κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Δευτέρα, 29 Νοεμβρίου 2010

gap*

Ξύπνησα τρομαγμένη.
Πεταγμένη βίαια έξω από ένα κενό όνειρο.
Άρχισα να ψηλαφώ στο σκοτάδι.
Γρήγορα, επιτακτικά.
Σα να εξαρτιόταν η ζωή μου απ' αυτό.
Δυο μάτια, μια μύτη, ένα στόμα,
δυο χέρια, δυο πόδια.
Άρτια.
Μα κι όμως..κάτι λείπει.

Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

* εκατό μικρές ανάσες

Και κάπως έτσι αποφάσισα να φτιάξω έναν μεγάααλο κύκλο και να βάλω μέσα όλα όσα αγαπάω. Όλα τα σημαντικά, τα ξεχωριστά, τα ουσιώδη. Και σιγά σιγά άρχισα να βάζω μέσα κάθε λογής αντικείμενα..
Έβαλα την αγαπημένη μου κούπα, εκείνη που μου είχε κάνει δώρο η μαμά όταν ήμουν μικρή, για να μάθω να πίνω μόνη το γάλα μου. Την επέλεξα γιατί κάθε γουλιά που πίνω απ' αυτήν, μου θυμίζει πως δεν υπάρχει τίποτα που να μη μπορώ να καταφέρω αν το θέλω πολύ.
Έβαλα επίσης το αγαπημένο μου μολύβι, το καλύτερο μου πινέλο και τα πιο όμορφα χρώματα της παλέτας μου, για να μπορώ πάντα να γράφω τη δική μου ιστορία και να ζωγραφίζω τη ζωή μου όπως θέλω εγώ.
Μετά φύτεψα λίγη μουσική σε μιαν άκρη, να ανθίσει την άνοιξη και να μοσχοβολήσει ο τόπος.
Έβαλα σε μιαν άκρη το μαξιλάρι μου, που έχει πάνω του κεντημένα όλα μου τα όνειρα κι είναι ποτισμένο με όλα μου τα δάκρυα. Ναι, το ήθελα κι αυτό μαζί μου.
Έπειτα, έκλεισα μέσα στον όμορφο κύκλο μου, όλους τους ανθρώπους της ζωής μου. Εκείνους που με πλήγωσαν, εκείνους που μ' αγάπησαν. Όλους. Πόσο τους αγαπώ όλους. Πόσο αγαπώ κάθε πληγή που μου άνοιξαν και κάθε σταγόνα αγάπης που μου χάρισαν. Με έκαναν αυτό που είμαι σήμερα.
Και τελευταία έβαλα εσένα. Εσένα που μου έδειξες τον εαυτό μου, εσένα που με έμαθες να αγαπώ τη ζωή, τα λάθη μου, τα πάντα.
Κάπως αργά θυμήθηκα ότι έπρεπε να βάλω κι εμένα μέσα. Και τότε συνειδητοποίησα, πως ήμουν ήδη στον κύκλο. Σε κάθε γουλιά, σε κάθε γράμμα, σε κάθε χρώμα, σε κάθε νότα, σε κάθε όνειρο, σε κάθε δάκρυ, σε κάθε άνθρωπο που έκλεισα εκεί μέσα, υπήρχε κι ένα μικρό κομμάτι του εαυτού μου. Κι αλίμονο! Δεν το θέλω πίσω! Να το κάνω τι;

..Κι ύστερα, έκανα κάμποσα προστατευτικά ξόρκια γύρω απ' τον κύκλο. Κανένας να μη μπορεί να πειράξει τον κόσμο μου, να τον σπάσει, να τον πληγώσει, να τον χαλάσει.
Κι είδα πως είχα φτιάξει ένα θαύμα. Ένα θαύμα μοναχά δικό μου. Παντοτινά δικό μου. Κανείς δε μπορεί να μου το πάρει. Κι είναι τόσο αληθινό.. Απο κάθε μόριό του ξεχειλίζει κάθε αλήθεια της ζωής μου και δίνει μορφή σε κάθε αναπνοή, σε κάθε όνειρο που τολμάω να κάνω για το μέλλον.




Σας ευχαριστώ..Όλους.

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Καθένας. Κάθε στιγμή. Ένα Πολυτεχνείο.

Φοβάμαι.
Τις αλυσίδες εκείνες
που τυλίγονται γύρω μου.
Δεν είναι ο πόνος.
Το αίμα.
Η ελευθερία.
Δεν είναι τα χέρια.
Τα δεμένα.
Τα μάτια.
Τα κλειστά.
Τ' αυτιά.
Η δυνατή σιωπή.
Η ανήκουστη φωνή.
Η λευκή ησυχία.
Η μέρα.
Η νύχτα.
Ο χρόνος.
Είναι που φοβάμαι..
..φοβάμαι μην τις συνηθίσω.

Δευτέρα, 8 Νοεμβρίου 2010

*all I think about is you

Πήρε να νυχτώνει πάλι.
Ποιος νοιάζεται;
Χιλιάδες μικρά λαμπιόνια
φωτίζουν το δρόμο μας.
Περιμένουν τόσα χρόνια.

Κρέμονται απο μια κλωστή
θαρρείς, πάνω απ' τα κεφάλια μας
και περιμένουν πως θα τα φτάσουμε μαζί.

Παντού ψίθυροι τριγύρω.
Μα ποιος φοβάται;
Ποιος να φοβηθεί;
Εκατοντάδες μελωδίες
χορεύουν στη σιωπή.
Της είπαν θα τη μάθουνε να ζει.

Κι η μοναξιά σε μια γωνιά
κλαίει απο μαράζι
γιατί έμεινε μονάχη πίσω.
Ποιος την ακούει;
Την ακούς;
Περιμένει πως μια μέρα,
μια μέρα θα γυρίσω.

Κι ο έρωτας γιορτάζει.
Γέμισε την πλάση
όμορφα λουλούδια.

Και τραγουδάει στη μοναξιά
τραγούδια λησμονιάς
να μη φοβάται.

Κι αν φύγουν όλοι
και μείνουμε εσύ κι εγώ,
αν σβήσουνε τα αστέρια
και οι μελωδίες πάψουν
έχω τα μάτια σου οδηγό.
Και την ανάσα σου,
την πιο μελωδική,
να αντηχεί, να κρέμεται
από δυο χείλη κόκκινα
και να γεμίζει τη σιωπή.

Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2010

*όμορφος κόσμος

Ήθελα να τρέξω μακριά
μα εσύ με κράτησες και μου 'πες
"Περίμενε λίγο ακόμα.
Μερικές φορές να ξέρεις
αληθινά τα όνειρα μας βγαίνουν."

Κι όρμησαν χιλιάδες κύματα
και ξέπλυναν το φόβο.
Κι ήρθαν χιλιάδες χρώματα
κι έντυσαν μια όμορφη αλήθεια.

Μια ριπή του ανέμου
πήρε τα λόγια μακριά
και γέμισε τον τόπο όμορφη σιωπή.

Δε μιλάνε, μου είπες, τα όνειρα.
"Μονάχα ψιθυρίζουν.
Να, έτσι.."