κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010

Όμορφες στιγμές..

Τελικά τι έχει πιο πολύ αξία?
Αν κάτι τέλειωσε όμορφα ή άσχημα?
Ή αν οι στιγμές που έζησες σε κάνουν να χαμογελάς?
Αν αυτές οι στιγμές σε συντροφεύουν γλυκά εκείνα τα μοναχικά βράδια?
Άλλωστε έχτισες ένα κομμάτι από το παρελθόν μου..
Άφησες μια μικρή ιστορία που πάντα θα θυμάμαι..
Ξαφνικά σκέφτομαι πως μόνο όμορφες στιγμές έχω να θυμάμαι μαζί σου..
Μονάχα χαρά..αγάπη..
Ξεχνάω το τέλος. Το διαγράφω. Τι σημασία έχει?
Όποτε σε σκέφτομαι, πάντα χαμογελάω..
Έτσι και αλλιώς στο παραμύθι που λέγεται ζωή, happy end έχει εκείνη η ιστορία που θα αφήσει τις πιο γλυκές πληγές.


Γι' αυτό..σ' ευχαριστώ..

Lost...

Πόσες φορές δεν έχω ευχηθεί να ήμουν αόρατη?
Κανείς να μη με έβλεπε..κανείς να μη μου μιλούσε..
Να μ’ αφήνανε όλοι για λίγο μόνη μου..

Πόσες φορές δεν έχω ευχηθεί να ήμουν ελαφριά σαν πούπουλο?
Και να πετούσα ανάμεσα στα σύννεφα..να χάιδευα τ’ αστέρια..
Να μη με έφτανε κανείς..

Κι ακόμα, πόσες φορές δεν έχω ευχηθεί να ήμουν άλλη κι όχι εγώ?
Καλύτερη.. Εξυπνότερη.. Ή και ομορφότερη..
Να μ’ αγαπούσα λίγο παραπάνω..


*Εαυτέ μου, νομίζω πως η σχέση μας χρειάζεται ανανέωση..

Τετάρτη, 23 Ιουνίου 2010

Αναμνήσεις

Μερικές φορές..
..απλά δε μπορώ να μη σε σκέφτομαι..

Κάθε μέρος..
..κάθε γωνιά της πόλης
και ένα σημείο συνάντησης..

Κάθε σημείο συνάντησης
και μια ανάμνηση..

Κάθε ανάμνηση
και ένα φιλί, ένα χαμόγελο, ένα βλέμμα, ένα χάδι..

Κάθε τραγούδι
και ένα χτες απο πίσω..


Εκείνο το χαμένο χτες που δεν πρόλαβε να ζήσει το σήμερα..

..να γεννηθεί στο αύριο..

Το χτες μας..


"Μας"..?

..Μα δεν υπάρχει "μας" πια..
Ένα σβησμένο, ένα μισό εμείς..
Ένα εγώ χωρίς εσύ..

Μονάχα αναμνήσεις..
..Σκιές του παρελθόντος.



Πρέπει να σταματήσω να δένομαι..

Κυριακή, 20 Ιουνίου 2010

Τρέχει η ζωή..

Τρέχει η ζωή..κυλά..και εμείς σαν μικρά παιδιά τρέχουμε από πίσω της. Σαν παιδιά που κυνηγάνε το άτακτο παιχνίδι που πείσμωσε να τους ξεφύγει. Κατρακυλώντας τη μεγάλη κατηφόρα..

Σ’ αυτήν την διαδρομή που τραβάει η ζωή, στο ακούραστο ταξίδι της, γεννά ανθρώπους, πράξεις και ερωτήματα. Ανθρώπους που έρχονται και φεύγουν.. Που περνούν χωρίς να σ’ αγγίζουν και άλλους των οποίων το άγγιγμα μένει ανεξίτηλα χαραγμένο στη μνήμη σου. Κάποιοι ίσως μείνουν για πάντα, όλοι όμως μένουν για όσο τους χρειάζεσαι. Θα σ’ αγαπήσουν, θα σε μισήσουν, θα σε ζηλοφθονήσουν, μα όλοι θα έχουν κάτι να προσφέρουν. Όλοι έρχονται για κάποιο λόγο. Όλοι θα σε επηρεάσουν. Απλά εσύ πρέπει να προσπαθήσεις να κρατήσεις τα καλά στοιχεία από τον καθένα. Έπειτα έρχονται οι πράξεις να συμπληρώσουν το φάσμα το ζωής σου..Άλλοτε όμορφες, ευχάριστες.. Και άλλοτε κρυφές, δειλές και σκονισμένες. Πράξεις και αποφάσεις που μπορεί να αλλάξουν όλη τη δική σου ζωή και πολλών άλλων γύρω σου.. Γιατί οι ζωές όλων μας είναι τόσο πολύπλοκα μα και περίτεχνα συνυφασμένες και τόσο επικίνδυνα κοντά η μία στην άλλη, που αρκεί μια να αρπάξει φωτιά για να γίνει το κακό. Τέλος τα ερωτήματα είναι αυτά που κάνουν τη ζωή πιο ενδιαφέρουσα μα και πιο μπερδεμένη. Αυτά τα ερωτήματα που θα μείνουν για πάντα αναπάντητα ή και ερωτήματα που ακόμα και αν λάβεις χιλιάδες απαντήσεις γι’ αυτά καμιά δεν είναι αρκετή για να ικανοποιήσει την απορία σου..

Σε ένα τέτοιο ταξίδι της ζωής συνάντησα, και συνεχίζω να συναντώ, κι εγώ άτομα που μου προσέφεραν πολλά. Μερικά μου έδωσαν περισσότερα από όσα άξιζα κι άλλα με αδίκησαν. Σε μερικούς από αυτούς τους ανθρώπους κατάφερα να ανταποδώσω όσα απλόχερα, καλά ή κακά, μου χάρισαν και για κάποιους άλλους απλά δεν είχα αποθέματα. Σ' αυτούς θα ήθελα να ζητήσω ένα μεγάλο συγγνώμη, διότι ίσως αυτοί άξιζαν περίσσοτερο από κάποιους άλλους στους οποίους ξόδεψα παράπανω χρόνο και συναισθήματα από όσο έπρεπε. Και στους τελευταίους όμως θα ήθελα να ζητήσω ένα συγγνώμη, γιατί τους έδωσα περισσότερα από όσα μπορούσαν να αντέξουν.

Πολλά από αυτά που πήρα κι εγώ ήταν γεμάτα πόνο και δάκρυα. Και ήταν δύσκολο να ξεκινήσώ πάλι από την αρχή. Να σηκώθω και να ξανασταθώ στα πόδια μου. Να δώσω σημασία σε αυτά που πραγματικά αξίζουν.. Αλλά πιστεύω πως με αρκετή προσπάθεια τα κατάφερα. Κι ας ήταν λίγες οι καλές και ήρεμες μέρες. Μια ευτυχισμένη στιγμή αρκεί για να περάσεις μια ζωή ικανοποιημένος. Και ας γνώρισες μονάχα μια φορά τον έρωτα. Και ας κοίταξες μονάχα μια φορά στα μάτια την αγάπη.

Και ξεκινά το ταξίδι. Απλά και απρόσμενα. Γιατί η ζωή δεν προειδοποιεί. Δε σου στέλνει μήνυμα στο κινητό «αύριο θα κοιτάξεις γύρω σου και κάτι θα έχει αλλάξει». Μοναχά σου χτυπάει την πόρτα μια μέρα και σου λέει «Ορίστε. Αυτό είναι. Και δε μπορείς να κάνεις τίποτα. Κάρτα αλλαγής δεν έχει». Ανοίγεις λοιπόν την πόρτα και υποδέχεσαι το νέο που θα φέρει τόσες αλλαγές. Προσεύχεσαι να μην είναι επικίνδυνο και σου κάψει το σπίτι, ενώ ταυτόχρονα αναρωτιέσαι πού έχεις φυλάξει τον πυροσβεστήρα. Γιατί με τη ζωή δε μπορείς να είσαι ποτέ σίγουρος.

Και άραγε πώς μπορείς να ξέρεις αν αυτό που θα βάλεις στο σπίτι σου αξίζει το ρίσκο ή όχι; Λοιπόν θα σου πω εγώ..δεν μπορείς να ξέρεις! Και κανείς δεν μπορεί να σου πει. Δυστυχώς ή ευτυχώς η ζωή δεν έχει βιβλιαράκι με οδηγίες χρήσης. Άρα ο καθένας τη ζει με τον δικό του τρόπο. Είτε παίρνει το ρίσκο. Είτε όχι. Μήπως δεν είναι διαφορετικά τα σημαντικά πράγματα για τον καθένα μας;


" Οι νέες αρχές είναι πάντα δύσκολες..αλλά τα πράγματα έχουν τη σημασία που τους δίνουμε εμείς..Και ο μόνος τρόπος να ξαναρχίσεις, είναι να αφήσεις πίσω σου ό,τι σου κάνει κακό και να αρχίσεις να δίνεις σημασία σε εκείνα που μπορούν να σε πάνε μπροστά.."
Εξάλλου, όπως είχε πει και ο αγαπήμενος Πάνος Μουζουράκης στη σειρά S1ngles, αν δε δώσεις σημασία δεν πρόκειται να ζήσεις τίποτα σημαντικό..

* εμμανουέλλα σε ευχαριστώ που μου έδωσες τρόπο να κλείσω το άρθρο =)

Παρασκευή, 18 Ιουνίου 2010

Προαισθήματα..

Αυτό το άρθρο είναι περισσότερο απορία..
Βασικά είναι και αυτό ένας προβληματισμός, αλλά κάπως διαφορετικός από τους άλλους.
Και ιδού η απορία:
…την οποία δεν ξέρω πώς να εκφράσω..

Χμ..
Λοιπόν ας πούμε ότι ο προβληματισμός έγκειται περισσότερο στο πώς είναι δυνατόν να είσαι σε θέση να γνωρίζεις, ότι η επικείμενη γνωριμία σου με ένα συγκεκριμένο άτομο που δεν ξέρεις σχεδόν τίποτα γι’ αυτό πρόκειται να.. Όχι να αποβεί μοιραία.. Αλλά να αλλάξει πολλά πράγματα..

Πώς είναι ποτέ δυνατόν, με το φτωχό μυαλό σου να είσαι σε θέση να γνωρίζεις τέτοια πράγματα?
Τόσα προαισθήματα.. Για ποιο λόγο?

Και τόση σιγουριά για κάτι άγνωστο..

Εαυτέ μου.. κι απόψε με τρομάζεις..

Τρίτη, 15 Ιουνίου 2010

Ακολουθώντας τον ήλιο

Πόσος καιρός πάει άραγε από τότε που είδα τελευταία φορά τον ήλιο να ανατέλλει? Πολύς υποθέτω..Τελικά δε μπορώ να αποφασίσω τι είναι αυτό που με εκστασιάζει περισσότερο..Η ανατολή ή δύση? Το χάραμα ή το ηλιοβασίλεμα? Η γέννηση της νέας μέρας ή ο θάνατος αυτής που πέρασε?
..Έχω σκαρφαλώσει στα κεραμίδια, στη σκεπή του σπιτιού, με το laptop αγκαλιά και μια κούπα καφέ στο χέρι και αγναντεύω τον ουρανό..τον ακολουθώ με το μάτι ως εκεί που συναντά τη θάλασσα και χάνομαι στο γαλάζιο..Λίγο πιο πέρα ο ήλιος ξεπροβάλλει..
Η ανατολή του ήλιου..κάτι που συμβαίνει κάθε μέρα κι όμως..όσες φορές και αν παρακολουθήσω το τελετουργικό, κάθε φορά μου φαίνεται τόσο καινούριο και όμορφο, όπως όταν την πρωτοείδα..Οι πρώτες αχτίνες του ήλιου που χαϊδεύουν το πρόσωπό μου με γεμίζουν αισιοδοξία.. Σήμερα είναι μια καινούρια μέρα. Το χτες δεν υπάρχει πια και το αύριο θα έρθει στην ώρα του. Το σήμερα, αυτό είναι που μετράει. Το παρόν. Είναι άραγε τυχαίο που στα αγγλικά το παρόν λέγεται present? Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο δε θα μπορούσε να είναι από δώρο. Ένα δώρο που χαρίζεται απλόχερα στον καθένα μας, μόνο που δεν το αναγνωρίζουν όλοι.. Άλλοι ζουν στο παρελθόν και κάνουν παρέα με τις αναμνήσεις κι άλλοι ονειρεύονται το μέλλον αγκαλιά με τις φιλοδοξίες. Λίγοι είναι αυτοί που ζουν στο παρόν.
Οφείλω να ομολογήσω πως οι ώρες που έχω ξοδέψει κι εγώ να αναπολώ το παρελθόν δεν είναι καθόλου λίγες. Δύσκολο να αφήνεις πίσω τις αναμνήσεις. Κομμάτια του εαυτού σου τόσο σημαντικά. Μα δε μπορείς να ζεις σ’ αυτές. Υπάρχει λόγος που αποτελούν παρελθόν και όχι παρόν. Φοβάμαι όμως ότι δεν είμαι σε θέση να τον αναγνωρίσω αυτή τη στιγμή..Δε μπορώ να πω πως οι αναμνήσεις μου επειδή δεν άξιζαν το παρόν μου αποτελούν κομμάτι του χτες μου. Αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι πως σίγουρα υπάρχει κάποιος καλός λόγος που ανήκουν στο παρελθόν.
Ο ήλιος έχει αρχίσει ήδη την πορεία του στον ουρανό.. Θα βρεθεί στο ζενίθ κάποια στιγμή και έπειτα θα αρχίσει πάλι να χαμηλώνει.. Θα κάνει τον κύκλο του και θα βυθιστεί για άλλη μια φορά στη θάλασσα. Έτσι απλά. Γιατί όλα στη ζωή κάνουν τον κύκλο τους. Τίποτα πολύ καλό ή πολύ κακό δε διαρκεί για πολύ. Όλα γυρίζουν κι ανατρέπονται στον κύκλο που λέγεται ζωή. Θα έρθει και το ηλιοβασίλεμα κάποια στιγμή, είναι αναπόφευκτο, μα αρκεί να κάνεις υπομονή μια ολόκληρη νύχτα, για να δεις την επόμενη ανατολή.. Και ίσως κάπου εκεί καταλάβεις πως κι η νύχτα δεν είναι άσχημη. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει φεγγάρι και τα αστέρια έχουν χαθεί στη συννεφιά.. Τα μάτια συνηθίζουν στο σκοτάδι μετά από λίγο και χωρίς να το καταλάβεις θα αρχίσει να χαράζει πάλι.
Σ’ αυτό το άρθρο αποφάσισα να αφιερώσω μια ολόκληρη μέρα. Κάθομαι ακόμα στη σκεπή, μα τώρα ο ήλιος δύει.. Άλλη μια μέρα που πέρασε. Πόσο όμορφα χρώματα γεμίζει ο ουρανός αυτή τη στιγμή.. Βλέπω αυτά που έχω γράψει παραπάνω για την ανατολή και μετανιώνω. Το ηλιοβασίλεμα δεν περιγράφεται..ίσως να είναι αυτό το τόσο όμορφο τέλος που με μαγεύει.. Αυτός ο τόσος γλυκός θάνατος της μέρας που με συγκινεί..
Ίσως η μέρα να τέλειωσε, ίσως κάτι όμορφο να έσβησε, μα τίποτα δε χάθηκε..Και όπως διάβασα κάπου, το τέλος είναι αυτό που σε μαθαίνει να αγαπάς..Στο τέλος ερωτεύεσαι, νικάς, μετανιώνεις, σκέφτεσαι, ζητάς, διψάς, μαθαίνεις, αποφεύγεις, ζηλεύεις, πονάς, ντρέπεσαι, γιατρεύεσαι, πεθαίνεις, γυρνάς.. Έχεις κουράγιο και ψάχνεις στη μικρή σου ιστορία να βρεις κρυμμένη εκεί όλη τη μαγεία..

Και θα ‘ρθει και το αύριο.
Εσύ..κι εγώ..εμείς..Θα ανατείλουμε ξανά. Θα ξαναγεννηθούμε.

Κι ο παλιός ο κόσμος θα είναι πίσω μας..

Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010

Ποια είσαι εσύ?

Το πρώτο μου post είναι εμπνευσμένο κυρίως από τη δημιουργία του ίδιου του blog. Πραγματικά προβληματίστηκα πολύ ως προς το τι να γράψω για τον εαυτό μου. Υποτίθεται πως ο εαυτός μου είναι ό,τι πιο δικό μου έχω κι όμως, δεν ξέρω σχεδόν τίποτα γι' αυτόν. Πίστευα πως τον γνώριζα, μέχρι πρόσφατα που ανακάλυψα κάποιες πτυχές του, που πριν δε γνώριζα. Κι έρχεται τώρα μια ανοήτη ερώτηση όπως το "ποια είσαι εσύ?" να συμπληρώσει την άγνοια.
Ποιά είμαι λοιπόν? Και τι κάνω εδώ? Γιατί άραγε να είμαι εδώ κι όχι εκεί? Αναρωτιέμαι αν υπάρχει έστω και ένας που να μπορεί να μου απαντήσει αυτές τις ερωτήσεις.
Καταλήγω πως το μόνο που γνωρίζω γι'αυτον τον άλλο, που ζει στο ίδιο σώμα με εμένα και λέγεται εαυτός μου, είναι ότι αλλάζει. Και θα μου πεις πως το ξέρω αυτό από τη στιγμή που δεν τον γνωρίζω.. Λοιπόν, απλά δε νιώθω όπως παλιά όταν μένω μόνη μαζί του. Μερικές φορές δε μπορώ να τον καταλάβω κι άλλες πάλι με τρομάζει. Υπάρχουν όμως και φορές που θυμόμαστε μαζί τα παλιά, τότε που ήμασταν ένα και όχι δύο. Αγαπώ αυτές τις στιγμές. Μα είναι λίγες πια.
Είναι πλέον γεγονός ότι είμαστε δυο. Εγώ κι ο εαυτός μου. Άλλος αυτός κι άλλη εγώ.. Με εκνευρίζει πολύ συχνά, ξέρεις. Σκέφτηκα να του πω και να χωρίσουμε, αλλά πως να τον απαρνηθώ? Είναι ο μόνος που έχει περάσει τόσα πολλά μαζί μου. Ο μόνος που με ανέχεται όταν γίνομαι ανυπόφορη. Ο μόνος που θα μ' ακολουθεί πιστά όπου κι αν πάω. Ο μόνος που έχει ακούσει τις πιο κρυφές μου σκέψεις κι έχει νιώσει μαζί μου πράγματα που οι άνθρωποι γύρω μου συχνά δεν αντέχουν..
Δεν ξέρω τι είναι αυτό που μας δένει τόσο πολύ. Μα σίγουρα είναι πολύ δυνατό. Τον αγαπώ και τον μισώ ταυτόχρονα. Γι' αυτό ίσως να φταίει και το γεγονός ότι εγώ προσπαθώ να μείνω παιδί και αυτός βιάζεται να μεγαλώσει. Να ζήσει. Να αγαπήσει. Να κερδίσει μα και να χάσει. Κι εγώ φοβάμαι τόσο πολύ να σταθώ απέναντι στο μέλλον και να το κοιτάξω κατάματα.
Μα θα προσπαθήσω να σηκωθώ από εδώ που κείτομαι τώρα και να πιάσω το χέρι του.. Ξέρω, αυτός θα με οδηγήσει σωστά. Αρκεί να του αφεθώ.. Μα πρώτα πρέπει να τον γνωρίσω λίγο καλύτερα..