κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

μπλε*

Όλα γύρω είναι υγρά
Ίσως φταίει που έκλαψες
- πολύ -

μα δεν πειράζει
τα δάκρυα γίνονται λαμπερά αστέρια
- όπως ήταν κάποτε -
Κι εγώ αγαπώ τ' αστέρια
ίσως όχι τόσο όσο αγαπώ εσένα
αλλά και πάλι

Δεν ξέρω
σκόρπιες σκέψεις
- στάζουν -
από δω κι από κει

δεν ξέρω
Τι να σου πω απόψε
τίποτα δεν είναι αρκετό

Κάτι με πονάει
μα τι;
Ίσως να 'ναι που μισώ
να σε βλέπω έτσι
Να πονάς



Δε θα φύγω
κι ας πλημμυρίσει ο κόσμος

Μη φοβάσαι
είμαι εγώ εδώ τώρα
μπορεί να μην είμαι δυνατή
μπορεί να σπάω συχνά
μα για σένα μπορώ να γίνω
όσα δεν κατάφερα να είμαι για μένα
ποτέ

Πιάσε το χέρι μου
- ξέρω κολύμπι -
θα μας βγάλω στη στεριά

Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

silence*

Και έτσι απλά.. με μια ριπή του ανέμου..
..γκρεμίστηκε ο πύργος με τα τραπουλόχαρτα.

Και ζήσαν αυτοί καλά - κι εμείς.. ;

Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

ένα παιδί γελάει*

Και σε χτυπάνε..
σε τρυπάνε!
Σε κουρδίζουν..
σε κεντρίζουν!
Σου θυμώνουν..
σε μαλώνουν!
Σου τη σπάνε..
όλο μιλάνε!
Όλα τα ξέρουν..
δε συμφέρουν!
Σου τη δίνουν..
σε αφήνουν!
Μα γυρνάνε..
δεν ξεχνάνε..


Γι'αυτό κι εσύ εκεί..


Τους συγχωρείς..
αδιαφορείς..
Τους φροντίζεις
και τους πρήζεις..
Τους μιλάς κι όλο γελάς
χαμογελάς..
Χωρίς αυτούς
πια δεν ακούς..
Δε νιώθεις, δεν υπάρχεις ούτε ζεις
τα μάτια δεν ανοίγεις για να δεις..
Μια ματιά και δυο λέξεις φτάνουν..
τους αγαπάς ό,τι κι αν κάνουν!

Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου 2010

κύμινο, μοσχοκάρυδο και κόκκινο πιπέρι*

Τα 'χα όλα ταξινομημένα.
Σε αρμονική σειρά.
Βάση χρώματος, γεύσης, μυρωδιάς.
Στην κορυφή πρώτο το καρότο
από κάτω η κίτρινη πιπεριά
κι έπειτα η πορτοκαλί
λίγο παραπέρα
- αλλά σε πλήρη στοίχιση -
τρία μικρά κολοκυθάκια
κι ένα κλαράκι μπρόκολο.

Τα 'χα φτιάξει σου λέω.
Όμορφα κι ωραία.

Με ποιο δικαίωμα σήκωσες εσύ
πιρούνι και μαχαίρι
και χάλασες την εικόνα μου;
Εκείνη που
- με τόση μαεστρία -
πάλευα τόση ώρα να πετύχω;

Είχα βάλει, νόμιζα, τη ζωή μου σε μια τάξη.
Εσένα ποιος σε κάλεσε στο δείπνο;