαδα

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

*it's all about dreaming

μπορει οι φωτιες να μη σε συγκινούν
μα η ληθη δε θα 'ναι ευκολο πραγμα
και οι αναμνησεις θα καινε οτι απομενει απ΄τη σαρκα

τα βράδια, πες μου, 
τα βράδια όταν κοιτάς τα καράβια που περνάν από μπροστά σου
σκέφτεσαι ποτέ τα ταξίδια που λέγαμε πως θα κάναμε μαζί;
μέχρι την άκρη της ξύλινης βεράντας πηγαίναμε πάντα
το πιο μακρύ μας ταξίδι
και λέγαμε πως είχαμε γυρίσει τον κόσμο

εκεί στην άκρη της βεράντας, στην άκρη του κόσμου
όλος ο κόσμος





πάλι δε βρίσκω τα σωστά λόγια
πάλι μπερδεύομαι
πάλι ήρθες

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2011

δημιουργική μέρα*

εγώ..
εγώ δε θα έπρεπε να κάθομαι σ' αυτήν την παλιά πολυθρόνα
δυο αιώνες τώρα
εγώ δεν ταιριάζω σ' αυτό το τοπίο
- το δίχως εσένα -
ούτε καν αντέχω να σταθώ όρθια δίπλα στο παράθυρο

εγώ..
εγώ θα έπρεπε να μπορώ να σ' αγγίζω 
και να σου γεμίζω τις χούφτες πετραδάκια
να κολυμπάω μαζί σου και να σε βρέχω 
χωρίς να με νοιάζει ποιος κοιτάζει μακριά απ' την ακτή
εγώ δεν ανήκω πια 
πουθενά

κι εσύ..
εσύ θα 'πρεπε απλά να 'σουν εδώ..



πες μου τι να τα κάνω τα λουλούδια που άφησες στο βάζο;
να τα πετάξω μήπως γιατί μαράθηκαν;
τότε θα έπρεπε να πετάξω κι εμένα
και το μικρό χρυσόψαρο που άφησες στη γυάλα;
ποιος θα το ταΐσει τώρα που εγώ δεν έχω χέρια;
- δε σου είπα, τα έκοψα χτες, για σένα..
τι να τα κάνω αν δε σε αγκαλιάζουν; -
ναι, νομίζω, άφησες εκκρεμότητες

γι' αυτό έλα, γύρνα πίσω
έστω για ένα λεπτό
μου φτάνει για να σε πείσω πως έχω αλλάξει
μάκρυνα τα μαλλιά μου
έραψα ένα στραβό χαμόγελο στο στόμα
και δε θα με δεις ξανά ποτέ λυπημένη
μονάχα γύρνα
έστω για να μου δέσεις τους καρπούς
δεν ξέρω πόσο αίμα έχει μείνει








 ή τουλάχιστον γύρνα για να μου πεις, τι να τα κάνω τ' αστέρια αφού λείπεις..

Κυριακή, 12 Ιουνίου 2011

αυτά που κανείς δεν ξέρει*

κι ο Έρωτας μου λες είναι Επανάσταση
κι εγώ τρέχω γελώντας
ξυπόλητη στα καλντερίμια του Παρισιού

ψάχνουμε το χαμένο βασιλιά μου 'παν τα παιδιά χτες το απόγευμα
και ποτέ άλλοτε δεν ένιωσα πιο έντονα ότι βρίσκομαι σε λάθος εποχή

κατεβαίνουμε στις κατακόμβες
γύρω μας χιλιάδες νεκροί μας τραγουδούν
..λένε πως άμα πλησιάσεις πολύ κοντά στον κόσμο τους
σου μιλάνε κιόλας

δεν ξέρω εγώ από αυτά
εγώ μονάχα ακολουθώ εσένα που τρέχεις μπροστά


όλο κάτι τέτοια περίεργα παιχνίδια παίζουμε
και γύρω μας τόσο πυκνό και φθονερό τ' ολόμαυρο σκοτάδι
κι εσύ μου΄πες έκλεψες τον ήλιο για να στολίσεις τα μαλλιά σου

κι επιμένεις ο Έρωτας είναι Επάνασταση
κι εμείς τι κάνουμε εδώ κάτω; σου λέω
κι εσύ γελάς
δυνατά, μ' ένα απαίσιο γέλιο, βροντερό
γκρεμίζονται οι τοίχοι, πέφτουν πέτρες

ακούω τη φωνή σου που απομακρύνεται γελώντας
και λέγοντας: καημένη, τι ξέρεις εσύ απο Επαναστάσεις;


..ξέρω από έρωτα, ψιθυρίζω
μα δε μ' ακούς πια
δε μ' ακούει κανείς,
μονάχα οι νεκροί

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011

ίσως να'ναι μόνο αυτό*

Θα σε περιμένω στην άκρη του ουράνιου τόξου
θα περνάνε οι αιώνες απο πάνω μου
κι εγώ μόνο θα γελάω

κι εσύ δε θα έρθεις πάνω σε άσπρο άλογο
παρα μόνο με τα πόδια

δίχως ενδυμασία περισσή
και με γυμνά χέρια
θα αγγίξεις την άκρη απ' τη σκιά μου


το ομορφότερο λιμάνι είναι αυτό που δεν έχουμε ακόμα δει
..κι ίσως ποτέ να μην το δούμε -
να περνάνε οι τυφώνες κι εμείς ξέγνοιαστοι να μιλάμε για ναυάγια



μου λείπει το πάντα και το τίποτα που ήταν τόσο απλά παλιά



πήρε να νυχτώνει πάλι
τα πέταλα μαδάνε κι οι πυγολαμπίδες έσβησαν
τώρα ξέρεις που να με βρεις..

Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2011

*βυθός

έφτιαξε ένα μικρό κουτί, το στόλισε με πέτρες του βυθού
το έντυσε με μενεξελιά χρώματα, ίδια μ' εκείνα που ζωγραφίζουν το δειλινό
και έπειτα έριξε μερικές σταγόνες γαλάζιο όπως αυτό της θάλασσας τις όμορφες μέρες

"να.., του είπε, για να φυλάς τα όνειρά σου"

εκείνα που δε βλέπεις, είναι τα πιο όμορφα
και οι πέτρες οι πιο συνηθισμένες αλλάζουν χρώμα σαν τις αγγίξει η θάλασσα
κάποτε γκρεμίζονται τα κάστρα και στις αυλές του παλατιού 
χορεύουν κάτασπρα περιστέρια

και
..εκείνα που κάποτε κρατούσες στην αγκαλιά σου

"μα τα όνειρα είναι ελέυθερα και δεν ανήκουν σε κανέναν"
της ψιθύρησε κι επέστρεψε το όμορφο κουτί
..κι εκείνο με μιας έπεσε στην άμμο και, μη με ρωτάτε πώς, έσπασε σε χίλια δυο κομμάτια..


κ εσύ να μη σκεφτείς αυτούς..


μονάχα σκέψου κέινο τ' όμορφο κουτί, που ήθελε κι αυτό να ονειρευτεί..
μα σκόρπισε




σήμερα οι άνθρωποι στις αμμουδιές νομίζουν πως βρίσκουν όμορφα κοχύλια..
..μα πόσο γελασμένοι είναι



κι αυτά που σου δίνω, κράτα τα..μια μέρα θα τα χρειαστείς..
τα κομμάτια του παζλ..                             ..

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2011

*and then I close my eyes

.



καποτε ειπώθηκαν όλα, έρχεται εκείνη η στιγμή, που απλά αρχίζεις κι επαναλαμβάνεσαι, πάντα αυτό που νιώθεις αλλάζει μορφές, μόνο που ποτέ οι λέξεις δε θα υπάρχουν σε τόση αφθονία κι έτσι κάποτε στερεύουν, κάποτε τελειώνουν, κάποτε παύουν να 'χουν νόημα, μα εσύ ζητάς ακόμα να σ' ακούν κι ας μη μιλάς για τίποτα πια, ζητάς να σε κρατούν κι ας μην παρακαλάς, γιατί παρέρχονται κάποτε οι καιροί που ζητούσες, τώρα μονάχα περιμένεις και έτσι μένει ένα πράγμα : εκείνοι απλά να καταλάβουν, απλό μα τόσο δύσκολο.





Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011

*παράξενη κοπέλα

Κουραστικό να είσαι καραβάκι χάρτινο
σε καταποντισμό
και κέρινο ομοίωμα που το 'ριξαν στις φλόγες

κι έτσι δεν κοιτώ πια το χέρι που με σπρώχνει στη φωτιά
ύστερα, αδυνατώ να ξεχωρίσω αν κλαις ή αν γελάς
μα τώρα τουλάχιστον, ξέρω πως κάτι νιώθεις





τι μεράκια έχεις και σε βασανίζουν..





*not like you do

" Θέλησες ποτέ να γίνεις συνηθισμένος; Μη με ρωτήσεις σε τι εγκειται το συνηθισμένο και τι το οριζει.
Μόνο πες μου, θελησες ποτε να εισαι σαν τους αλλους; Αν οχι τοτε δε θα με καταλαβεις.
Διοτι καθε μερα που περναει εγω θελω μονο αυτο. Να ειμαι οπως ολοι, να μη σκεφτομαι, να μη αισθανομαι. Κουραστηκα απ' την πολυπλοκοτητα και το να δινεις παντα - ασχετο αν παιρνεις εστω και λιγα - φιλε μου, ειναι κουραστικο κι αυτο, θα ελεγα. Τα συναισθηματα. Ναι με κουρασαν κι αυτα. Αλλωστε τι προσεφεραν ετσι κι αλλιώς;
Νομιζω τον βαρεθηκα τον κοσμο σας. Καιρος να επιστρεψω στον πλανητη μου. Εκει ξερεις, μπορεις να ερωτευτεις μια πεταλουδα και να μη σου πει πως "αυτο δε συνηθίζεται". Μπορεις να ξυπνας το βραδυ και να κοιμασαι το πρωι, μπορεις να γελας συνεχεια αν θελεις, μπορεις να κλαις χωρις να ντρεπεσαι. Νομιζω μπορεις ακομα και να .. αγαπας. Ναι, ναι, αν θυμαμαι καλα, εκει μπορεις να αγαπας διχως ορια. Και κανεις δε θα σου φωναξει "οχι αλλο". Μπορείς να λες λέξεις όπως "νιώθω", "αισθάνομαι", "αγγίζω", "ματια", "ψυχή" και κανεις να μη σου λεει "ρομαντικούρες" - γινομαι αντιποιητικος, το ξερω - Ναι ειναι ωραια εκει, για μένα. 
Δεν υπάρχει συγκεκριμένο μονοπάτι για να φτάσεις στον πλανήτη αυτόν - για να πω την αλήθεια θα προτιμούσα να μη με ακολουθήσεις καν - ο δρόμος απλά χάνεται ανάμεσα στ' αστέρια.. Το μόνο που μπορείς να κάνεις αν κάποτε θελήσεις να με βρεις είναι να ψιθυρήσεις το όνομα μου, έτσι που να τ' ακούσεις μόνο εσύ.
Εσύ, μικρό μου αστέρι, το ξέρεις πως φέυγω, ελπίζοντας μονάχα να με ζητήσουν κάποτε πίσω. Τα δυο μικρά μου ηφαίστεια κι εκείνο το κόκκινο τριαντάφυλλο, με τα τόσα αγκάθια."


μικρός πρίγκιπας



(δεν ξέρω γιατί πάντα θέλω να μιλάω μέσα από εσένα.. ίσως γιατί κι εγώ περιπλανιέμαι όπως εσύ, ανάμεσα στα αστέρια.. ή και όχι)

Παρασκευή, 27 Μαΐου 2011

ξέρεις μερικές φορές φωνάζω και σου μιλάω άσχημα κι αυτό γιατί κάποτε μου 'πες πως τα γλυκά λόγια, σου μοιάζουν τόσο ψεύτικα, ουτοπικά ίσως, βγαλμένα απ' τα παραμύθια, για μικρά παιδιά. μη μου θυμώνεις και μη στενοχωριέσαι, όταν θα θέλω να σου πω πως σ' αγαπώ και πως μου λείπεις, μ'όλη μου τη δύναμη, θα επιμένω και θα φωνάζω πως .. σε μισώ, σε μισώ!









κι αν δε μου απέμεινε σάρκα
απέμειναν τα λόγια μου να ταξιδεύουν με τον άνεμο

κι εσύ θα μ'ακούς τα βράδια να περνώ απ' το παράθυρό σου..

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2011

μα κι αν σε χάσω, εγώ μαζί σου θα 'μαι πάντα



κι είμαι εγώ που δεν υπάρχω πια..



.

*if I could change, I hope I'll never know

.

Δεν είναι πως δε σ' αγαπώ, είναι που κουράστηκα να μην καταλαβαίνεις


αλλάζω..μέρα με τη μέρα σου μοιάζω και πιο πολύ
και σε τούτη τη χαμένη μάχη
επιμένω να προσποιούμαι πως είμαι εγώ ακόμα


εγώ να φύγω; μάλλον εσυ θα ανοίξεις το δρόμο της φυγής
το ξέρω πως μια μέρα θα εξαφανιστείς, όπως έκαναν όλοι
κι αναρωτιέμαι γιατί να μη μπορώ να φύγω πρώτη


μ' ακούς κι απόψε μα ξέρω πως δε θα καταλάβεις
σου είχα πει μια μέρα να με κοιτάς στα μάτια
κι εσύ έμεινες να κοιτάς τις κόρες και να ρωτάς γιατί αλλάζουν χρώμα

άραγε, έκρυβα πάντα τόσο καλά τα δάκρυα
ή μήπως εσύ ποτέ δεν κοίταζες εμένα;

..δεν είναι αγάπη αυτό που ζούμε..









(Τα βράδια δε μπορώ ποτέ να κοιμηθώ, περπατάω ώρες αμέτρητες στο σαλόνι κι αναρώτιεμαι τάχα τι όνειρα να βλέπεις τούτες τις ώρες..)

Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

* μια φορά κι έναν μακρινό καιρό

Θυμάσαι που σου μιλούσα για τα όνειρα;
Εκείνα που είχαν χρώματα
ήταν γεμάτα με την αγαπημένη μας μουσική
είχαν ζωή
κι η καρδιά τους χτυπούσε δίπλα στη δική μας

Χτες είδα ένα γκρίζο, άοσμο
ένα ξένο όνειρο να τρέχει κυνηγημένο

Είπε πως ήταν δικό μας κάποτε
και το ξεχάσαμε στην άκρη

Δε φταις εσύ, μονάχα εγώ
που νόμιζα ότι μπορούσες να τ' αγαπάς δίχως να κουραστείς

Συγχώρα με που έμαθα να ονειρεύομαι
Δε θα το ξανακάνω.

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2011

*..και πήγαν χαμένα

Φτάσαμε
Σταμάτησες να μου κρατάς το χέρι
Η πινακίδα λίγο πιο μπροστά γράφει " Αδιέξοδο "

Ωραία.

Φτάσαμε.
Τέλος διαδρομής;
Και πίσω απ' την ταμπέλα;

Ναι σωστά.
Ξεχάσαμε τα παπούτσια σπίτι.
Όχι, όχι έχεις δίκιο.
Που να πάμε έτσι, ξυπόλυτοι στ' αγκάθια.

(τρεις μήνες μετά..)

Φτάσαμε εδώ και καιρό
Το ξέρω πως το ξέρεις
Συγγνώμη, μη θυμώνεις.
(να θυμηθώ να μην ξαναζητήσω συγγνώμη)


(ένα μήνα μετά..)

Πρέπει να φύγω.
Θα έρθεις;
Ξέρεις πως δε μπορώ να σ' αφήσω εδώ.

Όχι δε μπορώ και το ξέρεις.

(μια βδομάδα μετά..)

Σε παρακαλώ
μη με κάνεις να σε παρακαλέσω
μη με αναγκάσεις να σου πω ξανά
όσα έχω ξαναπει

Κουράστηκα
κάθεσαι δίπλα στην πινακίδα και δε μιλάς.

Γιατί δε μου μιλάς;
Με τρομάζεις..

Μίλα μου, σε παρακαλώ.

Δε με κοιτάς πια
Κάθε μέρα ψάχνεις στο χάρτη
Να δεις πού κάναμε λάθος.

Άκουσε με.
Δεν κάναμε λάθος, δεν κάναμε.
Γιατί δε μπορείς να το πιστέψεις;

(μια  μέρα μετά..)

Έλα μαζί μου, έλα
Μη μου το κάνεις αυτό
Έλα, σε παρακαλώ έλα

(μία ώρα μετά..)

Κοίτα με..
Θα φύγω
Φεύγω..
Φεύγω
Μ' ακούς;






(θα σβήσω το φως κι απόψε, ξέρω πως πάντα βρίσκεις το δρόμο στο σκοτάδι, όταν κλείνεις τα μάτια)

Πέμπτη, 5 Μαΐου 2011

my mind holds the key*

Κι αν αποφασίσω κάποτε να σκαλίσω τις μνήμες
Να δω τι υπάρχει κάτω απ' τα στρώματα της σκόνης
που η λήθη κέντησε με τόση τέχνη κάποιο ξεχασμένο κόκκινο πρωινό
Θα είμαι πολύ προσεχτική για να μη φτάσω ποτέ στο βάθος
Ποτέ τόσο μακριά για να σε βρω να αναμένεις το φως
Πίσω απ' το πιο πυκνό σκοτάδι και πιο κάτω απ'το απροσπέλαστο τέλος
ξέρω ότι πάντα θα 'σαι εκεί , θα ρέεις πιο ζωντανός από ποτέ
και θα παρακαλάς για λύτρωση, γιατί στις σκέψεις μου φοβήθηκες να υπάρχεις
μα θα 'χω γνωρίσει πια τη ζωή που πάντα ήταν λίγο πιο πέρα απο σένα
και τα τείχη που έχτιζες με μαεστρία περισσή γύρω απ' τον καταγάλανο εαυτό μου
κι έτσι θα λάβω όλα τα κάταλληλα μέτρα
ώστε να μην ξεχυθείς απ' τους λάκκους που σου έχω σκάψει
και με στοιχειώσεις ξανά.







.

(να ξυπνάς απ' το όνειρο και να παρακαλάς όχι να ΄ταν αλήθεια, μα να μην το 'χες δει ποτέ .. ποτέ.)

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011

for what is worth*

.

( σιχαίνομαι να κοιτάζω τα μάτια σου και να μη βλέπω τίποτα

.. τίποτα )


ξέρεις, μου λείπουν τα ξέγνοιαστα καλοκαίρια, η θάλασσα και τα βράχια
κι ακόμα περισσότερο, τα ίχνη σου στην άμμο




.. μα θα' ρθει αγάπη μου ο καιρός που θα περπατάμε πάλι ελεύθεροι

μόνο να μ' αγαπάς ως τότε και να μου κρατάς σφιχτά το χέρι
- όσο μπορείς
-
μα πιο πολύ τα βράδια εκείνα που φοβάμαι πως, σαν ξημερώσει
θα γίνω ένα με τις σκιές και θα χαθώ μαζί τους



.

Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

I was never the right size*

Τα πλήκτρα του πιάνου βγάζουν έναν
ανατριχιαστικό ήχο σήμερα


Προσπάθησα τότε ξέρεις,
προσπάθησα να χορέψω έστω και μόνη
προσπάθησα να ακούσω τη μελωδία
Μου πήρε λίγο χρόνο για να αγνοήσω
την παράφωνη μελωδία της καρδιάς σου
που μ' έβγαζε πάντα εκτός ρύθμου
μα τα κατάφερνα - νομίζω -

Άκουγα το χρόνο να ουρλιάζει
μα εσύ δεν άκουγες και δεν ήθελα να σε τρομάξω
Κι όλο πατούσα πιο δυνατά τα πλήκτρα
Ήθελα να μ' ακούς
ήθελα μόνο να αισθάνεσαι

Ίσιωνα την πλάτη
κι ας ήταν βαρύ το φορτίο μου
Χαμογελούσα ακόμα κι όταν μου χτυπούσες τα δάχτυλα
μισούσες τα λάθη μου κι έφταιγα γι' αυτό
γιατί δε σ' έμαθα ποτέ πως από λάθος βρέθηκα κι εγώ εδώ

Εσύ σαν έτοιμος από καιρό
κι εγώ πριν την αρχή ακόμα

Κι ήρθε η μέρα
που δε μπορούσα πια ν' ακολουθήσω το ρυθμό σου
- με κούραζε και δυσκόλευε την αναπνοή μου -
κι εσύ δεν έμαθες ποτέ ν' ακούς όπως εγώ

Μα υπήρχες πάντα ανάμεσα στις νότες
λα μινόρε και τρία τέταρτα
Ήσουν στις πιο παλιές μου παρτιτούρες
σ' εκείνες τις κιτρινισμένες απ' τον καιρό
που μύριζαν παιδικά χρόνια και τσάι του βουνού
στα πιο κλασσικά κομμάτια και πιο συχνά στις ελάσσονες

Μου πήρε καιρό να καταλάβω
πως οι γραμμές του πενταγράμμου σου
παραήτανε στενές κι ασφυκτικές


κι έτσι ποτέ δεν έγινα η σωστή νότα για σένα








Το μόνο που σε θυμίζει πια
είναι που δε μπόρεσα από τότε
να ανασάνω κανονικά ξανά.
Μόνο κοφτά, ασθενικά και γρήγορα.

Τετάρτη, 20 Απριλίου 2011

keep yourself warm*

.




Μου αρέσει όταν έρχεσαι - κι όλα μπερδεύονται ξανά -
κυρίως όταν έρχεσαι







.

Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

fix the way it ends*

ξεκινήσαμε κι αυτή τη φορά
δίχως αποσκευές
με δυο καρδιές μονάχα στα χέρια
ματωμένες

αναρωτιέμαι πότε θα έρθει η μέρα που θα πάψεις να με πληγώνεις
ή η μέρα που δε θα με νοιάζεις πια

ξεκίνησαμε αγάπη μου,
χωρίς να γνωρίζουμε ποιοι είμαστε
άγνωστο κι αν θα το μάθουμε ποτέ

και που να πάμε χωρίς τους εαυτούς μας, μου λες;
ποια οροφή θα προφυλάξει δυο άδεια σώματα;

τα βήματα μας τρίζουν
τα χέρια γυμνά, τα κορμιά τρέμουν
σκαλίζουμε τις στάχτες

πες μου μονάχα, γιατί να γίνει έτσι;
ποιους θεούς ατιμάσαμε και βρέχει τόσες μέρες..

είμαστε βαριά καρφωμένοι στη γη
μα ποτέ δεν πάψαμε να κοιτάμε πέρα τον ορίζοντα
τα βλέμματα κενά μα οι ψυχές γεμάτες


θυμάσαι ένα βράδυ που 'δωσα σ' ένα αστέρι τ' ονομά σου;
με ρώτησες ποιος μου 'δωσε το δικαίωμα
κι εγώ σου 'δειξα το χορτάρι, το λουλούδι, το φεγγάρι, το χέρι μου, τα μάτια
ήσουν εσύ που μ' άφησες να σ' αγαπώ κι αυτό έκανε όλα τα άλλα τόσο απλά

ξεινήσαμε αγάπη μου
και μη με ρωτάς που πάμε